Drama

En toen sloot Westworld de deuren. Niet met het bombast of de grandeur waarmee het in 2016 de poorten opende, maar met een droog persbericht. Het was het einde dat velen al zagen aankomen, zelfs de makers die ondertussen al de overstap naar Amazon Prime hadden genomen. Hoe kan het ook anders, wanneer een serie die een erg hoog prijskaartje met zich meebracht het kijkersaantal zag zakken van een respectabele twaalf miljoen aan de start naar een schamele vier miljoen aan het eind van seizoen 4. Deden lange productietijden en labyrintische verhaallijnen de ambitieuze reeks de das om? Waande Westworld zichzelf iets te slim voor de kijker of verloor het gewoon zichzelf op het pad van veranderende settings? We kregen de blu-ray boxset van de volledige reeks opgestuurd en doken nog een laatste keer de konijnenpijp in om te ontdekken of de onafgewerkte reis van Westworld alsnog de moeite van het ondernemen waard is. In dit artikel probeer ik uiteraard spoilers tot het absolute minimum te...

Heeft een belofte een vervaldatum? Met die ene vraag werd ik binnengezogen in het verhaal van Les Papillons Noirs. Het valt mij nu ook voor het eerst op, dat ik voor relatief veel Frans te kijken, relatief weinig - oké, geen - Frans materiaal review. Dat heeft, volgens mij, veel met de sfeer te maken. Bij Angelsaksische producties is er vaak een luide trom. This is an important stóry. Let us tell you this stóry. Volstrekt gerechtvaardigd. Bij Franse producties is er iets … intiemers, bijna. Alsof je in vertrouwen iets te horen krijgt. Zelfs bij zware histoires heb je een gevoel alsof men je zegt ‘hey, psst, je doet ermee wat je wil, maar luister hier eens naar.’ Misschien ben ik te melancholisch met Eindejaar, maar bekijk het zelf eens en dat gevoel bekruipt je zeker met Les Papillons Noirs.

Televisie-evenementen zijn van alle tijden. Al zolang de beeldbuis in ons leven is, zijn er redenen geweest om thuis te blijven. Onmisbaar, omdat er geschiedenis werd geschreven of gewoon om te kunnen meepraten aan de koffiemachine. En met de jaren zijn er steeds meer zenders en steeds grotere budgetten waardoor het lijkt alsof er elk seizoen meer en meer must see op de televisie komt. Ik ga toegeven dat ik met heel veel niet mee ben. Ik heb een paar dingen gemist. Niks om van omver te vallen, hoor, maar bijvoorbeeld Breaking Bad heb ik niet gezien. Zoveel seizoenen, de moed zakt mij in mijn (kekke) schoenen om eraan te beginnen. En dan krijgt alles nog eens spinoffs en prequels, sequels, reboots, … Dat wil niet zeggen dat ik immuun ben aan alles van hype. Game of Thrones heb ik hondstrouw gevolgd en toen dáár een prequel op kwam …

Velen van ons hebben vast al eens gedacht “Wat zou ik graag eens in de tijd kunnen reizen.” Wie is er nu niet geïnteresseerd om te zien of we in de toekomst vliegende auto’s besturen, een zomervakantie boeken op Mars of ons kunnen teleporteren zodat we nooit meer te laat zouden zijn – alhoewel ik er rotsvast van overtuigd ben dat teleportatie mij niet zal stoppen om toch te laat te komen -. Waarom dan ook niet even het verleden gaan bezoeken en geschiedenis vanaf de eerste rij meemaken: in de voormiddag ga je op safari tussen de dinosauriërs en in de namiddag kan je dan lekker tafelen bij de Romeinen. Wie zou nu niet de gelegenheid aangrijpen om nog eens een geliefde terug te zien? De mogelijkheden zijn talrijk en wie weet zal het ooit realiteit worden, maar tot dan kunnen we ons beroepen op een heleboel boeken, series en films om onze fantasie de vrije loop te laten gaan.

In 2019 hadden Amerikaanse zender HBO en Britse zender Sky miljoenen kijkers in de ban van hun gloednieuwe productie Chernobyl. In de vijfdelige miniserie bedacht door Craig Mazin – een zeer onverwacht project voor de schrijver van films uit de Scary Movie- en The Hangover-franchises – wordt zorgvuldig uiteengezet hoe de ramp in de kerncentrale in Tsjernobyl kon plaatsvinden, hoe wetenschappers en politici een plan vormden om de gevolgen van de meltdown te minimaliseren, en hoe gewone mensen hun leven op het spel zetten om dit plan uitgevoerd te krijgen. Het resultaat was een zeer beklijvende reeks vol spannende scènes en goede acteerprestaties. Maar de grootste triomf van Chernobyl waren de onderliggende thema’s, zoals de desastreuze kost van leugens en het corrupte, patriarchale politieke systeem van de Sovjet-Unie.

Goed nieuws, de makers van de bejubelde serie Dark zijn terug! 1899 is hun nieuwste creatie die 17 november op Netflix verschijnt. Jantje Friese en Baran Bo Odar sloten een deal met Netflix om enkele projecten voor hen te ontwikkelen, en zo dus ook 1899. Voor deze review heb ik de eerste drie afleveringen mogen bekijken en ik was aangenaam verrast. Mysterieuze horrorseries kan ik meestal wel appreciëren, dus daarom laat ik je graag kennismaken met de gebeurtenissen op de boot Kerberos.

1 september 1939: Duitsland valt Polen binnen. Deze datum markeert het begin van een van de donkerste pagina’s in de wereldgeschiedenis: de Tweede Wereldoorlog. Bijna zes jaar lang teisterde dit conflict de wereld. Hoewel de Tweede Wereldoorlog geen populair filmonderwerp was tijdens de naoorlogse periode, beschikken we vandaag over een immens aanbod aan oorlogsfilms. Denk aan Dunkirk (2017) van Christopher Nolan, Schindler’s List (1993) van Steven Spielberg, The Thin Red Line (1998) van Terrence Malick, … om maar enkele van de vele topproducties op te noemen. Met haar cast, locaties en verhaal behoort Band of Brothers dan ook helemaal in het lijstje van topproducties. Daarbij is de tiendelige miniserie goed voor bijna tien uur kijk‘plezier’.

'Ik verveel me'. Op enkele uitzonderingen na hebben we de zin allemaal al eens uitgesproken. En wat voor een beladen zin is dat eigenlijk? Als kind hoorde ik vaak 'verveling wil eigenlijk zeggen dat je gewoon (even) niks wil doen' en dat klopt volgens mij wel. Alles wat naar voren wordt geschoven als mogelijke oplossing om de verveling tegen te gaan, wordt al te vaak op een 'meh' onthaald. Het lijkt wel alsof verveling een - vrij lompe - poging is van het brein om even op nul te mogen staan. Ik zeg 'beladen' omdat de kans net zo groot is dat je een lijstje met klussen onder de neus geschoven krijgt, onder het motto 'als je dan toch niks te doen hebt'. Ik zeg ook 'beladen' omdat – hoewel het een heel normale en menselijke ervaring is - je er soms ondankbaar door kan overkomen (want 'kijk nou toch eens wat je allemaal hebt!'). Ik weet niet in hoeverre er ooit al een studie is gemaakt over het begrip 'verveling' maar het zou wel eens een interessant onderwerp kunnen zijn. Verveling...