Ik ben niet de man van de melancholie, noch wil ik graag met de eer gaan lopen. Maar als ik me goed herinner was ik hier een van de eerste die is begonnen met foto´s te posten van zijn bestelling, met die eer ga ik wel graag lopen. Ik ben er zelf mee gestopt na onophoudelijke fritshaming betreffende mijn ´zwartgeblakerde saté´ of ´prutfritte´. Zelfs hier in dit topic was de haat soms aanwezig.
Maar vandaag maak ik een uitzondering, het is namelijk een gitzwarte dag waar ik met jullie graag even bij stil wil staan. Het is namelijk de laatste bestelling geweest in mijn geboortefrituur. Den deze gaat morgen in een ander dorp wonen en heeft afscheid genomen van zijn groene tuin, prachtige vergezichten en zijn levenslange passie, de frituur. Geen frituur van steen, of een barak, of een caravan, ... maar wel een frituurchalet!
Het begon bij Lucien, held! Jipser zijn jeugd was niet van de eenvoudigste waardoor hij nogal vaak op straat rond hing en alleen maar vettige boef naar binnen speelde. Zo ging hij regelmatig naar Lucien. Lucien, een man met haren zo grijs als een Beffer zonder bier, maar met een hart van goud. Dé beste steak natuur van de wijde omstreek, en elke zondag ging 14-jarige Jipser in zijn eentje naar de Lucien, keek hij naar de kampioenen en kreeg hij (aan halve prijs) van Lucien de beste steak frit dat er is. Voor het geld moest hij het niet doen, hij deed het alleen om weg te zijn van zijn vrouw, en te kunnen aanpappen met de serveuse van de rendez-vous bar iets verderop die ondertussen bij de Lucien werkte (en meestal op zijne schoot zat). Hij leeft nog altijd, wat een hele prestatie is gezien levenslang een pakske Marlboro per dag en dagelijks minstens een halve bak Jupiler.
Lucien ging op pensioen, en in de jaren daarop kwam er een moderne frituur in het dorp. Al de jeugd en hippe mensen waren vol lof over de moderne frituur, maar mij heeft die nooit weten te bekoren. Dit waren dan ook de jaren dat ik nogal rondzwerfde van frituur naar frituur op zoek naar geluk.
Tot plots, sinds een jaar of 4 geleden 2 sympathieke mensen uit een ver dorp de chalet hebben overgenomen. Het was wat zoeken in het begin maar ze hebben zich op korte tijd toch omgeschoold tot volwaardige frituur chalet uitbaters. Bedankt Wim en Dingske om de legende van Lucien levend te houden en de chalet te restaureren naar zijn oude glorie.
Bij deze mijn laatste bestelling van bij Wim en Dingske, dat voor mij eigenlijk levenslang ´bij de Lucien´ zal blijven. Een kleintje, curryworst en een zwartgeblakerde saté met kruiden. En omdat het de laatste is moest er een pint bij. (Klik)
In de komende weken zal ik jullie (misschien) mee op avontuur nemen op zoek naar een nieuwe frituur! Er komen onzekere maar spannende tijden aan.
Maar vandaag maak ik een uitzondering, het is namelijk een gitzwarte dag waar ik met jullie graag even bij stil wil staan. Het is namelijk de laatste bestelling geweest in mijn geboortefrituur. Den deze gaat morgen in een ander dorp wonen en heeft afscheid genomen van zijn groene tuin, prachtige vergezichten en zijn levenslange passie, de frituur. Geen frituur van steen, of een barak, of een caravan, ... maar wel een frituurchalet!
Het begon bij Lucien, held! Jipser zijn jeugd was niet van de eenvoudigste waardoor hij nogal vaak op straat rond hing en alleen maar vettige boef naar binnen speelde. Zo ging hij regelmatig naar Lucien. Lucien, een man met haren zo grijs als een Beffer zonder bier, maar met een hart van goud. Dé beste steak natuur van de wijde omstreek, en elke zondag ging 14-jarige Jipser in zijn eentje naar de Lucien, keek hij naar de kampioenen en kreeg hij (aan halve prijs) van Lucien de beste steak frit dat er is. Voor het geld moest hij het niet doen, hij deed het alleen om weg te zijn van zijn vrouw, en te kunnen aanpappen met de serveuse van de rendez-vous bar iets verderop die ondertussen bij de Lucien werkte (en meestal op zijne schoot zat). Hij leeft nog altijd, wat een hele prestatie is gezien levenslang een pakske Marlboro per dag en dagelijks minstens een halve bak Jupiler.
Lucien ging op pensioen, en in de jaren daarop kwam er een moderne frituur in het dorp. Al de jeugd en hippe mensen waren vol lof over de moderne frituur, maar mij heeft die nooit weten te bekoren. Dit waren dan ook de jaren dat ik nogal rondzwerfde van frituur naar frituur op zoek naar geluk.
Tot plots, sinds een jaar of 4 geleden 2 sympathieke mensen uit een ver dorp de chalet hebben overgenomen. Het was wat zoeken in het begin maar ze hebben zich op korte tijd toch omgeschoold tot volwaardige frituur chalet uitbaters. Bedankt Wim en Dingske om de legende van Lucien levend te houden en de chalet te restaureren naar zijn oude glorie.
Bij deze mijn laatste bestelling van bij Wim en Dingske, dat voor mij eigenlijk levenslang ´bij de Lucien´ zal blijven. Een kleintje, curryworst en een zwartgeblakerde saté met kruiden. En omdat het de laatste is moest er een pint bij. (Klik)
In de komende weken zal ik jullie (misschien) mee op avontuur nemen op zoek naar een nieuwe frituur! Er komen onzekere maar spannende tijden aan.
