De grote spaarvermogen en spaargeld enquête!

[Muñoz]

Het probleem (of juist niet) is dat het gros van het forum/van de wereld nog niet in aanraking is gekomen met echte luxe.

Maar het is niet noodzakelijk om in luxe te leven om gelukkig te zijn, al ben ik wel overtuigd dat een tekort aan middelen wel een bijdrage zal.leveren tot ongelukkig zijn (zorgen, spanningen …).

Quasi elke West-Europeaan leeft voor tenminste een zeker stuk in luxe. Je moet maar de vergelijking maken met armere werelddelen om te weten hoe goed we het hier hebben en dat we een stuk boven de absolute basisbehoeftes leven.

Het gaat vooral over de gradatie van luxe. Luxe is een gewoonte: een bmw of een dacia, dat maakt echt niet gelukkiger.

 

[Ares]

Is natuurlijk geen rocket science eh. Je hebt koppels die zich met 5000 netto een godenleventje kunnen aanmeten, en je hebt andere koppels (met kinderen, met 2 auto's, met dure hobby's, etc.) die met 5000 netto moeten krabben.
Zijn allemaal keuzes die je maakt in het leven. Je kan kiezen om een deelauto te nemen (i.p.v. eigen auto, met kinderen is dat natuurlijk wel moeilijker), te winkelen in de Colruyt of bij "de Marokkaan" (i.p.v. in de Delhaize), cohousen/niet per se in een loft willen wonen op 't Eilandje/de Kouter/Avenue Louise, nauwgezet uw abonnementen op te volgen (en geregeld te switchen), etc. Sommige mensen zien dat misschien als sober leven en inboeten aan comfort, maar dat is gewoon een gewoonte en een klik die je moet maken. Ongelukkiger word je daar heus niet door. Met dat geld kan je dan wel veel meer sparen of reizen maken die voorheen buiten budget lagen.

Ik denk dat je onderschat wat je voor een hypotheek daar kwijt zou zijn; die koppels met 5000 netto gaan zich dat niet kunnen veroorloven .

Maar verder, cohousen, deelwagens... die soberheid klinkt allemaal heel deugdelijk en zo, maar ik denk niet dat er veel zieltjes voor gewonnen zijn. Ik mag er niet aan denken alvast

 

[Bimmer]

Quasi elke West-Europeaan leeft voor tenminste een zeker stuk in luxe. Je moet maar de vergelijking maken met armere werelddelen om te weten hoe goed we het hier hebben en dat we een stuk boven de absolute basisbehoeftes leven.

Het gaat vooral over de gradatie van luxe. Luxe is een gewoonte: een bmw of een dacia, dat maakt echt niet gelukkiger.

Hangt toch van de persoon af?

Ik durf hier te zeggen dat ik gelukkiger wordt van mijn bmw, dan van onze Peugeot.

Vraagt dat aan mijn vriendin en voor haar maakt dat niet uit.

Ik ben dan ook geïnteresseerd in auto’s en ik rij graag. Ik ga ook naar drift days, rally’s,…

Wilt het daarom zeggen moest ik niet financieel krachtig genoeg zijn om deze bmw te kopen. Ik ongelukkig door het leven zou gaan, dat ook niet. Ik zou ook nog gelukkig zijn. Maar ik merk toch op dat het mij gelukkiger maakt.

 

[Muñoz]

Ik denk dat je onderschat wat je voor een hypotheek daar kwijt zou zijn; die koppels met 5000 netto gaan zich dat niet kunnen veroorloven .

Maar verder, cohousen, deelwagens... die soberheid klinkt allemaal heel deugdelijk en zo, maar ik denk niet dat er veel zieltjes voor gewonnen zijn. Ik mag er niet aan denken alvast

En dat is nu een beetje waar ik op doel: we zijn allemaal al heel veel gewoon. We vinden bv. een eigen auto de doodnormaalste zaak ter wereld en een absolute minimum, en eens je dat gewoon bent is het moeilijk om nog gas terug te geven (pun intended).
Maar stel nu dat je in of dicht bij een grootstad woont en je werk is perfect vlot bereikbaar met het openbaar vervoer (bijvoorbeeld al voor iedereen die in Brussel werkt), dan kan je je de rationele vraag stellen: heb ik nu eigenlijk wel een auto nodig?
Of is het niet beter om bv. een brommer aan te schaffen voor in de stad en rand zelf (+ treintickets) en dan voor de sporadische uitstappen naar ergens in the middle of nowhere een deelauto?

Onlangs nog iemand gehoord (een goede 40'er) die na jaren van letterlijk alles te doen met de auto (zoals veel Vlamingen) zijn auto heeft verkocht en nu 'multimodaal' door het leven gaat. Man is even mobiel (en gezien de files enzo misschien nog mobieler), maar houdt op het einde van het jaar een heel dik maandloon extra over aan wat hij uitspaart aan alleen de auto (en alle kosten) + staanplaats.

En zo is dat met nog wel wat zaken. En met dat 'uitgespaard' geld kan je zaken doen die je misschien echt gelukkiger maken: zoals die ene droomreis maken, sneller op pensioen gaan, etc. Choices, choices, choices.

Hangt toch van de persoon af?

Ik durf hier te zeggen dat ik gelukkiger wordt van mijn bmw, dan van onze Peugeot.

Vraagt dat aan mijn vriendin en voor haar maakt dat niet uit.

Ik ben dan ook geïnteresseerd in auto’s en ik rij graag. Ik ga ook naar drift days, rally’s,…

Wilt het daarom zeggen moest ik niet financieel krachtig genoeg zijn om deze bmw te kopen. Ik ongelukkig door het leven zou gaan, dat ook niet. Maar ik merk toch op dat het mij gelukkiger maakt.

Maar dan is het al een hobby. Is iets anders dan louter een auto hebben omdat je het jezelf gewoon hebt gemaakt dat je zonder auto nergens geraakt.

 

[Sylverscythe]

Ik moet gewoon volgen dat de "standaard" in onze maatschappij globaal gezien al vrij hoog is, waardoor mensen die zo'n standaard niet halen zichzelf vaak al sukkelaars vinden. Je moet maar wat terugbladeren om iemand te vinden die zichzelf beklaagt want weinig spaarcapaciteit bovenop de hypotheek waarmee een eigendom wordt afbetaald. Pas op, het feit dat we dit vinden is net een teken van onze welvaart hé, en ik snap dat je jezelf vergelijkt met de buren en niet met iemand uit een ver land.

Mijn schoonfamilie woont over de oceaan in een land waar een voltijdse job zonder connecties vaak niet genoeg oplevert om vlot rond te komen, wat al dat wel een beetje in perspectief plaatst. We hebben hier ook wel wat maatschappelijke problemen, ik denk aan mentale gezondheid of praktischer de crisis in de kinderopvang, die deels terug te brengen zijn tot misschien iets te hard een standaard na te streven die niet noodzakelijk is. Maar goed, dat is mijn mening.

 

[Renegadexxripxx]

Maar verder, cohousen, deelwagens... die soberheid klinkt allemaal heel deugdelijk en zo, maar ik denk niet dat er veel zieltjes voor gewonnen zijn. Ik mag er niet aan denken alvast

Eh?

Er zijn een bom mensen die cohousen en deelwagens gebruiken. Ik zou niet zeggen de meerderheid, maar het gaat toch een significant aandeel zijn.

In de jeugd cohouse je met uw ouders, daarna ga je over naar cohousen met uw partner, om daarna te cohousen met uw gezin. Waarbij de wagen die de eigendom is van de ouders met ons als kinderen gedeeld werd, om daarna exact dezelfde progressie door te maken als voor het cohousen. Delen met partner, delen met gezin.

Dus zo raar is dat allemaal niet.

Enkel voor personen buiten het gezin kijken we er nog wat afkerig tegenaan. Maar dat is dan ook omdat we die luxe gewonnen hebben in de tijd. Ik herinner mij nog de tijd van de gemeenschappelijke TV, buiten het gezin... binnen het gezin was dat echt uitzonderlijk om een eigen TV op uw slaapkamer te hebben... ik mocht gewoon mee familie kijken met de ouders of de grootouders of peter/meter/tante/nonkel dan dat ik het op film/serie x of y kon zetten.

Uiteindelijk draait het dan ook niet om soberheid, maar het feit dat als je wilt, dat je enorm zwaar de knip kunt zetten in de uitgaven. En dat dan ook als gewoon ervaren zonder verder te kijken dan wat uw portemonnee aankan.

Leven is geen synoniem voor consumeren.

 

[Ares]

En dat is nu een beetje waar ik op doel: we zijn allemaal al heel veel gewoon. We vinden bv. een eigen auto de doodnormaalste zaak ter wereld en een absolute minimum, en eens je dat gewoon bent is het moeilijk om nog gas terug te geven (pun intended).
Maar stel nu dat je in of dicht bij een grootstad woont en je werk is perfect vlot bereikbaar met het openbaar vervoer (bijvoorbeeld al voor iedereen die in Brussel werkt), dan kan je je de rationele vraag stellen: heb ik nu eigenlijk wel een auto nodig?
Of is het niet beter om bv. een brommer aan te schaffen voor in de stad en rand zelf (+ treintickets) en dan voor de sporadische uitstappen naar ergens in the middle of nowhere een deelauto?

Ik woon hier op zowat 20km van Antwerpen centrum, dus dicht genoeg bij een grootstad (je denkt mogelijk aan iets dichter?), maar mijn bubbel beperkt zich niet tot daar du snee, ik zou het nog niet eens overwegen . Qua gemak, betrouwbaarheid, comfort overtreft welke wagen dan ook de combo OV & deelwagens. De vraag "heb ik het eigenlijk wel nodig?" stelt zich niet en is ook de verkeerde vraag om te stellen. De echte vraag is "is het alternatief aanvaardbaar voor mij?".

 

[Sylverscythe]

De vraag "heb ik het eigenlijk wel nodig?" stelt zich niet en is ook de verkeerde vraag om te stellen. De echte vraag is "is het alternatief aanvaardbaar voor mij?".

Dat is gewoon de definitie van luxe, wat volgens mij net het hele punt was.

 

[Ares]

Leven is geen synoniem voor consumeren.

Het is evenmin een synoniem voor consuminderen. Maar het staat vaak wel bol van persoonlijke keuzes, en laat het net die keuzes zijn die maken dat jouw respons niet eens conflicteert met mijn post .

 

[Bimmer]

Maar dan is het al een hobby. Is iets anders dan louter een auto hebben omdat je het jezelf gewoon hebt gemaakt dat je zonder auto nergens geraakt.

Ja daarmee. Het is omdat je zegt dat auto A u niet gelukkiger maakt dan auto B.

En zo gaat dat bij veel zaken zijn. Dat iemand zegt dat gaat u niet gelukkiger maken, terwijl het bij de andere persoon wel zo kan zijn.

 

[ugar]

Maar verder, cohousen, deelwagens... die soberheid klinkt allemaal heel deugdelijk en zo, maar ik denk niet dat er veel zieltjes voor gewonnen zijn. Ik mag er niet aan denken alvast

Wel om dat dan even in perspectief te plaatsen. Wij hebben met onze vrienden afgesproken om tegen ons zestigste aan een woning te zoeken waar we met zijn allen samen gaan wonen. Of dat er daadwerkelijk van komt weet ik niet, de intentie is er.
Samenleven met je vrienden is een luxe, veel meer dan een 'dikke' auto.

 

[Ares]

Wel om dat dan even in perspectief te plaatsen. Wij hebben met onze vrienden afgesproken om tegen ons zestigste aan een woning te zoeken waar we met zijn allen samen gaan wonen. Of dat er daadwerkelijk van komt weet ik niet, de intentie is er.
Samenleven met je vrienden is een luxe, veel meer dan een 'dikke' auto.

Ik zie niet goed in wat die auto met dat cohousen te maken heeft ma bon.
By all means, just do so. Dat ik er niet aan mag denken (zelfs niet met onze beste vrienden), zegt toch niet dat jij dat niet mag doen?

 

[ugar]

Ik zie niet goed in wat die auto met dat cohousen te maken heeft ma bon.

Maar verder, cohousen, deelwagens... die soberheid klinkt allemaal heel deugdelijk en zo, maar [snip]

Ik reageer op jouw quote

 

[Muñoz]

We hebben hier ook wel wat maatschappelijke problemen, ik denk aan mentale gezondheid of praktischer de crisis in de kinderopvang, die deels terug te brengen zijn tot misschien iets te hard een standaard na te streven die niet noodzakelijk is. Maar goed, dat is mijn mening.

Sluit ik bij aan. Ik denk dat heel veel problemen die we hebben, zowel qua mentale gezondheid als bredere maatschappelijke problemen, te reduceren zijn tot onze verslaving aan materiële welvaart en hoe die te financieren. We leven vaak om te werken (en voelen ons vaak sociaal gefaald als we een burn-out krijgen, deeltijds gaan werken, etc.) om te kunnen voldoen aan dat ideaalbeeld van heel veel te 'bezitten'. Je moet daar zelfs niet eens voor zoeken: ga naar bepaalde threads hier op het forum en die fetish om toch maar steeds mooiere, duurdere en exclusievere zaken te hebben dan andere mensen spat er vanaf.

Ik ben absoluut geen fan van degrowth, en er zijn weinig nuttigere tijdsbestedingen als het werk doen dat je graag doet (en je mentaal uitdaagt). Maar als ik zie hoe laid back ze op dat vlak in veel armere werelddelen zijn, en als ik dat dan vergelijk met wat voor een ratrace dat dat hier soms is, dan vraag ik me af: waarom doen zoveel mensen hier dat zichzelf toch aan. Schroef uw consumptie (en inkomsten) wat terug en je gaat misschien een veel gelukkiger leven dan je nu hebt.

Ik woon hier op zowat 20km van Antwerpen centrum, dus dicht genoeg bij een grootstad (je denkt mogelijk aan iets dichter?), maar mijn bubbel beperkt zich niet tot daar du snee, ik zou het nog niet eens overwegen . Qua gemak, betrouwbaarheid, comfort overtreft welke wagen dan ook de combo OV & deelwagens. De vraag "heb ik het eigenlijk wel nodig?" stelt zich niet en is ook de verkeerde vraag om te stellen. De echte vraag is "is het alternatief aanvaardbaar voor mij?".

Waarom zou je een auto absoluut nodig hebben? Dat is misschien zo als je ergens woont in het kleinste gehucht in de Westhoek of Limburg, maar ergens anders?
Ik woon zelf op zo'n 8km van Antwerpen-centrum. Letterlijk alles wat ik doe in Antwerpen is met de fiets of per (e-)brommer (en ik ben echt niet langer onderweg dan max. 30 minuten): probeer het maar eens met de auto. Als je er al binnen een half uur geraakt kan je overal een halfuur aanschuiven en u blauw betalen aan parking, LEZ, etc.
Als ik naar ergens in de omgeving rond Antwerpen moet zijn, juist hetzelfde. Gisteren nog een hele dag bij een vriendin in Kontich gezeten (20km): een kleine drie kwartier onderweg op rustige binnenwegjes.
Donderdag zat ik nog in Gent. 8€ voor een treinticket heen en terug en op nog geen uur ben ik er (naar station + 40 minuten trein): doe je het na?
Zelfde als ik ga werken in Brussel (krijg wel abonnement, maar bon): op een uur ben ik van bij mij thuis tot aan de voordeur van het Vlaams Parlement.

Pas op, ik ga niet zeggen dat een auto niet comfortabel is eh. Zeker als het regent of je moet vaak ergens zijn dat heel moeilijk bereikbaar is, dan heeft dat idd grote voordelen. Maar in alle andere gevallen is het denk ik eerlijk om te zeggen dat een auto niet meer dan een gewoonte is. Voor de paar gevallen waar een auto echt veel beter/sneller is, is het die grote prijs die je betaalt het dan wel waard?
Is misschien een generatiekloof, maar voor mij in ieder geval niet. Ik geef die uitgespaarde 3/4000+€ per jaar (wat dan nog een onderschatting is voor velen) dan véél liever uit aan pakweg een grote reis, een mooiere woonst of zelfs meer etentjes/dure avondjes uit.

 

[ugar]

Pas op, ik ga niet zeggen dat een auto niet comfortabel is eh. Zeker als het regent of je moet vaak ergens zijn dat heel moeilijk bereikbaar is, dan heeft dat idd grote voordelen. Maar in alle andere gevallen is het denk ik eerlijk om te zeggen dat een auto niet meer dan een gewoonte is. Voor de paar gevallen waar een auto echt veel beter/sneller is, is het die grote prijs die je betaalt het dan wel waard?

Of neem je gewoon een taxi, die ene keer

 

[zarathustra]

Leven is geen synoniem voor consumeren.

Eigenlijk wel, het moment dat je stopt consumeren ben je +/- dood.

 

[makila]

Het gaat vooral over de gradatie van luxe. Luxe is een gewoonte: een bmw of een dacia, dat maakt echt niet gelukkiger.

Ja en neen he.

Als het enige verschil tussen twee mensen is, dat de ene ne dacia kan kopen en de andere die BMW ..
Of de ene heeft 3000€ bruto en de andere 5000€ .. neen dat gaat niet zo echt heel veel verschil geven op de schaal van geluk, gemoedsrust, stress .. beiden moeten nog altijd hard werken of dat geld is snel op.

Echter een miljard op de rekening (ik zeg maar wat). Niet meer opstaan om te gaan werken. Morgen asap 20 huizen kopen en nog geen 1% van uw CASH vermogen (nog niet eens totaalvermogen), dat weg is?

Word je daar gelukkiger van? Misschien niet. Maar je gemoedsrust en stress gaat wel naar beneden. Wees maar zeker.

En dat is nu een beetje waar ik op doel: we zijn allemaal al heel veel gewoon. We vinden bv. een eigen auto de doodnormaalste zaak ter wereld en een absolute minimum, en eens je dat gewoon bent is het moeilijk om nog gas terug te geven (pun intended).

Meer luxe kan je tijdelijk meer geluk brengen, maar na een tijdje treedt er naar mijn mening gewenning op. Sjiek alababa is daardoor mogelijks niet gelukkiger dan jij en ik. Misschien zelfs ONgelukkiger.

Maar er bestaan nog andere zaken zoals 'wakker liggen van wat als ..' de gemoedsrust en financiële stress noemen ze dit. Die ligt toch wel lager als je meer vermogend bent.

 

[Muñoz]

Ja en neen he.

Als het enige verschil tussen twee mensen is, dat de ene ne dacia kan kopen en de andere die BMW ..
Of de ene heeft 3000€ bruto en de andere 5000€ .. neen dat gaat niet zo echt heel veel verschil geven op de schaal van geluk, gemoedsrust, stress .. beiden moeten nog altijd hard werken of dat geld is snel op.

Echter een miljard op de rekening (ik zeg maar wat). Niet meer opstaan om te gaan werken. Morgen asap 20 huizen kopen en nog geen 1% van uw CASH vermogen (nog niet eens totaalvermogen), dat weg is?

Word je daar gelukkiger van? Misschien niet. Maar je gemoedsrust en stress gaat wel naar beneden. Wees maar zeker.

Zoveel geld hebben is verre van bevorderend voor uw gemoedsrust fyi. Een aantal miljoenen zal wellicht het beste scenario zijn, een miljard niet echt.

Voor de rest bestaan er best wel wat studies die het causaal verband tussen geluk en inkomen meten. Meer geld maakt gelukkiger, maar dat verband houdt op eens je boven een zeker inkomen zit: meer geld maakt in die gevallen niet gelukkiger (en zelfs mss ongelukkiger, want meer verdienen = meer werkuren, meer verantwoordelijkheid, meer stress, etc.).
Wat ook een rol speelt is hoe je je welvaart ('utility') in de toekomst inschat: stijgt dat in de tijd, dan ben je blij, maar zie je het dalen/gelijk blijven in de toekomst, dan ben je minder tevreden. Daarom dat op grote voet leven geen goede aanpak is. Als je een hoge levensstandaard hebt is het moeilijk om dat in de tijd steeds te blijven verhogen. Hypothetisch is het voor je geluk dus veel slimmer om sober te beginnen (ook al heb je een inkomen dat veel meer zou toelaten), maar doorheen de tijd steeds 'luxueuzer' te gaan leven. Zo ben je elke 'periode' steeds ietwat gelukkiger door de 'upgrade', terwijl voor degene die al vanaf het begin veel luxe heeft (en het dus niet hard meer kan verhogen) het allemaal niet meer dan een gewoonte is.
Dat is ook wat @Sylverscythe ongeveer zegt: we willen alsmaar meer consumeren, maar we moeten daarvoor ook steeds harder werken en hectischer leven.

 

[JanusDR]

Maar als ik zie hoe laid back ze op dat vlak in veel armere werelddelen zijn, en als ik dat dan vergelijk met wat voor een ratrace dat dat hier soms is, dan vraag ik me af: waarom doen zoveel mensen hier dat zichzelf toch aan.

De revealed preference van over de hele wereld is natuurlijk wel dat emigratie/vluchtelingen quasi overweldigend van armere landen naar rijkere landen gaan, en niet omgekeerd om die 'laid back levensstijl' te gaan beleven.

Dus dat harde werken, stress, en economische groei leveren blijkbaar toch wel iets op dat gewenst is boven de rest.

De grootste vrij recente overzichtsstudie over happiness toont trouwens dat de curve blijft stijgen. Er is dus geen 'optimaal punt'.
Ze stijgt wel een heel stuk minder hard, maar desalniettemin stijgend.
Mensen met 50 miljoen euro zijn dus gemiddeld gezien nog iets gelukkiger dan mensen met 10 miljoen.
Het verschil is wel veel kleiner dan tussen 100k en 500k.

 

[contextbinder]

Meer geld maakt gelukkiger, maar dat verband houdt op eens je boven een zeker inkomen zit: meer geld maakt in die gevallen niet gelukkiger (en zelfs mss ongelukkiger, want meer verdienen = meer werkuren, meer verantwoordelijkheid, meer stress, etc.).

Hmmm, meer geld = niet meer nodig om te werken, eigen bedrijf geleid door personeel, passief inkomen, meer vrije tijd, meer op reis, meer tijd voor hobby, werken wanneer je zin hebt of enkel de zaken die je graag doet …