Een maat van mij is onlangs zelfstandig geworden. Zo'n typische schijnzelfstandige: hij begon gewoon teveel te verdienen in loondienst dus in samenspraak met zijn werkgever is hij zelfstandig geworden. Doet exact hetzelfde werk als vroeger maar stuurt nu facturen met zijn vennootschap aan zijn voormalige werkgever. Typisch aan dat soort vennootschappen is dat ze amper investeringen moeten doen en dus amper kosten hebben: een laptop, een blad papier en een stylo bij manier van spreken.
Nog los van de politieke discussie dat dit voor een steeds groter gat in de sociale zekerheid zal zorgen, is het hem volledig gegund. Hij is erg competent. Hij werkt hard. Hij werkt goed. Hij doet dus maar.
Nu, hoewel hij vroeger nogal op zijn geld zat en nooit te bespeuren was in de buurt van een restaurant wil hij nu de laatste tijd toch wel niets anders doen dan gaan eten zeker met de vriendengroep? Onder het mom van "Goh, wij zijn zo'n leuke vriendengroep, laat ons er vanaf nu een traditie van maken om elke maand uitgebreid te gaan eten!".
Bovendien heeft onze vriendengroep nog wat extra vrienden/kennissen aan de rand van de vriendengroep die er slechts sporadisch eens bij zijn. De vriend in kwestie: "Wel, laat ons direct die extra gasten ook meenemen, dat zijn toch supertoffe mensen?! Hoe meer zielen, hoe meer vreugde!". Subtiel.
Tijdens het diner kan het niet op: telkens aansturen op extra gangen bestellen, aansturen op de duurdere wijn, ... zaken die hij vroeger NOOIT zou gedaan hebben.
En na het diner is het telkens vechten met die andere zelfstandige in de groep om wie het BTW-bonnetje mag hebben. Ze hebben nu blijkbaar een onderling akkoord dat ze elk op hun beurt het bonnetje mogen hebben. De trofee van de avond.
We kregen als vrienden de laatste keer ook geen enkele korting. Na wat discussie moesten we gewoon de volle prijs afdokken.
Voor die gasten is zo'n avondje gewoon cashen op kap van de vrienden (en de gemeenschap).
Ik heb me nog nooit zo misbruikt en miskend gevoeld als "vriend". We zijn precies gewoon de nuttige idioten om BTW-bonnetjes te kunnen scoren. Alleen het eten en de gezelligheid is er teveel aan.
Mensen kunnen toch "klein" zijn als het op geld aankomt. Jongens toch.
Nog los van de politieke discussie dat dit voor een steeds groter gat in de sociale zekerheid zal zorgen, is het hem volledig gegund. Hij is erg competent. Hij werkt hard. Hij werkt goed. Hij doet dus maar.
Nu, hoewel hij vroeger nogal op zijn geld zat en nooit te bespeuren was in de buurt van een restaurant wil hij nu de laatste tijd toch wel niets anders doen dan gaan eten zeker met de vriendengroep? Onder het mom van "Goh, wij zijn zo'n leuke vriendengroep, laat ons er vanaf nu een traditie van maken om elke maand uitgebreid te gaan eten!".
Bovendien heeft onze vriendengroep nog wat extra vrienden/kennissen aan de rand van de vriendengroep die er slechts sporadisch eens bij zijn. De vriend in kwestie: "Wel, laat ons direct die extra gasten ook meenemen, dat zijn toch supertoffe mensen?! Hoe meer zielen, hoe meer vreugde!". Subtiel.
Tijdens het diner kan het niet op: telkens aansturen op extra gangen bestellen, aansturen op de duurdere wijn, ... zaken die hij vroeger NOOIT zou gedaan hebben.
En na het diner is het telkens vechten met die andere zelfstandige in de groep om wie het BTW-bonnetje mag hebben. Ze hebben nu blijkbaar een onderling akkoord dat ze elk op hun beurt het bonnetje mogen hebben. De trofee van de avond.

We kregen als vrienden de laatste keer ook geen enkele korting. Na wat discussie moesten we gewoon de volle prijs afdokken.
Voor die gasten is zo'n avondje gewoon cashen op kap van de vrienden (en de gemeenschap).Ik heb me nog nooit zo misbruikt en miskend gevoeld als "vriend". We zijn precies gewoon de nuttige idioten om BTW-bonnetjes te kunnen scoren. Alleen het eten en de gezelligheid is er teveel aan.
Mensen kunnen toch "klein" zijn als het op geld aankomt. Jongens toch.

Komaan zeg.
wij krijgen wel een "korting"