Er is een verschil tussen ergens het nut van inzien, en de waarheid natuurlijk.
Ik begrijp perfect dat geloof een moreel kompas kan bieden, troost en hoop wanneer nodig, maar dat maakt het nog niet waar.
Klopt, maar als je dan héél diep wilt gaan. Wat is waarheid hé.
Wat we 500 jaar geleden als waarheid aannamen lijkt nu compleet ridicuul en toen dachten we ook als samenleving dat we veel wisten.
De wereld is gewoon te complex denk ik om ervan uit te gaan dat we ooit zullen weten wat de waarheid is in zulke zaken.
Om het in je vakdomein te houden: Ik heb onlangs een stukje lezing gezien over hoe DNA zichzelf herstelt. En dat is microscopisch niveau zo ongelooflijk ingewikkeld en we snappen nog niet altijd hoe die kleine dingetjes werken, waarom zouden we dan zaken die zo veel complexer zijn en waar we nog minder van afweten aan de kant schuiven?
In dat opzicht kan je zelfs oprecht jaloers zijn op mensen die wél kunnen geloven, ondanks dat jij het niet kan... omdat ze een compleet andere (eenvoudigere (?)) manier van denken hebben of omdat ze geïndoctrineerd zijn, tja, dat ligt eraan hoe je ernaar wilt kijken.
Het is knap dat jij en anderen, ik probeer dat overigens ook, die elementen uit andere zaken kunnen halen, van filosofie tot liefde voor de natuur (met het besef dat die wreed kan zijn) maar ik vraag me wél af, of wij als mensheid dat op samenlevingsniveau ook gaan blijven kunnen, en of het gebrek aan een verbindende coherente, ideologie, zeker in Europa niet een voorteken is van de ondergang van ons avondland - pun intended naar de volgende user die ik hier quote -.
Goh ja, er zijn er veel die eind jaren 1800 ons wilden waarschuwen voor het verdwijnen van het geloof.
"God is dead" dateert van die tijd en toen leefde men (of Nietzsche toch al zeker) toch met de angst dat het verdwijnen van God door onze wetenschappelijke revolutie voor een destabilisering van het moreel kompas zou zorgen.
Ik weet niet of dat achteraf waar is gebleken? Als mensheid en zeker in Europa staan we nu toch verder dan toen al kan je natuurlijk ook zeggen dat de opkomst van het nazisme, communisme ook voor een deel een gevolg kunnen zijn van het wegvallen van het gebrek aan een coherentie ideologie die ons verbindt.
We kunnen wijzen naar onze immense voetbalstadia, cinéma's of zelfs microprocessoren & gentechnologie, als de kathedralen van onze wetenschappelijke vooruitgang, maar bij het filosofische en de impact van moderne technologie staan weinigen voldoende stil denk ik dan.
Dat helemaal. Ik denk dat je dat ook ziet in het materialisme dat heerst bij mensen.
Ik beschouw kapitalisme als het beste werkbaar model om onze samenleving te helpen maar zie ook de problemen die dat met zich teweegbrengt.
En het is jammer dat in een tijd waar het gemakkelijker is dan ooit voor velen om te hebben wat ze willen dat ze die kansen laten liggen of dat hetgeen ze willen enkel materialistisch is.
Terwijl ik denk dat het perfect ok is om materialistisch te zijn maar dat uiteindelijk geluk de belangrijkste valuta is, een beetje zoals Seneca eigenlijk leefde en dacht op dat vlak.
En tegelijkertijd, als je je bijleest in de filosofie ga je je evengoed afvragen: heeft zelfs dat nut? Je zei fan te zijn van stoïcisme:
Goh ja, ik ben fan van het stoïcisme tot op zekere hoogte om op persoonlijk vlak bepaalde dingen te kunnen plaatsen, zeker in moeilijke tijden.
En mijns inziens is de antwoord op de vraag of alles wel nut heeft net te vinden in betekenis die je aan je leven kan geven door zaken in het algeheel goed te doen en bijvoorbeeld anderen te helpen.
Wat dat betekent "goed doen" daar geeft iedereen natuurlijk zijn eigen invulling aan en het zou ook naïef zijn om te denken dat je daarom ook nooit slecht kan doen.
Als bioloog ben ik nog geneigd te denken dat de meesten onder ons door evolutie als een sociale soort ook zijn uitgerust met een voldoende moreel kompas, maar reality check: er zitten ook genoeg egoïstische psychopaten tus waar dat kompas onbestaande is.
De vraag is: van waar komt dan dat moreel kompas en waarom hebben sommigen dat niet.
Dat zal vanuit biologisch standpunt zeker wel zijn nut hebben, denk ik dan? Dus het kan een biologische evolutie zijn?
Ofwel zit dat als een soort archetype verweven in wie we zijn?
Of misschien zit er toch iets in ons dat ergens vandaan komt dat we niet kunnen vatten op dit ogenblik?
