Nintendo Switch

“Met een mascotte is ons succes gegarandeerd!” dachten vele ontwikkelaars tijdens de formatieve jaren van videogames blijkbaar. Mede vanwege de monumentale financiële opbrengsten van onder meer Nintendo’s Donkey Kong of Namco’s Pac-Man, kregen talloze concurrerende bedrijven het idee om hun eigen (hopelijk) iconische karakters te bedenken. Vaak ging dit gepaard met een gameplay-idee dat doolhofachtige levels hanteerde - makkelijker voor het arcadekastje om zo iemands geld op te peuzelen - wat in TAITO's geval resulteerde in het populaire Bubble Bobble. De bubbel voor deze ooit populaire IP is ondertussen lang geleden gesprongen, maar dat houdt de rechthebbende eigenaar niet tegen om het alsnog enige aandacht te geven.

Toen World War Z in 2019 uitgebracht werd, werd al heel snel de vergelijking gemaakt met Left 4 Dead 2, deels terecht en deels ten onrechte. Natuurlijk kan niet ontkend worden dat beide games er op het eerste zicht wat hetzelfde uitzien. Het zijn allebei moderne zombie shooters in een apocalyptische setting, waar de multiplayer en co-op gameplay belangrijker zijn dan het episodische verhaal. Zelfs de beschikbare klassen en aldus personages zijn in beide games te herleiden naar ongeveer dezelfde specifieke rollen binnen het team van zombiejagers. Waar World War Z zich wél in onderscheidt ten opzichte van zijn concullega, is onder meer de third person view én het upgradesysteem, waardoor je als speler extra gemotiveerd wordt om de game te blijven spelen. Doorgespoeld naar dit jaar, namelijk op 21 september, kwam World War Z: Aftermath eindelijk beschikbaar op de diverse platformen. Een ideale gelegenheid voor ons om na te gaan hoe deze game zich nu onderscheidt van zijn voorganger...

Er komt een onvermijdelijke fase in het leven van elk jongetje waarbij we even door het leven willen gaan als ninja. Je kleedt je in je meest donkere pyjama, trekt een bivakmuts over je hoofd en begint door het huis te sluipen en je te verstoppen. Je schuilt achter de sofa of kruipt in de kleerkast en probeert zo hard mogelijk je adem en gegiechel in te houden, wachtend op het opportuun moment om toe te slaan. Wanneer je prooi na oneindig lang wachten ten tonele verschijnt spring je "Bonsai!!!" schreeuwend tevoorschijn. Ninja! Helaas heb ik ondertussen geleerd dat eens je de dertig gepasseerd bent vriendinnen maar matig onder de indruk zijn van dat soort streken, al helemaal niet wanneer je strijdkreet zoveel betekent als miniatuurboompje. Het is dan ook maar wat goed dat Ghostrunner de voorbije dagen op mijn PlayStation 5 vertoefde om mijn innerlijke ninja nog eens de kans tot schitteren te geven. Het risico op afkeurende blikken van mijn betere helft is een stuk kleiner op console.

Love it or hate it, maar JRPG’s zijn niet voor iedereen weggelegd. Hoewel ik het een fantastisch genre vind, moet ik toegeven dat ik er toch wat een haat-liefdeverhouding mee heb. Met games zoals Pokémon en Final Fantasy kon ik me uuuren bezighouden, maar er zijn ook games die ik al snel saai begon te vinden. Fire Emblem en Star Ocean bijvoorbeeld. Het kwam er steeds op neer dat ik naast de gameplay toch ook sterk getriggerd moest worden door het verhaal om me voldoende geboeid te houden en het spel uit te spelen. In welk kamp Astria Ascending zich bevindt, komen jullie te weten in onderstaande review!

Wie had kunnen denken dat wanneer Akira Toriyama in de jaren tachtig de kleine manga Dragon Ball creëerde, dit een van de populairste culturele producten uit Japan zou worden, haast enkel overtroffen door Pokémon en sushi. Na meer dan dertig jaar is de franchise nog steeds populair, zowel bij de huidige jeugd als bij volwassenen die van de anime-serie en manga genoten als kind. Velen waren dan ook blij dat er vorig jaar een open wereld rollenspel verscheen dat je toeliet om je helemaal onder te dompelen in de wereld van Goku en zijn kompanen. Onlangs werd het spel ook naar de Nintendo Switch gebracht, dus wij grepen de kans om na te gaan hoe de strijd om de Dragon Balls verloopt op deze console.

Als ik beelden zag van Spelunky had ik altijd een hoog Indiana Jones-gevoel. Een rondrennende avonturier die zich gewapend met een zweep een weg baant door met boobytraps gevulde grotten en ander bizarre omgevingen. Ook komen er nostalgische herinneringen naar boven van de games uit de Rick Dangerous-serie, welke ik in de periode niet lang na de release in 1989 veel speelde op onder andere de Commodore Amiga 500 van een kameraad van mij. Spelunky heeft effectief wel enkele raakvlakken met Rick Dangerous, maar is verder totaal verschillend.

Golfen zegt mij op zich bijzonder weinig. Ik doe het zelf nooit en de enige keren dat ik er aandacht aan schenk, is tijdens de Olympische Spelen. Of in videogames. Zo verscheen onlangs Golf Club: Wasteland. De setting sprak me aan, dus was een reviewcode aanvragen een kleine moeite. Het resultaat is nu dat ik geen golfelleboog heb, maar een gameduim.

7 november 1997. Na school begeeft een puber zich te voet naar de lokale pc-boer, omdat zijn broer daar werkt. De avond ervoor had deze namelijk verteld dat ze FIFA 98: Road to World Cup, jawel deze met een piepjonge Beckham op de doos, zouden verkopen vanaf de releasedatum. En zo, met het nakende WK in Frankrijk, geschiedde relevante geschiedenis. ShPonGle, ook wel gekend als mijzelf, kocht zijn allereerste pc-game ooit. Zelf, met zijn eigen zuurgespaarde centen. Een voetbalspel nota bene. Na de handleiding grondig doorgenomen te hebben op de bus naar huis, schoof de cd-rom bij thuiskomst al vlug in de lade. Een wereldbeker-campagne werd opgestart, uiteraard met onze Rode Duivels. Luc Nilis en Oliviera worden (te) snel samen in de spits gezet. Op de standaard, niet gecontroleerde, moeilijkheidsgraad kon dit thuis toch echt niet mislopen tegen dat te pakken Turkije. Enfin, dat was wat ik toen dacht. Het werd 1-1. Door in de laatste minuut de gelijkmaker te scoren met een...

Wat als Doom Slayer een vrouw was, uit op wraak op menselijke gemeneriken in plaats van demonen? Of wanneer Max Payne in het echte leven eigenlijk Maxima heette? Voortaan hoeft niemand zich nog deze hypothetische vragen te stellen, want ik breng goed nieuws. Jawel, er is een nieuwe superheldin geboren die de beide heren met de vingers in de neus aftroeft, en ze heeft haar naam dan ook nog eens echt niet gestolen. Haar naam is Steel en ze heeft stijl. En hoe, zelfs De Kreuners hadden het nooit kunnen bezingen. Ze is de protagoniste van de nieuwe indie shooter Severed…, hoe kan het anders, Steel. Wanneer men er de productpagina van Severed Steel op Steam bijneemt, zijn er welgeteld al zeven verdienstelijke nominaties te zien. De game werd heel positief onthaald door de community, en zelfs de eerste drie recensenten op Metacritic gaven Severed Steel een mooie score van 80. Kortom, het werd ook voor ons tijd om eens onze tanden te zetten in deze stalen game!