Retro

The Thing: oorspronkelijk sprak de remake van John Carpenter noch het wijdere cinema-publiek, noch de critici aan, maar vandaag bestempelen velen het als één van de meesterwerken van de bejubelde regisseur in kwestie. Als iemand die de prent pas in 2023 zag, snap ik wel waarom het nog steeds geapprecieerd wordt. De indrukwekkende praktische effecten voor het walgelijke monster, de beklemmende atmosfeer, de hysterische paranoia van zij die met het dodelijk wezen opgesloten zitten, enzovoort brachten gezamenlijk een intense belevenis naar het grote scherm. Met het opzet van het verhaal begin je ook al gauw te fantaseren wat jij zelf in zo’n benaderde situatie zou doen en misschien daarom ontstond er uiteindelijk een videogame van The Thing. “Uiteindelijk” is in deze context het sleutelwoord, want het duurde meer dan twee decennia vooraleer een kandidaat zoiets in alle ernst overwoog. Computer Artworks waagde...

Mijn eerste kennismaking met de Legacy of Kain-reeks was dankzij een demodisc die je kreeg bij het officiële Playstation-magazine voor Legacy of Kain: Soul Reaver. De demo heeft een onvergetelijke indruk nagelaten door het openingsfilmpje van het spel. Hoewel ik later ook het volledige spel, Soul Reaver 2 en Defiance speelde, is het vooral deze intro van Soul Reaver die me is bijgebleven. De muziek, de beelden en de vertelling, het was een meesterklasse op het vlak van openingsmomenten voor een videogame. Los daarvan waren deze spellen op zich natuurlijk absolute toppers die vandaag de dag nog steeds als klassiekers worden gezien.

Digital Eclipse noteerde het al zelf met één van hun omschrijvingen: sinds Alexey Pajitnov de mainstream markt doorbrak met Tetris, was de wereld der videogames nooit meer hetzelfde. Toen hij leven in z’n verslavend puzzelspelletje blies, hadden noch Alexey noch z’n eventuele partners een flauw benul dat z’n digitale uitvinding zodanig zou groeien. Wat na diens schepping volgde, hoor of zie je enkel in iemands wildste dromen: de verkoop van honderden miljoenen exemplaren (verspreid over tientallen games) bijvoorbeeld, of dat het na veertig jaar nog steeds populair zou zijn! Normaliter zou een franchise van zo’n ouderdom slechts een ‘fossiel’ zijn die tevens in musea belandt, maar de betrokken partijen bedenken regelmatig een nieuw idee dat Tetris moderniseert of in zekere mate heruitvindt. Kijk maar eens naar het succes van Tetris Effect: Connected, of hoe Tetris 99 vijf jaar na diens release nog...

Een rijke vrouw en haar uitgenodigde eregasten wiens lichamen spoorloos verdwenen en die nu ongewild op haar privé eiland rondspoken? Een Egyptisch artefact met naar verluidt mysterieuze krachten? De plotse verschijning van zombie-achtige monsters? Het leest als een recept voor een huiveringwekkend scenario, maar ik verzeker je dat Killing Time verre van een game is die je de stuipen op het lijf tracht te jagen. Officiële persberichten omschrijven het als “het bastaardkind van DOOM en The 7th Guest,” laat staan dat de originele ontwikkelaars circa de jaren ‘90 eerder een melige grap wouden verzinnen in plaats van iets waar je schrik van moet krijgen. ‘Campiness’ à volonté kan er wat mij betreft altijd bij en misschien is dit ook hetgeen dat Nightdive Studios aanvankelijk interesseerde, toen ze de taak op zich namen om een remaster hiervan te fabriceren. De zoveelste obscuriteit in hun steeds groeiende catalogus; niet dat ik hierover klaag, want niemand anders heeft immers de drang...