Burnout ervaringen, verhalen...

[CaseBlue]

Hier bij ons thuis hebben we vorig jaar een geval gehad van een burnout. Dat verhaal is eentje die eigenlijk niet thuishoort hier in een openingspost van een topic op BG, maar misschien schrijf ik deze nog uit.

Wat ik kwijt wil:

Toen ik er in mijn omgeving over begon te spreken, merkte ik dat er heel veel mensen zijn op het randje zitten en heel veel die ook enorm afzien. Oudere collega's (die nog een 10 tal jaar moeten werken voor hun pensioen) zijn het er unaniem over eens: de werkdruk is de laatste 10 jaar ongelooflijk gestegen.

Ik weet dat het een gevoelig onderwerp is, maar zijn er mensen hier die ermee worstelen, iemand kennen en hun verhaal kwijt willen?

 

[Mulan]

8j geleden compleet gecrasht van de ene dag op de andere. Pas nadien kon ik zien dat ik al +-2j zware signalen (migraine, slaapproblemen,...) negeerde. Ik heb een half jaar lang niets anders gedaan dan geslapen en geweend. Ik kon absoluut niet meer functioneren. Ik kon letterlijk het blokje niet meer om wandelen door pure fysieke uitputting. Ik had enorme moeilijkheden met woordvindingsproblemen. Ik kon geen enkele beslissing meer nemen. Simpelweg de tafel dekken was op een bepaald moment te moeilijk want ik kon niet bedenken/beslissen wat ik op de tafel moest leggen etc.
Na een half jaar (direct begonnen met wekelijks naar de psycholoog gaan) heeft de huisarts me doorgestuurd naar de psychiater omdat mijn herstel voor geen meter opschoot. Het heeft dan nog enkele maanden geduurd eer we de juiste dosis van de juiste medicatie hadden en vanaf toen ging het geleidelijk aan beter met me. Ik kon een dagstructuur aanhouden met dutjes ingepland, ik kon iets meer vooruitgang maken in de therapie, ik voelde me een klein beetje meer mezelf.
Na 2j op advies van de psycholoog vrijwilligerswerk beginnen doen. Helaas lukte dat heel moeilijk: na 3u vrijwilligerswerk was ik zodanig "op" dat ik niet meer zelfstandig thuis geraakte, al was het op wandelafstand. Ik heb het een maand volgehouden maar op advies van de psycholoog toch gestaakt. Een dik half jaar later lukte 2x2u vrijwilligerswerk wèl. Ik heb me omgeschoold (ik had het geluk dat ik altijd mee kon rijden met iemand naar de avondschool) en mijn stage gedaan aan 8u/week. Na mijn stage daar kunnen starten met werken aan 4 namiddagen per week. Eerst waren het meer uren, maar na 2 maanden liep ik terug vast: niet meer kunnen rijden, black-outs hebben zowel op het werk als thuis, terug meer huilen,... Werkgever heeft direct gezegd dat minder uren een betere optie was dan me helemaal kwijt te raken.
Ondertussen werk ik nog steeds medisch deeltijds met goeie en minder goeie periodes. Ik ga nog steeds naar de psycholoog en psychiater, maar zelfs de psychiater heeft al aangegeven dat dit waarschijnlijk chronisch zal zijn en ze eigenlijk nog geen enkele andere patiënt heeft gehad die zo een atypisch beeld heeft van herstel. Lees: die ondanks inspanningen en mentale vooruitgang in begrenzen, doseren, balanceren,... Blijft vasthangen in een slechte draagkracht.
Het is ook niet alleen de burn-out bij mij, er zijn op familiaal vlak ook moeilijke periodes geweest (miskramen, baby die 2j lang ziekenhuis in en uit ging, 2.5j niet doorsliep, scheiding,...) en ik blijf zware migrainepatiënt met slaapproblemen.

Werkdruk was slechts een deel van het probleem. Ik had absoluut een slechte baas en moeilijk werk (ik stond in het buitengewoon onderwijs met 1 leerling in de klas met zware agressieproblemen toen ik crashte) maar ik kon het werk ook niet loslaten. Was soms meer maatschappelijk assistent dan leerkracht ook. Daarnaast ook perfectionistisch dus hoge eisen aan mezelf stellen. Ik was ook nog eens bezig met een renovatie als alleenstaande dus veel financiële stress waardoor ik tijdens schoolvakanties ook nog ging werken (sportkampen begeleiden) om bij te verdienen waardoor ik absoluut geen balans had tussen werken en vrijaf. Maar op dat moment lijkt het wèl te lukken, dus doe je maar door. Tot je dus crasht.

 

[MisterV]

Hier op het werk zie ik collega's bij bosjes uitvallen en dat is dan de ambtenarij waar er zogezegd niet gewerkt wordt, de laatste tijd is het echt erg geworden. Vaak ook dezelfde generatie (30'ers) die thuis met kleine kinderen zitten. Zelf enkele jaren terug bewust gekozen voor een andere functie met op papier meer verantwoordelijkheden maar in de praktijk wel minder stress omdat ik ook op het randje zat. Nu, daar is ook maar schot in de zaak gekomen omdat ik elders ben gaan solliciteren, anders zat ik waarschijnlijk nog altijd in mijn oude functie (of ziek thuis dus).

 

[oxbow1]

Een 10 jaar geleden zat ik zelf over/op de rand.
Zoveel werkdruk dat ik het niet meer opbrengen om je gsm op te nemen.

In stress vliegen bij elk telefoontje,
Werk laten liggen, en uitstellen tot op de laatste seconde zodat de druk nog erger word.

Naar een dokter gegaan in de veronderstelling dat die mij wel enkele weken thuis ging laten. ( nog nooit op ziekteverlof geweest)
niet dus, voorschriftje voor antidepressiva en dat was het..

Die pillen een week genomen, maar die zouden dus erg verslavend zijn en stompten enorm emoties af.

Gestopt met die rommel en besloten dat ik op karakter erdoor ging komen.
Ben dan s’avonds veel gaan vissen, en ik bekijk ook alles dag per dag.

Geen stress voor iets over 2 dagen, de dag doorkomen is voldoende.

Na een deftige burn-out/dip merk ik wel dat ik nog maar 80% van de persoon ben die ik ervoor was.

Momenteel doe ik 7/7 tot wel 14 uur per dag. Absoluut onhoudbaar dat weet zelfs een kind.

Maar ik heb het vooruitzicht op rentenieren over X aantal maanden. ( en dat geeft mentaal wel echt een boost om door te zetten)

 

[RidderBauknecht]

Momenteel doe ik 7/7 tot wel 14 uur per dag. Absoluut onhoudbaar dat weet zelfs een kind.

Maar ik heb het vooruitzicht op rentenieren over X aantal maanden. ( en dat geeft mentaal wel echt een boost om door te zetten)

Zeven dagen per week tot 14 uur werken is echt gewoon enorm gevaarlijk en dat houdt niemand vol. Dat weet je zelf en geef je ook aan, maar een paar maanden is dan nog wel echt lang aan dat tempo, temeer omdat je niet eens een concreet doel hebt qua maanden. Ik hoop dat je iemand in je omgeving hebt die op tijd kan ingrijpen als het te erg wordt, want het kan goed zijn dat je het zelf niet doorhebt wanneer je er aan het onderdoor gaan bent (temeer omdat je toewerkt naar dat rentenieren en dus misschien al sneller zou kunnen zeggen 'nog eventjes') en als je dan crasht dan zal dat ineens enorm zwaar zijn.

Onderschat ook mogelijke gevolgen voor de omgeving niet: ik weet niet hoe lang je daar al mee bezig bent maar vaak werken mensen hun stress uit op naasten of vergeten ze hun persoonlijke relaties te onderhouden en dan zit je uiteindelijk op een zak geld zonder je geliefden. Als dat geen probleem voor je is, dan is dat goed, maar ik wil maar zeggen: vergeet ook niet te leven. Er zijn veel eenzame mensen die zich hebben kapotgewerkt.

Het zal misschien zo ver niet komen en ik wil ook niet overdrijven, maar op psychiatrische afdelingen komen vaak genoeg zakenmensen voorbij die er 'bijna waren' en dan zo hard zijn doorgegaan dat ze op een gegeven moment een kortsluiting hebben meegemaakt (al dan niet geholpen door misbruik van substanties die maar al te vaak worden genomen om het kaarsje nog wat langer te laten branden en die twee uurtjes extra te werken) en dan zijn neergegaan.

Enfin, in't kort: pas echt maar goed op met zulke zaken.

 

[RidderBauknecht]

Om ook op de OP te antwoorden: er hangt nog een bepaald stigma rond burnouts, en dat zorgt er (onder andere) voor dat sommige mensen veel te laat hulp zoeken, maar voorkomen is beter dan genezen.

Er zijn echt veel mensen die 'op het randje' zitten en gebaat zouden zijn bij al eens gewoon een weekje of twee rust, maar omdat men dan al snel denkt aan wat de omgeving gaat denken (want ja, als je maar een weekje thuis zit dan ben je 'niet echt ziek' natuurlijk) gaan die dan verder en dan komt op een gegeven moment de grote crash en gaat het niet van een weekje of twee thuiszitten, maar soms maanden.

Zelfs puur objectief gezien (want 'ik wil de collega's niet in de steek laten' is ook een veelgehoorde zin) is dat dan een beter idee om op tijd dat weekje te nemen, want dan ben je maar een week out versus maanden wanneer je toch maar blijft doorwerken tot de bom barst.

Verder is het ook een goed idee om, zo goed en zo kwaad als het kan, het werk ook gewoon daar te laten. Zet die chatgroep met collega's op mute (zelfs als het daar doorgaans niet over het werk gaat; je kan nog altijd zelf gaan kijken als je eens gewoon wat wil chatten of weet ik veel), laat die email dicht wanneer je thuis aan het eten bezig bent, en probeer ook echt te beseffen dat het werk niet het leven is. Gun jezelf de tijd om in je vrije tijd volledig los te koppelen van dat werk.

Bovenstaande is enorm oppervlakkig, maar over burnouts kan je dan ook heelder boeken schrijven (en dat wordt ook gedaan) dus ik heb het maar even over de zaken die vaak opvallen wanneer mensen het over burnouts hebben.

 

[JPV]

Maar ik heb het vooruitzicht op rentenieren over X aantal maanden. ( en dat geeft mentaal wel echt een boost om door te zetten)

Het feit dat je X niet kan definieren is mogelijks een (groot) probleem.

Vriendin heeft een burnout gehad in 2020 (nét pré-corona) en is nog altijd niet 100%. Zal deels fysiek zijn, deels psychisch.

 

[CaseBlue]

Heel toevallig net gezien op het nieuwsblad:

OPROEP. Kamp jij al meer dan een jaar met burn-out of depressie en wil je je verhaal doen?

Vandaag zijn er in België al bijna een half miljoen langdurig zieken en volgens het federaal Planbureau dreigt dat aantal, bij ongewijzigd beleid, tegen 2035 op te lopen tot bijna 600.000. De overheid lijkt daarbij al jaren te vechten tegen de bierkaai.

www.nieuwsblad.be

Ik denk dat ze hier heel veel respons op gaan krijgen...

 

[CaseBlue]

8j geleden ...

Bedankt voor je eerlijke antwoord. Ik ga als het mij uitkomt ook eens mijn verhaal doen. Oprecht: al het beste toegewenst.

 

[CaseBlue]

Een 10 jaar geleden zat ik zelf over/op de rand.
Zoveel werkdruk dat ik het niet meer opbrengen om je gsm op te nemen.

In stress vliegen bij elk telefoontje,
Werk laten liggen, en uitstellen tot op de laatste seconde zodat de druk nog erger word.

Naar een dokter gegaan in de veronderstelling dat die mij wel enkele weken thuis ging laten. ( nog nooit op ziekteverlof geweest)
niet dus, voorschriftje voor antidepressiva en dat was het..

Die pillen een week genomen, maar die zouden dus erg verslavend zijn en stompten enorm emoties af.

Gestopt met die rommel en besloten dat ik op karakter erdoor ging komen.
Ben dan s’avonds veel gaan vissen, en ik bekijk ook alles dag per dag.

Geen stress voor iets over 2 dagen, de dag doorkomen is voldoende.

Na een deftige burn-out/dip merk ik wel dat ik nog maar 80% van de persoon ben die ik ervoor was.

Momenteel doe ik 7/7 tot wel 14 uur per dag. Absoluut onhoudbaar dat weet zelfs een kind.

Maar ik heb het vooruitzicht op rentenieren over X aantal maanden. ( en dat geeft mentaal wel echt een boost om door te zetten)

Opletten: plots stoppen met werken is een enorme schok voor je lichaam. Je wou er van verschieten hoeveel mensen een hartfalen krijgen als ze ze plots van dag op dag stoppen met werken zoals jij nu werkt. Ik wens het u niet toe, maar let op man.

 

[Mulan]

Bedankt voor je eerlijke antwoord. Ik ga als het mij uitkomt ook eens mijn verhaal doen. Oprecht: al het beste toegewenst.

Thx. Maar je leert er een weg in vinden hoor, als je het goed aanpakt. Ik moet veel meer doseren dan een "normaal" mens, maar eens je daar een ritme in vindt loop je tegen veel minder frustraties aan omtrent je eigen functioneren.

 

[:unsure:]

• Burnout is nog altijd een taboe merk ik, en wordt door veel ondernemingen of managers niet serieus genomen of wordt er een stempel van zwakkeling op die persoon geplakt. Altijd ironisch als dergelijke managers dan zelf in burnout vallen en het dan ineens wél een bestaande en serieuze medische conditie is.
• Meestal is er meer aan de hand dan puur de werkdruk (scheiding, te druk sociaal leven, andere verplichtingen (sport, vrijwilligerswerk,..), familiale problemen,...)
• Zelf geen burnout gehad maar een bore-out.. Dagenlang op bureau zitten met niks te doen (2 mails per dag), en dan toch nog werk uitstellen. Ongemotiveerd raken, onzeker worden over uw capaciteiten en heel uw leven in twijfel beginnen trekken "heb ik hier nu zo lang voor gestudeerd"?. In zo'n gevallen moet je uw eigen wat bezig zien te houden dus heb ik gewoon wat khan academy video's beginnen kijken en royco minute soup poeders liggen mengen met elkaar om nieuwe combinaties te ontdekken.

 

[CaseBlue]

• royco minute soup poeders liggen mengen met elkaar om nieuwe combinaties te ontdekken.

Ik heb wat mindere dagen gehad op't werk maar dit is wel andere groot-orde

 

[C11]

Naar een dokter gegaan in de veronderstelling dat die mij wel enkele weken thuis ging laten. ( nog nooit op ziekteverlof geweest)
niet dus, voorschriftje voor antidepressiva en dat was het..

Die pillen een week genomen, maar die zouden dus erg verslavend zijn en stompten enorm emoties af.

Gestopt met die rommel en besloten dat ik op karakter erdoor ging komen.
Ben dan s’avonds veel gaan vissen, en ik bekijk ook alles dag per dag.

Ik wil absoluut geen afbreuk doen aan jouw ervaringen, maar wil dit stukje er wel graag even uitnemen. Jouw beschrijvingen zijn namelijk dingen die je vaak hoort, maar die soms ook juist schadelijk kunnen zijn.

Antidepressiva zijn niet verslavend. Je bouwt wel een bepaald soort gewenning op, waardoor je rustig moet afbouwen indien je wil stoppen. Verslaving is bijvoorbeeld niet meer zonder een middel kunnen en steeds meer nodig hebben om hetzelfde effect te bekomen. Zaken die helemaal niet van toepassing zijn op antidepressiva. Het duurt ook enkele weken voordat ze hun werking bereiken, waardoor je na 1 week gebruik nog niet echt een evaluatie kan maken.

Antidepressiva als rommel wegzetten is dus overbodig. Natuurlijk zijn er nadelen aan verbonden, zoals met alle medicatie, en die vind je uitgebreid terug op het internet. Het is echter voor sommige mensen een (letterlijk) levensreddend middel.

'Besloten dat je er op karakter ging doorkomen' sluit hierbij aan. Ook antidepressiva nemen is karakter hebben. Dat is best een moeilijke (en moedige) beslissing voor velen.

 

[Tjiftjaf]

Geen burnout, maar zit volgens mij dichtbij een boreout. Elke dag met tegenzin naar het werk gaan en eens daar wachten tot ik weer naar huis kan. Ik voel geen enkele connectie met mijn collega's of met mijn bedrijf. Ik heb een hekel aan alles wat nog maar een beetje neigt naar 'corporate culture'.

Onlangs heb ik me voor het eerst in meer dan 15 jaar echt ongelukkig gevoeld. Me aan het afvragen wat ik hier eigenlijk zit te doen. Ik ben voorbestemd voor actie en avontuur, niet om te zitten wegkwijnen achter een bureau in één of ander corporate hellhole.

Het probleem is dat het veel te goed verdient en ik veel verlof heb. Het zou te zot zijn om dit zomaar op te geven. Maar volgend jaar start ik als vrijwillig brandweerman en hopelijk als reservist bij Defensie. Ik hoop daar de voldoening uit te kunnen halen die ik mis in mijn full-time job.

Nog een tip vanuit mijn eigen ervaring: ga sporten. Van zodra ik aan het lopen of aan het liften ben, ben ik alles vergeten. Elke dag iets om naar uit te kijken.

 

[Tjiftjaf]

• Zelf geen burnout gehad maar een bore-out.. Dagenlang op bureau zitten met niks te doen (2 mails per dag), en dan toch nog werk uitstellen. Ongemotiveerd raken, onzeker worden over uw capaciteiten en heel uw leven in twijfel beginnen trekken "heb ik hier nu zo lang voor gestudeerd"?. In zo'n gevallen moet je uw eigen wat bezig zien te houden dus heb ik gewoon wat khan academy video's beginnen kijken en royco minute soup poeders liggen mengen met elkaar om nieuwe combinaties te ontdekken.

Heel herkenbaar dit. Ben je er inmiddels bovenop gekomen?

 

[Vega]

Mensen, verander aub eens gewoon van job als je een bore-out hebt? Da's gelijk in een hopeloze relatie zitten waar je doodongelukkig bent. Oftewel kan je erover klappen en probeer je eraan te werken, oftewel stop je met de relatie en ga je beiden verder. Idem ditto, oftewel klap je erover met je WG en zoek je een oplossing, oftewel bespaar je jezelf de lijdensweg, je werkgever de zak centen die je voor niks krijgt en zoek je iets anders.

Ff heel zwart-wit uitgedrukt natuurlijk maar komaan!

 

[Tjiftjaf]

Mensen, verander aub eens gewoon van job als je een bore-out hebt? Da's gelijk in een hopeloze relatie zitten waar je doodongelukkig bent. Oftewel kan je erover klappen en probeer je eraan te werken, oftewel stop je met de relatie en ga je beiden verder. Idem ditto, oftewel klap je erover met je WG en zoek je een oplossing, oftewel bespaar je jezelf de lijdensweg, je werkgever de zak centen die je voor niks krijgt en zoek je iets anders.

Ff heel zwart-wit uitgedrukt natuurlijk maar komaan!

Makkelijk gezegd, maar als je in die andere job plots maar de helft verdient is dat niet zo vanzelfsprekend. Natuurlijk is je geluk veel belangrijker dan die zak centen, maar je mag ook geen onverhaaste beslissingen maken die je je later misschien beklaagt.

Ikzelf ben van plan om op termijn freelance te worden zodat ik ver weg kan blijven van alle corporate culture en wat meer vrijheid en tijd heb (hopelijk) om dit te combineren met de brandweer en het leger.

Ik ben ook aan het overwegen om voltijds brandweerman te worden, maar wie zegt dat ik dat na 7 jaar niet beu gaat worden? Die zekerheid heb je nooit. En dan heb ik een baan met veel meer loon en verlof opgeven.

Maar je hebt gelijkt dat je het heft zelf in handen moet nemen. Dat is zeker.

 

[:unsure:]

Mensen, verander aub eens gewoon van job als je een bore-out hebt? Da's gelijk in een hopeloze relatie zitten waar je doodongelukkig bent. Oftewel kan je erover klappen en probeer je eraan te werken, oftewel stop je met de relatie en ga je beiden verder. Idem ditto, oftewel klap je erover met je WG en zoek je een oplossing, oftewel bespaar je jezelf de lijdensweg, je werkgever de zak centen die je voor niks krijgt en zoek je iets anders.

Ff heel zwart-wit uitgedrukt natuurlijk maar komaan!

ik zat vast omdat ik een tijdelijk contract had en de helft al had uitgedaan. als je dan ontslag neemt heb je 1) geen job meer 2) geen uitkering 3) moet je mogelijks boete betalen aan werkgever door vroegtijdig stoppen van contract.
Zolang gebleven omdat het bedrijf & functietitel mooi staat op CV en in de hoop dat het ooit beter ging worden (niet dus).

na de 6 maand daar te werken was het dikke feest uiteraard toen ik eindelijk weg kon.
Een jaar later ook via-via te horen gekregen dat ze heel dat team en de activiteit in België opgedoekt hadden

Heel herkenbaar dit. Ben je er inmiddels bovenop gekomen?

Ja, ik heb het geluk gehad dat het maar tijdelijk was en ik elders een betere job heb gevonden aan een beter loon

 

[Vega]

ik zat vast omdat ik een tijdelijk contract had en de helft al had uitgedaan. als je dan ontslag neemt heb je 1) geen job meer 2) geen uitkering 3) moet je mogelijks boete betalen aan werkgever door vroegtijdig stoppen van contract.
Zolang gebleven omdat het bedrijf & functietitel mooi staat op CV en in de hoop dat het ooit beter ging worden (niet dus).

na de 6 maand daar te werken was het dikke feest uiteraard toen ik eindelijk weg kon.
Een jaar later ook via-via te horen gekregen dat ze heel dat team en de activiteit in België opgedoekt hadden


Ja, ik heb het geluk gehad dat het maar tijdelijk was en ik elders een betere job heb gevonden aan een beter loon

Da's natuurlijk een ander verhaal en meer "doorbijten". Was vooral gericht naar mensen die in contract van onbepaalde duur hebben.