Na weken slecht voelen op mijn werk (slechte verstandhouding met bazin - al hebben al mijn collega's er dezelfde problemen mee) maandag op gesprek gegaan bij mijn bazin. Eerlijk gezegd dat ik het moeilijk vind om te werken met de onzekerheid die het bedrijf me geeft omtrent mijn contract.
Ze speelt dat spel al weken: "mus, het ziet er goed uit, ge gaat kunnen blijven", "mus, het ziet er niet goed uit, financiële problemen, ge gaat niet kunnen blijven", "mus, ik ga naar de directie om meer budget te vragen, ik ga mijn best doen dat ge kunt blijven maar ik kan niks beloven", "mus, slecht nieuws, de directie weet het niet zeker of er budget vrijkomt voor onze afdeling",...
Ik doe al weken mijn uiterste best om gemotiveerd te blijven, al werd dat moeilijker en moeilijker. Die vrouw boekt dan wel in deze crisismoment (want het is overal binnen het bedrijf crisis) een reis van drie weken naar Maleisië.
De manager heeft het lef niet om een gesprek te aanvaarden, die wimpelt me maar af. De collega-chef van mijn bazin (die zelf ook die slechte verstandhouding ervaart met mijn bazin) geeft mij gelijk, vind het erg hoe de zaken lopen maar dit ligt buiten zijn machtiging om mij te kunnen houden.
Enfin. Donderdag naar de huisarts gegaan. Die zet me tot eind deze maand thuis. Draaglast wegnemen zegt ze, draagkracht terug verhogen.
Ik stuur 's avonds een smsje naar mijn bazin met de tijd die ik ziek blijf + dat ik het nodige doe met mijn ziektebriefje. Vrijdag was haar laatste werkdag voor ze morgen dus op reis vertrekt.
Geen reactie.
Zaterdag zie ik dat ik een gemiste oproep heb van haar. Met voicemail: "ik wou eens horen hoe het met u gaat. Dag." Dus geen vraag om terug te bellen of wat dan ook, wat ik dus ook niet doe.
Vandaag sms: "ik ben nog tot morgen 14 uur in het land".
Serieus.
Ik word ziek bij elke gedachte aan dat werk, aan die vrouw.
Ik ben bezig met ander werk zoeken. Maar ik voel me wel kak