Hoe hebben de heren het ervan af gebracht?
TLDR: Rond de top 100, met een gemiddelde van 36 km/u.
Long story:
Om te beginnen had ik mij last minute ingeschreven. Het weer zou top worden en ik zag het als perfecte voorbereiding voor de GF in Varese op 05/10. Eerst nog een slaapplek regelen: met wat geluk vond ik een Airbnb op twintig minuten rijden.
Omdat de inschrijving zo laat kwam, hadden mijn vrouw en ik die dag al andere plannen. Ik naar een BBQ met vrienden in de middag, zij op stap met vriendinnen. Geen support en geen bidons aan de kant dus, maar het was toch geen kwalificatie-GF, dus geen drama.
Na goed gegeten en gedronken te hebben, met veel goesting richting het mooie Luxembourg gereden in de late namiddag. Eens daar toegekomen viel mij meteen op bij het uitladen van mijn fiets dat ik op sommige plekken van mijn achterband de karkaslaag zag... Niet iets dat je wilt hebben bij een GF de dag erna. Gelukkig heb ik altijd een reserveband (tip!) mee en dus bandje nog vervangen op de kamer. Ik was wel vergeten hoe moeilijk het was om de Pirelli P Zero Race TLR band erop te leggen. Soit, het was gelukt, vervolgens mijn twee bidons van 750ml gevuld en alles stond klaar voor morgen de grote dag. Ik had er echt zin in!
Dan, redelijk vroeg in de nacht wakker geworden. Volledig gedrenkt in het koud zweet en de bijhorende rillingen... verschillende keren naar toilet moeten gaan (gelukkig niet braken, maar wel het andere helaas). Vermoedelijk iets slecht gegeten op de BBQ. Het verdict in de ochtend volgens Garmin horloge: een totale slaapduur van 1u30 met een slaapscore van 15. Wist niet eens dat het zo laag kon zijn en nog niet meegemaakt. De goesting zat ’s ochtends op hetzelfde dieptepunt. Zoveel minder dat ik zelf getwijfeld heb om nog starten, aangezien ik mij zeker nog niet top voelde. Dan toch beslist om het een kans te geven met de hulp van een Dafalgan en indien het echt niet zou gaan, zou het de medio worden + op het gemak.
Aangekomen rond 8u50 bij het gemeentehuis voor mijn bibnummer op te halen en hup richting de startvakken. Daar het besef gekregen dat er maar één grote box is, waar iedereen door elkaar stond = het was vechten en zoeken naar nog een plaats ergens vooraan, met de nodige vieze blikken. 9u30 het startschot en niet veel de later de eerste beklimming/schifting. Geprobeerd wat op te schuiven naar voren, maar ik merkte wel dat de hartslag redelijk wat hoger was dan normaal, dus niet te zot gedaan. Uiteindelijk boven gekomen met een vrij grote groep.
Met diezelfde groep praktisch de hele rit samengebleven, alleen werd deze kleiner en kleiner met elke beklimming die we deden aangezien het vooral daar was dat er hard werd doorgereden. Op de vlakke stukken viel het mee, al waren we telkens met dezelfde die de kop deden (kon het toch weer niet laten). Er stond soms flink wat wind en sommigen leken panische angst te hebben om een paar minuten over te nemen. Tussendoor probeerde ik te genieten van het prachtige decor!
Tot zo’n km 120 liep alles vlot, maar daarna begon het zuinig drinken mij parten te spelen. Dat het ondertussen warmer werd hielp ook niet echt. Ik wilde koste wat kost geen pitstop maken, dus begon zuiniger te drinken, net genoeg om bij elk gelleke een slok te kunnen nemen. Ik weet wel dat ik jaloers keek naar iedereen die langs de kant een bidon kreeg. Vanaf dan ook besloten om geen kopbeurten meer te doen en mij slim te positioneren in het inmiddels uitgedunde peloton.
Rond km 130 kwam de laatste klim. Je voelde dat bij iedereen het beste eraf was (bij mij niet anders). Daarna was het zo goed als vlak richting finish. We pikten hier en daar nog een enkeling op die van een groep voor ons was gelost. In de laatste kilometer werd het nerveus met wat gedrum en wat geduw vooraan. Daar ben ik netjes uit gebleven. Ik had geen zin om nog te vallen en of het nu plek 95 of 110 werd, maakte mij weinig uit.
Ik rolde uiteindelijk over de meet met een gemiddelde van 36 km/u, veel beter dan ik die ochtend had durven hopen. Meer dan tevreden dus.
Aan de finish stortte ik mij wel meteen op de waterstand, ik had zoveel dorst en nood aan koud water. Bij het afstappen voelde ik dat het niet veel langer had moeten duren of de krampen waren er geweest.
Mijn eerste Charly Gaul dus, en zeker niet de laatste! Prachtig parcours waar ik graag nog eens terugkeer. De regio is trouwens een prima alternatief voor bijvoorbeeld de Vogezen denk ik.
Dus inderdaad, eerste klim goed mee zitten en daarna hopen op een goede groep met harde werkers, want ik ben niet van plan om een meter kop te rijden dit keer 
Erna overleven en misschien op de laatste klim iets proberen. Ik trek het zonder bevoorrading met 2x 1L bidons, heb dat in Etalle ook zo gedaan. Veel succes en als ik iemand met een dikke TCR zie zal ik u wel eens uit de wind zetten 
