Ik ben een migrant van zuidoost Azië rond de 30jaar, ik ben naar België geïmmigreerd samen met mijn moeder rond jaar of 5. Ik heb een stiefvader als Belg. Ik spreek perfect Nederlands/West-Vlaams. Vroeger had ik het gevoel om aanvaard te zijn, ik ging dan ook vooral om met echte Belgen en had niet echt het idee dat er racisme was. Of dat dacht ik, ik probeerde veel situaties te relativeren. 2 jaar geleden ben ik vader geworden, dit was dan ook midden in het hele BLM gedoe. Ik ben dan beginnen nadenken over verschillende situaties en was toch tot de conclusie gekomen dat ik mijn dochter niet dezelfde ervaringen als ik, wil laten meemaken.
Dit gaat van mensen die perplex staan dat ik zo goed Nederlands spreek. Op het werkveld toch wat meer moeten bewijzen dan een ander om toch iets van respect te verdienen. De normale vraag krijgen, van waar kom je
Wanneer er dan promotie gemaakt word door ik, is dit volgens collega's dan om de quota te vullen of omdat er toch een bruine iets hogerop moet geraken. Wanneer ik dan eens in een pak rondloop voor een meeting met een belangrijke klant, hoor ik dan toch wel eens. "Amai, chinezen hebben we hier ook al, ze denken nu ook dat ze beschaafd zijn". In mijn beginjaren carrière werkte ik in de McDonald's, als ik mezelf dan voorstelde en vroeg wat ik deed, was het antwoord "allee, het werk toch". Het stoort me vooral dat er over objecten gesproken word dan een persoon, met zulke uitspraken.
Bij controles er altijd uitgepikt worden, ik ben al iedere keer ik op reis ging eruit gepikt. Ik ben al meermaals met dezelfde vriendengroep op reis geweest en zelfs zij zijn het al gewoon dat ik even aan de kant moet wachten. Geweigerd worden in bepaalde zaken, want ze kennen mijn soort. Ik ben 1m63, dus het zal niet zijn door mijn imposante bouw.
De vraag krijgen of ik vrouwen van mijn thuisland ken zodat ik ze kan "importeren" (dit is degoutant om te horen hoe ze over vrouwen spreken). Amai, je kan goed met computers werken, ik wist niet dat ze dat hadden in de jungle (ik werk nu als developer). In het begin van covid (nog geen mondmaskerplicht) stap ik binnen in een bakker (ong. 8 personen binnen). Toen ik binnenstapte zag ik een vrouw haar sjaal over haar mond doen, toen ik buiten (er waren nog altijd andere personen binnen) deed ze haar sjaal van voor haar mond.
Vaak na het leren kennen van me komen de gebruikelijke antwoorden. Ge zijt één van de goeie of na/voor een ongepaste opmerking; 'ik ben geen rascist he, maar "racistische opmerking"'. Niet iedereen bedoelt dit ook verkeerd, maar het gebeurt vaak. Ik betrap jammer genoeg mezelf ook op vooroordelen, maar kan door mijn eigen ervaringen nog altijd in mijn gedachten mezelf nog tegenhouden om bepaalde gedachten of handelingen te doen (denk, maar aan de andere kant van de straat lopen als je bepaalde mensen tegenkomt).
Vroeger gebeurde ongepaste opmerkingen vaker, maar waren vaak uit onwetendheid. Hedendaags zijn de opmerkingen minder frequent, maar als ze gebeuren leunt het toch meer naar racisme.
Dus als je mij vraagt of ik mij belg voelt of niet. Dan is mijn antwoord neen, maar ik voel ook niets voor mijn roots, ik voel me gewoon ik zonder nationaliteit. Voel ik mij opgenomen in de gemeenschap? Dit wel, maar dat is ook omdat de gemeenschap niet heel België is, soorten mensen heb je overal. En jawel, naar mijn mening is België fantastisch om te wonen en mijn kinderen op te voeden.