Ben je ooit naar een begrafenis geweest?

Ben je ooit naar een begrafenis geweest?

  • Ja

    Stemmen: 140 97,9%
  • Nee

    Stemmen: 3 2,1%

  • Totaal aantal stemmers
    143
Meermaals. Familieleden, vrienden, kennissen.

Lijkt me ook echt sterk dat er iemand nog nooit een begrafenis bijgewoond heeft.
 
tot mijn 18de nooit eentje bijgewoond. was dan nog een crematie ook, dus eigenlijk pas op mijn 26ste.
zo sterk is dat toch niet?
De gemiddelde leeftijd hier is wel hoger dan 18 jaar natuurlijk. Als je nog nooit een begrafenis hebt bijgewoond is dat volgens mij toch vooral een kwestie van tijd.
 
K ben er 36 en heb eigenlijk tot op heden waar ik weet van heb nog maar één familielid verloren, men oma begin 2012.

Toen k 15 was ook wel de moeder van men opa waar we ook wel is een paar keer paar jaar binnen sprongen al waren we toen wegens vakantie niet aanwezig op de begrafenis.

Denk dat ik over t algemeen tot nu nog geen 5 begrafenissen heb bijgewoond. Natuurlijk wel is maten gehad die grootouders verloren hebben maar meer als een kaartje was dat toen niet.

2 maand terug wel een vrij goede vriendin verloren die uit t leven gestapt was. Hadden de laatste jaren iets minder contact maar haar broer en ouders kende ik al zeker 25 jaar. Ook vaak op stap geweest met haar toen k een jaar of 24-27 was denk ik. Groeten was net op men verjaardag en had toen spijtig genoeg met vrienden al een etentje vast staan. De dag erna naar de begrafenis geweest, passeert daar nog een foto van toen we samen op stap gingen… kwam toch binnen.

Tijdens t naar buiten gaan nog langs haar urne gepasseerd, nog iets gezegd wat we altijd zeiden tegen elkaar met een groepke vrienden tijdens t uitgaan en bij t buitengaan ff in tranen uitgebarsten.

K probeer me altijd zo goed mogelijk te houden met zo n gebeurtenissen tot dat t laatste moment aangebroken is. Zoals bij men oma toen, amper moete wenen tot k een roos op haar kist legde op’t kerkof als laatste groet, toen was t ook ff alle emotie eruit :)
 
Ik denk dat er vroeger gewoon veel meer begrafenissen werden bijgewoond dan nu. Mijn grootvader die ging bijna elke week naar een begrafenis. Daar zat wekelijks wel eens een doodsbrief in de bus van iemand uit de buurt, in die tijd kende men in het dorp of in het gehucht ook iedereen. Naar die begrafenis gaan en achteraf in het café ene drinken was een bezigheid voor die mens. Nu merk ik dat hier zelden nog een doodsbrief in de bus zit, en als er al eens een in zit dan is de kans klein dat ik die persoon ken, laat staan dat ik naar de begrafenis zou gaan.
 
Ik denk dat er vroeger gewoon veel meer begrafenissen werden bijgewoond dan nu. Mijn grootvader die ging bijna elke week naar een begrafenis. Daar zat wekelijks wel eens een doodsbrief in de bus van iemand uit de buurt, in die tijd kende men in het dorp of in het gehucht ook iedereen. Naar die begrafenis gaan en achteraf in het café ene drinken was een bezigheid voor die mens. Nu merk ik dat hier zelden nog een doodsbrief in de bus zit, en als er al eens een in zit dan is de kans klein dat ik die persoon ken, laat staan dat ik naar de begrafenis zou gaan.
Maar is dat ook niet een beetje iets voor oudere mensen? Ik ben 35, het aantal mensen van "mijn leeftijd" dat al overleden is, is beperkt (en niemand van de dichte vrienden). Nog eens 35 jaar en ik ben er 70, als ik dan nog leef zal ik wel al een hoop doodsbrieven hebben gekregen.

Nu, ik ga zeker akkoord dat dit vroeger meer het geval was, met dat typische dorpsleven met allerhande verenigingen.
 
Hier (35j), al meerdere begrafenissen/crematies gedaan. nonkels en tantes van mijn ouders als ik kind was. Later opa's van mijn vriend en mezelf en ook al een oma van mezelf. Verder ook al meegeweest naar begrafenissen van collega's die een dierbare hebben moeten afgeven. Duja best al veel, maar als dat niet echt iemand is waar ge zelf een band mee had jah, is dat gewoon uit beleefdheid voor de betrokkenen.
 
Spijtiggenoeg wel. Gemiddeld eens per twee jaar. Vrienden, grootouders, (ex-)schoonvader en vader (op 1.5 maand van elkaar dan nog), een collega,... Ben er 34.

Als er een uitnodiging in de bus valt, probeer ik wel altijd te gaan, ook al wil dat zeggen dat ik daar andere plannen voor moet verschuiven.
 
Stuk of 18 ondertussen (36 jaar).

Lijkt veel maar van de 8 grootouders (4 van mij en 4 van de madam) leven er nog 2 en die 6 zijn de afgelopen 10 jaar gestorven.

Dan 4 vrienden die verongelukt zijn, paar mama’s en papa’s van goede vrienden waar ge “verplicht” zijt om te gaan en dan jammer genoeg ook 2 kindjes van collega’s die gestorven zijn.

Ondertussen een jaar gespaard geweest van begrafenissen dus laten we het ook zo houden.
 
Moeder, vader, grootvader 1, grootvader 2, tante en haar dochtertje, vriend van andere tante, overgrootvader, vriend van grootmoeder.
 
Verschillende. Bij die van "ouderen" heb in het zelden echt lastig ofzo, maar jongeren die een ongeval hebben of zelfmoorden, daar vind ik het wel heel vaak lastig.
 
Terug
Bovenaan