Natuurlijk hebben beide partijen boter op hun hoofd, dat kan ook niet anders na jarenlange polarisatie waarin de extremen de gematigden verdrukken. Er is heel veel gebeurd sinds de stichting van Israël en eigenlijk was dat al lang daarvoor bezig: zoek maar eens op naar de activiteiten van de Irgun- en Sternbrigades in de jaren '30. Het gevolg daarvan is dat de nadruk ligt op de onmenselijke handelingen van de tegenpartij, terwijl die van de eigen zijde worden toegedekt of geminimaliseerd. De oplossing voor het conflict is ook niet voor de handliggend en elke partij heeft wel een achterban om rekening mee te houden. En "elke partij" is dan nog eens verdeeld, want hoewel Abbas president is heeft hij geen gezag over Hamas.
De discussie is vermoeiend en het is gemakkelijk om te zeggen dat er geen oplossing voor is en dat alles krampachtig vast zit, maar dan gooi je de handdoek in de ring terwijl aan beide zijden het nodige gedaan moet worden om de polarisatie te ontmijnen. Het probleem is dat er één onveranderlijk verschijnsel is in al die tijd: de haast onwrikbare en grotendeels kritiekloze steun van de VS aan Israël. Het lijden van de Palestijnen en het groot onrecht dat hen wordt aangedaan is in de ogen van de VS maar van secundair belang vergeleken met de veiligheid van Israël. Op die manier wordt de diplomatische druk op Israël voor een groot deel afgezwakt, want hoe kan je druk uitoefenen als de machtigste staat van de wereld achter hen staat? Dat is ook de reden waarom Palestijnen vaker als terroristen worden beschouwd, terwijl de militaire macht van Israël wordt voorgesteld als een voorbeeld van purity of arms: de rechtvaardige inzet van wapens om het land te beschermen tegen terreur.
