MicVlaD

Als we zouden nadenken welke franchises erkenning verdienen als mijlpalen binnenin het beat ‘em up-genre, dan springen een aantal namen meteen ter gedachte. Capcoms Final Fight en SEGA’s Street of Rage zijn twee van zulke series die (destijds jarenlang) de toestemming voor meerdere sequels kregen, weliswaar met wisselende resultaten, maar er is nog één noemenswaardige titel die we niet kunnen uitsluiten. Double Dragon moeten we in feite ook erbij groeperen gezien diens historische impact, ook al werd de reputatie van de hele IP soms ferm door het slijk gesleurd omdat bepaalde opvolgers zodanig beneden het kwalitatieve peil lagen. Af en toe kozen de rechthebbende partijen echter een bekwame partner voor een spin-off – kijk maar eens naar Double Dragon Neon of het recente Double Dragon Gaiden – dus nu luidt de vraag waartoe Yuke’s in staat is met het ietwat opgeschudde Double Dragon Revive …

Als we de populairste driedimensionale Ninja Gaidens onder de microscoop zouden leggen, dan kunnen we klaar en duidelijk hun uitdrukkelijke gameplay-fixaties afbakenen. Ninja Gaiden Black benadrukte bedachtzame meesterschap van zowel de offensieve als defensieve capaciteiten van Ryu Hayabusa, evenals het strategisch benutten van z’n nabije omgeving. De originele Xbox 360-release van Ninja Gaiden II vermorzelde ons daarentegen al vanaf de eerste in-game seconde, deels omdat de verantwoordelijke ontwikkelaars de gemiddelde agressie tussen speler en vijand universeel opvoerden. Ongeacht hun onderlinge verschillen verlangden beide spellen een gedisciplineerde denkwijze als je zo min mogelijk wou sterven, en zelfs zoveel jaren later pompen ze nog steeds adrenaline door m’n aderen! Hoe zouden we deze nieuwste titel dan omschrijven, nu dat ik twee weken op voorhand het volledige gamma aan content mocht beoordelen? Een actievolle rit die continu water over je probeert te gieten, en dit...

Ninja Gaidens Ryu Hayabusa is niet de enige ninja uit een klassieke games-periode waarvoor een ontwikkelaar dit jaar een comeback organiseerde. SEGA wou Joe Musashi eindelijk eens afstoffen en zij huurden Lizardcube in als hulp voor deze klus, nadat die studio hun kunnen demonstreerde met Wonder Boy: The Dragon’s Trap en (de presentatie van) Streets of Rage 4. Een geschikte partner in mijn opinie, en niet alleen omdat ze bijzonder getalenteerde 2D-artiesten zijn! Toch is deze opdracht niet te onderschatten, want over het assortiment van platformers (al dan niet met een vleugje actie) kunnen we de laatste paar maanden allesbehalve klagen. Kreeg Lizardcube het echter voor elkaar om het onderste uit de kan te halen voor Shinobi: Art of Vengeance, of verbleekt deze titel naast de inspanningen van de concurrentie?

Een stelletje Australische animators die uit het niets verschenen en plotseling één van de fijnste Metroidvania's van het laatste decennium verzonnen, ondanks dat ze amper knowhow hadden wat betreft game-productie? Met all-timers zoals Castlevania: Symphony of the Night, Super Metroid en Cave Story die hen overschaduwden, een ontzettend lastige taak dat niet zomaar iemand kon evenaren! Team Cherry daarentegen flikte net dat eens ze (circa 2017) de originele pc-versie van hun debuut de deur uit duwden, zodanig dat Hollow Knights waargenomen kwaliteit de voornaamste drijfveer was waarom diens populariteit na iedere port stelselmatig bleef groeien. Silksong werd met als gevolg een bijzonder geanticipeerde sequel, grotendeels vanwege gepassioneerde mond-tot-mondreclame, en mensen smeekten haast voor een datum of zelfs een kort clipje telkens een belangrijk gaming evenement plaatsvond. Dat we in augustus eindelijk een definitieve datum op onze kalender mochten omcirkelen, was dus een...