Miles Davis - In A Silent Way / It's About That Time - 1
Janis Joplin - Piece Of My Heart - 0
Het kaf moet van het koren gescheiden worden.
Geen van beide gaat de finale halen, dat is een certitude.
Als je een uur tijd hebt, dan is Davis' nummer drie keer te herhalen. Je wordt dat niet beu na een uur.
Bij Joplin is dat anders. Je krijgt er zelf een hese stem van. Wat negatief is als je naar buiten gaat en een conversatie probeert te voeren met de zomers geklede vrouwen en de openingszin van Joplin' nummer afvuurt op hen: "Didn’t I make you feel like you were the only man?"
Anno 2025 is het een dobbelsteen werpen en kijken wat de ogen tonen. Een stip voor een volbloed vrouw; twee stippen voor een halve vrouw; drie stippen voor... Je weet naar waar ik toe wil. De vrouwen van eerder, hun reactie is een groot vraagteken i.t.t. twintig jaar terug. Dan kreeg je een vuile blik toegeworpen of een klap in je gezicht. Onder de correcte omstandigheden durf ik een stapje verder gaan met twee ogen of meer, maar dan moet ik zoals nu een paar flessen Duvel op hebben.
Anderzijds, speel de eerste minuten af van Davis' lied op de Meir en buiten Sabam; de flikken en vuile blikken van sommige mensen, dat een blanke man geen zwarte muziek mag spelen, zal ik de muzikaal gevoelige vrouw raken in de winkelstraat als ze een blik naar me werpt uit een kledijwinkel. Haar man slurpt gewillig de ketchup op uit een hotdog, op een bankje, weg van de kledingwinkel en niet op zijn vrouw lettend.
Intussen wordt ik in mijn blikveld geslagen met tiktokkende tieners, die een easy like willen verkrijgen en de nieuwste cover van jazzy Pommelien Thijs best kunnen smaken. Ik zie de vrouw met deftige muzieksmaak nader komen en heb alleen haar in het oog, als ik de sax bespeel. Ze hijgt sneller en sneller en we gaan mee met de wind naar Casablanca, het volk negerend.
Op het vliegveld kijken de stewardessen ons lieflijk aan en eentje vraagt: "Met de bomma mee, mijnheer?"
Een pantoffel vliegt in haar gezicht en ze schreeuwt om hulp. We lachen ons een breuk als we onze plek aan het venster innemen, hand in hand, alletwee een oortje in, luisterend naar de rest van Miles Davis zijn catalogus, op weg naar Casablanca.
Menig Marokkaan kijkt jaloers toe, een man met de muzikale liefde van zijn leven en een vrouw op leeftijd, met de jeugd aan haar zijde, een kenner van haar muziek uit haar jeugd. Ze voelt zich terug kinds en we staren elkaar aan in het ondergaande zonlicht met een thee en whisky in onze vrije handen, want onder tafel is het eindelijk tijd om op een stille manier een stap verder in de relatie te gaan.
We horen een band spelen en een blik is genoeg om Miles Davis voor de derde keer te horen op een uur tijd.
Meer heb je niet nodig in het leven.
). We moedigen dus aan om te delen waarom je voor een nummer kiest. Dat is geen verplichting maar het is en blijft een discussieforum. 
.
