Gaming

Weet je … Pumpkin Jack, het vorige project van het team bij Evil Raptor, was eigenlijk zo slecht nog niet! Ik zou nu niet zeggen dat het in veel gebieden dermate uitblonk, maar achteraf bekeken stond het me wel aan. Er scheelde weinig aan de besturing, de campagne kon je op een vijftal uur uitspelen, het legde net genoeg twists op tafel om het niet beu te worden en het bevatte een levendige soundtrack. Best aangenaam, die orthodoxe en parodie-achtige platformer! Middeleeuwse fantasie verliet men echter voor hun nieuwste game, want voor Akimbot opteerde men (zoals de naam het al verklapt) eerder voor een futuristische setting. Robotten, geweren, ruimteschepen en meer van dat soort science-fiction spektakel.

Voor mij staat Bandai Namco synoniem met Gundam, anime-adaptaties, Taiko no Tatsujin en JRPG's zoals de Tales- en Sword Art Online-reeksen. Af en toe werken de Japanners samen met een westerse studio en vaak levert dit een gedenkwaardig resultaat op. Denk maar aan Little Nightmares, The Dark Pictures-reeks en de eerste twee Project C.A.R.S.-spellen. Helaas draait de samenwerking met een westerse ontwikkelaar ook af en toe uit op een sisser, iets dat ik afgelopen dagen aan de lijve heb mogen ondervinden met Unknown 9: Awakening, een actie-avonturenspel ontwikkeld door het Canadese Reflector Entertainment.

Om professionele redenen neem ik regelmatig de trein naar de hoofdstad. Het pendelen brengt een groot voordeel met zich mee, namelijk extra vrije tijd om nuttig te spenderen. Mijn reistijd loopt al snel op tot vier uur per dag, dus ideaal om op de Switch te gamen. Als gastreviewer kreeg ik de mogelijkheid om Loddlenaut uit te proberen. Loddlenaut werd uit de hoed getoverd door ontwikkelstudio Moon Lagoon, een studio bestaande uit twee jonge mensen, Ricardo Escobar en Jin-Young Sohn, die oorspronkelijk Loddlenaut als schoolproject hadden gemaakt. Loddlenaut kwam eerder uit op Steam en werd zeer positief onthaald. Kan Loddlenaut ook op de Switch scoren en kan het mij bekoren tijdens mijn treinrit of zoek ik al snel ander vertier? Je ontdekt het hieronder.

In 2016 kwam een van de meest geanticipeerde games van de achtste gamegeneratie eindelijk uit: Team Ico, die met Shadow of the Colossus het argument van games als een kunstvorm vergemakkelijkten, brachten The Last Guardian uit, een avontuur over een jongen en het gigantische hond-draak-vogel-beest dat hij zijn beste vriend zou noemen. The Last Guardian ging niet om zwaard- (of stok-)gevechten of moeilijke blokpuzzels, maar had aan het hart één punt: het leren kennen van dit magnifiek beest. Trico's AI was complexer dan ooit gezien was in de industrie, het was zelfs een veelvoorkomend kritiekpunt dat hij maar niet deed wat de speler van hem wou - zo eigenzinnig was hij. Maar door die eigenzinnigheid, en het feit dat elk van de speler zijn acties op de ene manier of de andere te maken had met het gedrag van Trico, was het onmogelijk het einde van die game te zien zonder een uniek verwantschap te voelen met deze viervoeter (of tweevleugeler?) van nullen en enen.

Nintendo komt met een nieuwe telg in de Super Mario Party-reeks op de proppen, namelijk Super Mario Party Jamboree. Een reden om het grootste feest van Super Mario ooit te organiseren en hoe kan je dit beter doen dan met een heleboel vrienden? Super Mario Party Jamboree komt met nieuwe spelmodi inclusief motion controls en komt met maar liefst tweeëntwintig speelbare karakters. Is Super Mario Party Jamboree een Sweet 16 of eerder een uit de hand gelopen Project X? Kom het snel te weten met onderstaande review!

Ruim zestien jaar geleden speelde ik voor het eerst Persona 3 op mijn teergeliefde PS2. Een JRPG die indertijd drastisch mijn kijk zou veranderen op videogames en deels ook mijn algemene kijk op het leven. Het was een game die over zware thema's kon praten zoals leven en dood, trauma en ... je liet rondhangen met je maten in een shoppingcentrum terwijl Japanse popmelodietjes speelden in de achtergrond. Het ene moment verkende je een demonische toren van 200+ verdiepingen terwijl je met jouw stand ... pardon, persona, tegen monsters vocht. Eerder dit jaar kregen we de langverwachte remake Persona 3 Reload (P3R kortgevat). Elk grafisch aspect kreeg een serieuze moderne revisie, de gameplay mechanics verdiept, de geweldige soundtrack werd opnieuw opgenomen en de hoeveelheid gesproken dialogen werd serieus uitgebreid. Het enige wat fans zoals ik zichzelf afvroegen, was: "waar is het antwoord?" "Waar is mijn gigantische grindsessie die eindigt met een milde anticlimactische noot?" Zoals...

Waarom, waarom, mijn God, waarom? Het is de eerste vraag die ik me stel wanneer ik zie dat er nog maar eens een remaster, remake of rewhatever van een wat oudere game op de proppen komt. Soms valt dat reuze mee en zie je zo wat de bestaansreden van een herwerking is, zoals bij een Epic Mickey of Resident Evil 4 die hun ervaring moderniseerden om een nieuw publiek aan te spreken, Andere keren echter, merk je dat de uitgever gewoon een nieuw likje verf over het oude canvas gesmeerd heeft om toch nog maar eens langs de kassa te passeren, zoals in het geval van LEGO Harry Potter dat voor de derde consolegeneratie op rij in een ‘nieuwe’ versie aan de man wordt gebracht. Wat Until Dawn betreft lijkt het echter allemaal een stuk minder zwartwit.