De Oscardrama rond Emilia Pérez en de rijzende conflicten onder het bewind van President Trump terzijde, waren er de laatste weken genoeg dingen om ons mee bezig te houden. Dan kiezen we toch liever om te schrijven over de dingen waarmee we weer even kunnen wegdromen, zelfs al is het bij het naspelen van een andere serieuze oorlog. Een complex oorlogsbordspel, een podcast die maar blijft raken, de herontdekking van een console of een horror-culthit, of juist de teleurstelling van een horrorflop. Dit waren de dingen die onwaarschijnlijke uren uit de tijd van de BeyondGaming-redactie hebben gehapt in de laatste maand.
Na een negental missies is onze strijd nog steeds onbeslist en hoewel de Duitsers momenteel de overhand hebben, is het moeilijk te zeggen wie aan het langste eind zal trekken. Wie weet kennen mijn Russische troepen hun wederopstanding? De strijd is alvast spannend, en een groot deel van het succes is te danken aan het geweldige spelsysteem dat Trevor Benjamin heeft bedacht. Met de Undaunted-reeks, die van start ging met Undaunted: Normandy, creëerde hij een toegankelijk oorlogsspel dat wat weg had van Memoir 44, maar dat gebruik maakte van het geliefde deckbuilding-mechanisme om je acties te bepalen. Het bleek een succesformule en dit combineren met een campagnemodus leek de kers op de taart te zijn. Ondertussen is er ook al een nieuwe Undaunted uit die ons meeneemt naar de ruimte en de reeks verder laat innoveren met onder andere een vierspeler- en solomodus. Nadat de slag van Stalingrad is beslecht, is de kans dus groot dat we de ruimte intrekken, want ik ben alvast gewonnen voor het Undaunted-systeem.
Met PlayStation Plus is er ineens een hele wereld voor me opengegaan. Ik heb toegang tot een gigantische bibliotheek vol games die ik gemist heb, van klassiekers tot de nieuwste titels. Het voelt een beetje als een kind in een snoepwinkel: ik weet gewoon niet waar ik moet beginnen! Moet ik meteen duiken in Final Fantasy VII Remake? Of eerst wat toppers inhalen zoals The Last of Us en God of War? De graphics zijn zeer mooi, de laadtijden zijn bijna onbestaande dankzij de snelle schijf van 2TB en die DualSense-controller is echt een mooi staaltje techniek. Ik heb nog veel te ontdekken, maar één ding weet ik zeker: ik ben weer helemaal terug in de wereld van PlayStation. Als ik dan toch nog de pc gebruik, is het vooral voor Rocket League; dat loopt daar toch nog altijd net iets vlotter...
Wij waren erbij in Kortrijk en werden meteen na de luide intro eraan herinnerd waarom Welcome to the AA na al die jaren nog steeds werkt. Tijdens een informeel aanvoelend introgesprekje was de vriendschappelijke chemie tussen Agnew en Beckers dan ook nog steeds duidelijk. Een klein euvel bij een live podcast is echter dat het nog steeds een voorstelling met publiek is. Dat betekent dat het tempo hoger ligt en de toon wat oppervlakkiger uitpakt. Initieel waren we dan ook een tikje teleurgesteld bij de aankondiging van de eerste gasten van de avond. Niet dat we iets tegen Bert Janssens en Vincent Voeten hebben – al enkele jaren twee spilfiguren bij De Ideale Wereld – maar de toon lag te lacherig en oppervlakkig om echt veel te weten te komen over hoe het er bij DIW achter de schermen aan toegaat. Verder dan het verhaal over hoe ze Niels Destadsbader op zijn paard kregen met een sketch, gingen de revelaties niet. Dan maakte de andere grote gast van de avond meer indruk. Herman Brusselmans is dan ook een levende legende en nog steeds een begenadigd heilige-huisjesschopper. Als je zou denken dat het proces wegens opruiende taal in zijn verguisde Humo-column vorig jaar de man voorzichtiger heeft gemaakt, dan werd die gedachte al snel onderuitgehaald door een vrij foute treingrap om de Joodse aanklagers te omschrijven. Brusselmans deed kortom wat hij het beste doet: Brusselmans zijn. Dit tweede gesprek ging ook met momenten een stuk dieper dan het vorige, zoals de reflectie van de auteur dat het hem beangstigt dat hij waarschijnlijk zijn zoontje niet volledig zal zien opgroeien. Het zorgde voor een gesprek dat een stuk langer duurde dan gepland, maar geen moment verveelde. Het toonde vooral aan dat, of het nu live is of gewoon in je oortjes afspeelt, een format als dit nog steeds staat of valt met de facetten die de gast te bieden heeft.
Welcome to the AA dropt wekelijks een nieuwe aflevering op YouTube en Spotify.
Acht jaar na de semi-conclusie van Creep 2, offert Shudder nu een nieuwe kijk op Duplass zijn Creep, in de vorm van de miniserie The Creep Tapes, dat zes afleveringen telt. Dat Creep 2 de originele formule kon verbouwen tot iets onverwachts, bleek een leverancier van valse hoop: de eerste vier afleveringen van The Creep Tapes lijken wel fanfiction-toevoegingen aan het universum. Niet enkel heeft Duplass geen jokers achter de hand om de creep verder te ontwikkelen, zijn gedrag in deze serie doet veel van de karakteropbouw van de films teniet. Niet langer is hij een slinkse manipulator die precies het rolletje speelt waar zijn prooi het meest vatbaar voor is; hij speelt gewoon voor iedereen dezelfde overenthousiaste weirdo. Nu, het is ergens ook logisch dat het kat-en-muisspelletje op den duur zo statisch aanvoelt, aangezien de muis-helft van de formule geen greintje persoonlijkheid krijgt. Vanaf aflevering vijf komt er ten minste een breuk in de formule, maar tegen dan is er al geen investering in dit personage meer over.
De oncomfortabele vragen, de oogrol-waardige jumpscares, dat warrige wolf masker. It was cute the first time. Tegen de zesde keer dat precies hetzelfde gebeurt, hoop je al lang dat Duplass zijn moordspel een kopje korter zou snijden. Althans, korter dan de 25 minuten per aflevering, die elk meer weghebben van een weggelaten extra op de Creep-DVD dan wat ze zijn.
Als je deze stoffige cassettes toch een kans wil geven, kan dat via VPN op Amazon Prime of Shudder. De veel betere films vertoeven zich nog steeds op Netflix.
Undaunted: Stalingrad - FreakyJP
Sinds enkele weken heb ik wekelijks een afspraak met een vriend om een van de meest slopende slagvelden uit de Tweede Wereldoorlog te herbeleven: de slag om Stalingrad. Dit niet digitaal, maar wel in bordspelvorm, met dank aan Undaunted: Stalingrad. Dit bordspel laat één speler in de huid kruipen van de Duitse troepen, terwijl de andere speler de belegering van Stalingrad probeert te overleven als het Rode Leger. Undaunted: Stalingrad is een zogenaamd campagnespel waarbij je een reeks van opeenvolgende spellen achter elkaar speelt en het verloop van de vorige spellen zich doorzet in de volgende missies. Zo zullen je soldaten gewond raken of zelfs permanent verwijderd worden, zal je ze kunnen promoveren, zal je nieuwe units en zelfs tanks vrijspelen en zal de map evolueren met vernietigde gebouwen. Bij dit alles worden de missies ook aan elkaar geweven door middel van een vertakkend verhaal dat je helemaal onderdompelt in deze oorlog.Na een negental missies is onze strijd nog steeds onbeslist en hoewel de Duitsers momenteel de overhand hebben, is het moeilijk te zeggen wie aan het langste eind zal trekken. Wie weet kennen mijn Russische troepen hun wederopstanding? De strijd is alvast spannend, en een groot deel van het succes is te danken aan het geweldige spelsysteem dat Trevor Benjamin heeft bedacht. Met de Undaunted-reeks, die van start ging met Undaunted: Normandy, creëerde hij een toegankelijk oorlogsspel dat wat weg had van Memoir 44, maar dat gebruik maakte van het geliefde deckbuilding-mechanisme om je acties te bepalen. Het bleek een succesformule en dit combineren met een campagnemodus leek de kers op de taart te zijn. Ondertussen is er ook al een nieuwe Undaunted uit die ons meeneemt naar de ruimte en de reeks verder laat innoveren met onder andere een vierspeler- en solomodus. Nadat de slag van Stalingrad is beslecht, is de kans dus groot dat we de ruimte intrekken, want ik ben alvast gewonnen voor het Undaunted-systeem.
Welkom terug, lieve PlayStation - LezZ
Na jaren van twijfel en uitstel heb ik eindelijk een PlayStation 5 Pro in huis gehaald. Wat een beest van een console! Vroeger was ik helemaal verslaafd aan de PlayStation 1 en 2, vooral met Final Fantasy VII, VIII en IX. Die games hebben me vele dagen in de ban gehouden en ik heb er nog steeds mooie herinneringen aan. Maar daarna was het enkel pc en ook de Nintendo DS & Switch wegens de draagbaarheid. De PlayStation 3 en 4 heb ik compleet overgeslagen, waardoor ik nu een gigantische inhaalslag te maken heb.Met PlayStation Plus is er ineens een hele wereld voor me opengegaan. Ik heb toegang tot een gigantische bibliotheek vol games die ik gemist heb, van klassiekers tot de nieuwste titels. Het voelt een beetje als een kind in een snoepwinkel: ik weet gewoon niet waar ik moet beginnen! Moet ik meteen duiken in Final Fantasy VII Remake? Of eerst wat toppers inhalen zoals The Last of Us en God of War? De graphics zijn zeer mooi, de laadtijden zijn bijna onbestaande dankzij de snelle schijf van 2TB en die DualSense-controller is echt een mooi staaltje techniek. Ik heb nog veel te ontdekken, maar één ding weet ik zeker: ik ben weer helemaal terug in de wereld van PlayStation. Als ik dan toch nog de pc gebruik, is het vooral voor Rocket League; dat loopt daar toch nog altijd net iets vlotter...
Een terugkeer naar Hereditary - Aeyenah
Soms heb je van die avonden waarop je zin hebt in een film, maar liever eentje herbekijkt. De keuze viel op Hereditary (2018), een psychologische thriller van Ari Aster. Als fan van zijn werk waardeer ik hoe hij zijn films tot in de kleinste details perfectioneert en altijd de juiste acteurs weet te casten. Toni Collette is simpelweg fenomenaal. Zelfs na meerdere keren kijken blijft Hereditary fascineren - het is een film die steeds weer onder mijn huid kruipt.Welcome to the AA - Killjoy
Podcasts hebben de voorbije tien jaar de opmars gemaakt van obscure internetpraat tot een gevierde bron van entertainment en informatie. Ze komen in alle soorten en maten, of het nu gaat om stoffige geschiedenis, markante moordzaken of een kijkje achter de schermen van de media. Het medium is hot, vooral omdat het dat niet hoeft te zijn. Een podcast heeft de luxe dat hij niet iedereen tevreden moet stellen en dat hij de tijd kan nemen om een gesprek te laten ademen. Welcome to the AA is na al die jaren nog steeds een sterkhouder in het podcastlandschap en maakt al sinds 2018 "Monday great again". Alex Agnew en Andries Beckers hebben dan ook veelvuldig bewezen een neus te hebben voor markante gasten en boeiende gesprekken. Dat Welcome to the AA groot is geworden, bewijzen de twee door met hun podcast on the road te gaan op hun zogeheten parkingtour. De uitverkochte tournee brengt hen langs zalen in het hele land, waar ze telkens een live podcast opnemen met enkele op voorhand niet aangekondigde gasten. De twee slagen er dus in om grote zalen te vullen met publiek dat betaalt om te kijken naar de opname van een podcast met gasten die ze pas de avond zelf ontdekken. Een straf statement over de populariteit van Welcome to the AA.Wij waren erbij in Kortrijk en werden meteen na de luide intro eraan herinnerd waarom Welcome to the AA na al die jaren nog steeds werkt. Tijdens een informeel aanvoelend introgesprekje was de vriendschappelijke chemie tussen Agnew en Beckers dan ook nog steeds duidelijk. Een klein euvel bij een live podcast is echter dat het nog steeds een voorstelling met publiek is. Dat betekent dat het tempo hoger ligt en de toon wat oppervlakkiger uitpakt. Initieel waren we dan ook een tikje teleurgesteld bij de aankondiging van de eerste gasten van de avond. Niet dat we iets tegen Bert Janssens en Vincent Voeten hebben – al enkele jaren twee spilfiguren bij De Ideale Wereld – maar de toon lag te lacherig en oppervlakkig om echt veel te weten te komen over hoe het er bij DIW achter de schermen aan toegaat. Verder dan het verhaal over hoe ze Niels Destadsbader op zijn paard kregen met een sketch, gingen de revelaties niet. Dan maakte de andere grote gast van de avond meer indruk. Herman Brusselmans is dan ook een levende legende en nog steeds een begenadigd heilige-huisjesschopper. Als je zou denken dat het proces wegens opruiende taal in zijn verguisde Humo-column vorig jaar de man voorzichtiger heeft gemaakt, dan werd die gedachte al snel onderuitgehaald door een vrij foute treingrap om de Joodse aanklagers te omschrijven. Brusselmans deed kortom wat hij het beste doet: Brusselmans zijn. Dit tweede gesprek ging ook met momenten een stuk dieper dan het vorige, zoals de reflectie van de auteur dat het hem beangstigt dat hij waarschijnlijk zijn zoontje niet volledig zal zien opgroeien. Het zorgde voor een gesprek dat een stuk langer duurde dan gepland, maar geen moment verveelde. Het toonde vooral aan dat, of het nu live is of gewoon in je oortjes afspeelt, een format als dit nog steeds staat of valt met de facetten die de gast te bieden heeft.
Welcome to the AA dropt wekelijks een nieuwe aflevering op YouTube en Spotify.
Met The Creep Tapes legt Mark Duplass zijn kaarten op tafel. Hij heeft een zessenpaar. - Quentin Clemens
Toen Mark Duplass zijn found-footage slasher Creep in 2014 voor het eerst ten tonele kwam, was er iets onweerstaanbaars aan: deze komische thriller werkt op de zenuwen door minder te focussen op het fysieke geweld (dat er altijd zat aan te komen) en meer op de manier waarop het roofdier met zijn eten speelt nog voor dat prooi weet in welke nesten hij zit. Met het vervolg groef Duplass dieper. Waar het origineel een verlengde kijk geeft op de normale modus operandi van de naamloze psychopaat, gooit Creep 2 roet in zijn eten. Wat als zijn slachtoffer heel wat slimmer en heel wat dominanter is, dan hij van de mensheid gewoon is geworden? Creep 2 bevat een creep die zichzelf wil heruit vinden, en de film volgt hem in dit streven.Acht jaar na de semi-conclusie van Creep 2, offert Shudder nu een nieuwe kijk op Duplass zijn Creep, in de vorm van de miniserie The Creep Tapes, dat zes afleveringen telt. Dat Creep 2 de originele formule kon verbouwen tot iets onverwachts, bleek een leverancier van valse hoop: de eerste vier afleveringen van The Creep Tapes lijken wel fanfiction-toevoegingen aan het universum. Niet enkel heeft Duplass geen jokers achter de hand om de creep verder te ontwikkelen, zijn gedrag in deze serie doet veel van de karakteropbouw van de films teniet. Niet langer is hij een slinkse manipulator die precies het rolletje speelt waar zijn prooi het meest vatbaar voor is; hij speelt gewoon voor iedereen dezelfde overenthousiaste weirdo. Nu, het is ergens ook logisch dat het kat-en-muisspelletje op den duur zo statisch aanvoelt, aangezien de muis-helft van de formule geen greintje persoonlijkheid krijgt. Vanaf aflevering vijf komt er ten minste een breuk in de formule, maar tegen dan is er al geen investering in dit personage meer over.
De oncomfortabele vragen, de oogrol-waardige jumpscares, dat warrige wolf masker. It was cute the first time. Tegen de zesde keer dat precies hetzelfde gebeurt, hoop je al lang dat Duplass zijn moordspel een kopje korter zou snijden. Althans, korter dan de 25 minuten per aflevering, die elk meer weghebben van een weggelaten extra op de Creep-DVD dan wat ze zijn.
Als je deze stoffige cassettes toch een kans wil geven, kan dat via VPN op Amazon Prime of Shudder. De veel betere films vertoeven zich nog steeds op Netflix.
Laatst bewerkt door een moderator:
