PlayStation 4

“Met een mascotte is ons succes gegarandeerd!” dachten vele ontwikkelaars tijdens de formatieve jaren van videogames blijkbaar. Mede vanwege de monumentale financiële opbrengsten van onder meer Nintendo’s Donkey Kong of Namco’s Pac-Man, kregen talloze concurrerende bedrijven het idee om hun eigen (hopelijk) iconische karakters te bedenken. Vaak ging dit gepaard met een gameplay-idee dat doolhofachtige levels hanteerde - makkelijker voor het arcadekastje om zo iemands geld op te peuzelen - wat in TAITO's geval resulteerde in het populaire Bubble Bobble. De bubbel voor deze ooit populaire IP is ondertussen lang geleden gesprongen, maar dat houdt de rechthebbende eigenaar niet tegen om het alsnog enige aandacht te geven.

Toen World War Z in 2019 uitgebracht werd, werd al heel snel de vergelijking gemaakt met Left 4 Dead 2, deels terecht en deels ten onrechte. Natuurlijk kan niet ontkend worden dat beide games er op het eerste zicht wat hetzelfde uitzien. Het zijn allebei moderne zombie shooters in een apocalyptische setting, waar de multiplayer en co-op gameplay belangrijker zijn dan het episodische verhaal. Zelfs de beschikbare klassen en aldus personages zijn in beide games te herleiden naar ongeveer dezelfde specifieke rollen binnen het team van zombiejagers. Waar World War Z zich wél in onderscheidt ten opzichte van zijn concullega, is onder meer de third person view én het upgradesysteem, waardoor je als speler extra gemotiveerd wordt om de game te blijven spelen. Doorgespoeld naar dit jaar, namelijk op 21 september, kwam World War Z: Aftermath eindelijk beschikbaar op de diverse platformen. Een ideale gelegenheid voor ons om na te gaan hoe deze game zich nu onderscheidt van zijn voorganger...

Zombies... De eeuwige zondebok! Ongeacht waar ze in tevoorschijn komen, bijna iedere keer zijn ze het onmiskenbare ‘slachtoffer’ van iemand die ze een miljoen pandoeringen wil toedienen. Met actie opgepompte stukken media (in al hun vormen en maten) exploiteren deze gedachteloze ondoden maar al te graag, waardoor videogames ze herhaaldelijk bij elkaar ronselen voor onder andere shooter ervaringen. Zeker als dit coöperatieve omstandigheden kan rechtvaardigen. Niet dat ik er iets op tegen heb, want het maakte me nog altijd nieuwsgierig over het goeds dat Turtle Rock's Back 4 Blood op tafel kon brengen. Collega's Tonerider, Edenian, Sir. K, ShPonGle en FreakyJP vertoonden eveneens interesse, en zodus leveren we samen een recensie bestaande uit meerdere opinies!

Met veel plezier heb ik al de kans gekregen om enkele mooie games te reviewen voor BeyondGaming. Het voelt altijd zeer uitdagend om een game te reviewen waarvan je of nog nooit gehoord hebt of een genre waar je weinig voeling voor hebt. Frostpunk en The Survivalists waren zeer leuke ervaringen en was me een waar genoegen om deze uit te proberen. Wordt AWAY: The Survival Series van de onafhankelijke ontwikkelingsstudio Breaking Walls een volgende topper om te reviewen?

Elf jaar na de oorspronkelijke release heeft Alan Wake nog steeds een warme plek in vele harten. Het roept nog steeds herinneringen op aan verhaalvertelling waar nauwelijks een touw aan vast te knopen was en tonnen sfeer. Het is niet verbazingwekkend dat dit één van die zeldzame titels is waar fans ruim een decennium later nog steeds blijven hunkeren naar een sequel. Voor het eerst in een lange tijd is er ook daadwerkelijk hoop in de vorm van Alan Wake Remastered. Samen met ontwikkelaar d3t brengt Remedy één van hun meest geliefde games terug onder de aandacht en brengt het Alan Wake ook naar een volledig nieuw publiek op PlayStation. Heeft deze remaster alles in huis om nieuwe zieltjes te winnen voor een opvolger? Je ontdekt het in de review.

Als je me zou vragen wie mijn favoriete gameregisseurs zijn, dan staat Hideo Kojima zeker in mijn top vijf. Dit niet enkel vanwege de Metal Gear Solid-reeks maar ook het geweldige Zone of The Enders 1 en 2. Ik was dan ook razend benieuwd naar Death Stranding toen dit in 2019 verscheen op PlayStation 4. Intussen verscheen het spel ook op PC, maar als kers op de taart kregen we eind vorige maand een geremasterde Director's Cut voor PlayStation 5, ofwel de definitieve versie van een spel zoals je er nog nooit een hebt gespeeld.

Er komt een onvermijdelijke fase in het leven van elk jongetje waarbij we even door het leven willen gaan als ninja. Je kleedt je in je meest donkere pyjama, trekt een bivakmuts over je hoofd en begint door het huis te sluipen en je te verstoppen. Je schuilt achter de sofa of kruipt in de kleerkast en probeert zo hard mogelijk je adem en gegiechel in te houden, wachtend op het opportuun moment om toe te slaan. Wanneer je prooi na oneindig lang wachten ten tonele verschijnt spring je "Bonsai!!!" schreeuwend tevoorschijn. Ninja! Helaas heb ik ondertussen geleerd dat eens je de dertig gepasseerd bent vriendinnen maar matig onder de indruk zijn van dat soort streken, al helemaal niet wanneer je strijdkreet zoveel betekent als miniatuurboompje. Het is dan ook maar wat goed dat Ghostrunner de voorbije dagen op mijn PlayStation 5 vertoefde om mijn innerlijke ninja nog eens de kans tot schitteren te geven. Het risico op afkeurende blikken van mijn betere helft is een stuk kleiner op console.

Love it or hate it, maar JRPG’s zijn niet voor iedereen weggelegd. Hoewel ik het een fantastisch genre vind, moet ik toegeven dat ik er toch wat een haat-liefdeverhouding mee heb. Met games zoals Pokémon en Final Fantasy kon ik me uuuren bezighouden, maar er zijn ook games die ik al snel saai begon te vinden. Fire Emblem en Star Ocean bijvoorbeeld. Het kwam er steeds op neer dat ik naast de gameplay toch ook sterk getriggerd moest worden door het verhaal om me voldoende geboeid te houden en het spel uit te spelen. In welk kamp Astria Ascending zich bevindt, komen jullie te weten in onderstaande review!

Wie had kunnen denken dat wanneer Akira Toriyama in de jaren tachtig de kleine manga Dragon Ball creëerde, dit een van de populairste culturele producten uit Japan zou worden, haast enkel overtroffen door Pokémon en sushi. Na meer dan dertig jaar is de franchise nog steeds populair, zowel bij de huidige jeugd als bij volwassenen die van de anime-serie en manga genoten als kind. Velen waren dan ook blij dat er vorig jaar een open wereld rollenspel verscheen dat je toeliet om je helemaal onder te dompelen in de wereld van Goku en zijn kompanen. Onlangs werd het spel ook naar de Nintendo Switch gebracht, dus wij grepen de kans om na te gaan hoe de strijd om de Dragon Balls verloopt op deze console.

Als ik beelden zag van Spelunky had ik altijd een hoog Indiana Jones-gevoel. Een rondrennende avonturier die zich gewapend met een zweep een weg baant door met boobytraps gevulde grotten en ander bizarre omgevingen. Ook komen er nostalgische herinneringen naar boven van de games uit de Rick Dangerous-serie, welke ik in de periode niet lang na de release in 1989 veel speelde op onder andere de Commodore Amiga 500 van een kameraad van mij. Spelunky heeft effectief wel enkele raakvlakken met Rick Dangerous, maar is verder totaal verschillend.

Golfen zegt mij op zich bijzonder weinig. Ik doe het zelf nooit en de enige keren dat ik er aandacht aan schenk, is tijdens de Olympische Spelen. Of in videogames. Zo verscheen onlangs Golf Club: Wasteland. De setting sprak me aan, dus was een reviewcode aanvragen een kleine moeite. Het resultaat is nu dat ik geen golfelleboog heb, maar een gameduim.

Hoever zou je als vader of moeder gaan om je kind te beschermen of een goede toekomst te bezorgen? Het is een vraag die zelfs op ons eigen forum tot discussies leidt. Een ouder gaat namelijk redelijk ver, soms zelfs te ver. Zo ook in Far Cry 6 waarbij de president van het Caraïbische eiland Yara en vader van Diego zijn land in een paradijs wil veranderen zodat zijn zoon hierover kan regeren. Het probleem is echter dat de weg naar het paradijs gelegd wordt ten koste van de levens van de onderdanen en het telen van serieus heftige drugs met behulp van vergif. Niet de doorsnee vader, maar wel goed voor een typisch Far Cry-verhaal.

Judgment mag als reeks dan wel fungeren als een spin-off van de Yakuza-franchise, dat neemt niet weg dat het DNA van de populaire ouder duidelijk te voelen is. Nadat Judgment eerder dit jaar al behoorlijk wat zieltjes wist te winnen op PlayStation 5 met de uitgekiende mix van verhaalvertelling, knokken en zijmissies waar Yakuza zo sterk in was, is het nu al de beurt aan Lost Judgment. Weet de sequel de hoge verwachtingen die gepaard gaan met een opvolger waar te maken?

Zoek je als ontwikkelaar naar een thema dat iemands verbeelding prikkelt en vervolgens een uitlaatklep voor flexibiliteit aanbiedt, dan is de schaal van de ruimte dé keuze zonder gelijke. Dit soort achtergrond staat reeds voor lange tijd synoniem met ‘inventiviteit’ als je even bekijkt wat voor spellen door middel ervan tot leven werden gewekt. Het zorgvuldig construeren van ingenieuze technologie doe je via exemplaren zoals Kerbal Space Program, voor RPG’s kun je terecht bij onder andere The Outer Worlds, voor eenzame exploratie heb je bijvoorbeeld The Outer Wilds, immersive sims worden vergezeld door pakweg Prey uit 2017, om nog maar te zwijgen over de talloze horror-belevenissen zoals Dead Space of het meer originele Observation. Zelfs in de hedendaagse markt zijn de creatieve wendingen nog steeds haast eindeloos, en het team bij Superbrothers wil graag een bijdrage indienen met behulp van JETT: The Far Shore.

Als je me een paar jaar geleden zou gevraagd hebben naar een rollenspel dat zich in het oude China afspeelt, is de kans groot dat ik Jade Empire, een vergeten klassieker van Bioware, zou hebben gezegd. Of Dynasty Warriors, maar dat is meer een actiespel. De Chinese computerspelindustrie is echter aan een serieuze opmars bezig, ondanks alle tegenkanting van haar overheid. We worden dus meer en meer getrakteerd op volwaardige Chinese computerspellen, en ik heb het dan niet enkel over mobile games zoals AFK Arena, Mobile Legends of zelfs Genshin Impact.

Wat als Doom Slayer een vrouw was, uit op wraak op menselijke gemeneriken in plaats van demonen? Of wanneer Max Payne in het echte leven eigenlijk Maxima heette? Voortaan hoeft niemand zich nog deze hypothetische vragen te stellen, want ik breng goed nieuws. Jawel, er is een nieuwe superheldin geboren die de beide heren met de vingers in de neus aftroeft, en ze heeft haar naam dan ook nog eens echt niet gestolen. Haar naam is Steel en ze heeft stijl. En hoe, zelfs De Kreuners hadden het nooit kunnen bezingen. Ze is de protagoniste van de nieuwe indie shooter Severed…, hoe kan het anders, Steel. Wanneer men er de productpagina van Severed Steel op Steam bijneemt, zijn er welgeteld al zeven verdienstelijke nominaties te zien. De game werd heel positief onthaald door de community, en zelfs de eerste drie recensenten op Metacritic gaven Severed Steel een mooie score van 80. Kortom, het werd ook voor ons tijd om eens onze tanden te zetten in deze stalen game!