Iemand die in België 7u moet wachten op de spoeddienst is echt wel uitzonderlijk.
Je geeft zelf het antwoord. Voor het belangrijkste aspect van ons leven is een mens bereid veel op te offeren, lang te wachten, en blij te zijn als die eindelijk geholpen wordt.
Voor een domme futiliteit was je het al lang afgebold hé.
Mooi dat je deze contradictie hier even aanhaalt.
Gans de maatschappij, gans België, het volledige universum:
"Wat mensen belangrijk vinden heeft altijd voorrang! Alle resources zetten we op hetgeen het meest dierbaar is voor de mensen want daarmee zullen onze mensen, onze burgers, onze klanten, ... absoluut niet willen wachten. De onbelangrijke futiliteiten, dié kunnen wachten."
Dokters:
"Wat wij doen vinden de mensen zodanig belangrijk dat ze het er gerust zullen voor over hebben om lang te wachten om een afspraak in te plannen, lang te wachten in de wachtkamers, veel pijn te lijden, enzovoort. De onbelangrijke futiliteiten in het leven, dàt moet snel gaan!".
Niemand durft dit uitspreken (omdat niemand ooit onder narcose wil gaan als de grote artsen-criticus uiteraard) maar ik zal het vrank en vrij (doch anoniem) zeggen: dat is de arrogantie van de macht.
Politici, bedrijven, dienstverleners, ouders, zorgverleners, leerkrachten, ambtenaren, ... moeten ingaan op en prioriteit geven aan wat hun 'klanten' (in de brede zin van het woord) belangrijk vinden of ze worden er extra hard op afgerekend. En terecht.
Dokters daarentegen, die kunnen door hun monopolie profiteren van het feit dat mensen hun gezondheid zo belangrijk vinden, dat ze ze zonder blozen uren aan een stuk te laten wachten en nog steeds een brede glimlach te zien op het gezicht van de patiënt wanneer ze eindelijk aan de beurt zijn.
Kort samengevat:
- In situatie X vinden mensen het normaal dat, gezien de belangrijkheid, ze supersnel geholpen worden.
- In situatie Y vinden mensen het normaal dat, gezien de belangrijkheid, ze urenlang moeten wachten.
Als ik het danig verkeerd heb, kan iemand mij deze contradictie dan eens uitleggen? We moeten los van het heersende narratief durven abstractie maken van onze maatschappelijke denkpatronen.