Genderidentiteit en gendertherapie

Bepaalde mensen maken graag de vergelijking met racisme omdat dat natuurlijk een sociale strijd was waarbij het gelijk duidelijk lag bij de gelijkwaardige behandeling van alle mensen. Maar daarom is het nog geen correcte vergelijking. Net zoals pedofielen hun wagonnetje ook graag aanhangen bij de strijd voor homorechten: je snapt waarom ze het tactisch willen doen, maar daarom is het nog niet correct...
Want net zoals liefde tussen 2 volwassen instemmende individuen niet hetzelfde is als misbruik van een kind dat niet kan instemmen, is discriminatie omwille van een aangeboren biologisch onderscheid, niet hetzelfde als niet meegaan in een culturele gender(neutraliteit)waanzin.

Wanneer het op dat gendergedoe aankomt, vind ik de vergelijking met bepaalde psychoses pertinenter, ondanks dat men het omwille van politieke druk uit de DSM gehaald heeft. En de beste vergelijking misschien wél de lobotomie: een procedure waar ooit de Nobelprijs voor geneeskunde naartoe ging! Ik hoop dat men ooit hetzelfde denkt van kinderen (!) puberteitsblokkers te geven, hun hele hormoonhuishouding overhoop te gooien, met levenslange schade tot gevolg, en ja... zelfs voor volwassenen (toch zeker in landen met een genationaliseerd gezondheidszorg) dure/functievernietigende hormoontherapieën en chirurgische ingrepen te vergoeden, ronduit immoreel denk ik dan, maar goed dat is een discussie voor een andere thread eigenlijk...

En die voornaamwoorden? Je kan zeggen dat het een discussie in de marge is, maar ondertussen lopen op hobbybeurzen (bordspellen in het voorbeeld waar ik aan denk) mensen met zo'n kaartje rond hun nek rond met hun unieke voornaamwoorden op... kruip de boom in denk ik dan, en draag een gewoon naamkaartje zoals iedereen, ik zal je toch waarschijnlijk met je naam aanspreken en als ik het met andere mensen over jou heb, ga ik echt niet je unieke voornaamwoorden onthouden...
Zijt gerust dat er vooraleer er hormonenremmers worden gegeven aan kinderen in België, dat er héél veel gesprekken aan vooraf zijn gegaan. Iedereen is zich 100% bewust van hoe delicaat en verstrekkend dat soort ingrepen zijn.

Ik wil het niet zwaarder maken dan nodig, maar ik hoop dat de dogmatische houding die ge hier propageert er voor heeft gezorgd dat er al veel mensen uit het leven gestapt zijn. We zijn het wel vaker niet met elkaar eens, maar ik vind uw post hier ver een van de meest deplorabele posts die ge al geschreven hebt en ik kan alleen maar hopen dat er een dag komt dat ge uw eigen woorden opnieuw gaat lezen met een diep gevoel van schaamte.
 
Vind je het dan ook niet wat overdreven dat hier respect wordt gevraagd voor mensen bij wie het pijn doet om zo'n mensen anders aan te spreken? En, opnieuw IMO hé, is het dan misschien veiliger dat gewoon op te lossen door de aanspreking aan te passen, dan door zelf proberen de afweging te maken of dat die mensen wel hard kwetst en ze misschien niet gewoon narcisten zijn?

Ik denk toch wel dat bij elk van die zaken dat allemaal "organischer" en met minder miserie gaat wanneer het niet over het zwaar gepolitiseerd genderdebat gaat.

Uiteraard is het niet willen aanspreken met een ander voornaamwoord vanuit een ideologie niet omdat dit "pijn" zou doen. Ik vind niet terug dat @kay-gell dat zo heeft geschreven? Dat het indruist tegen zijn gedachtegoed en hij het daarom niet wilt doen is denk ik wel zijn goed recht en ga je wss ook moeilijk een overeenstemming in vinden. Dat jij en anderen dat onrespectvol vinden is natuurlijk ook jullie goed recht.

Zoals gezegd is het bij mij niet meteen vanuit een ideologie maar vanuit andere bezwaren, dat ik moeite heb om erin mee te gaan.

Da's relatief natuurlijk he. Ge moet er iets naast zetten om het mee te kunnen vergelijken, pakweg de "pijn" die sommigen hier klaarblijkelijk ervaren wanneer hen gevraagd wordt om een bepaalde pronoun te gebruiken.

Dan hebt ge langs één kant een pijn van iemand die zich waarschijnlijk geruime tijd niet goed voelt/heeft gevoeld in zijn/haar lichaam, een heel psychologisch proces achter de rug heeft (of er nog middenin zit), dat allemaal in een wereld die - let's face it - daar niet altijd super happig op is, die moet opboksen tegen maatschappelijke/familiale verwachtingen, die de moed heeft gehad om zijn/haar wensen kenbaar te maken naar de buitenwereld en die dan vervolgens geconfronteerd wordt met iemand die er doelbewust voor kiest om uw wensen te negeren en/of het bestaan van uw problemen ontkennen.

Langs de andere kant hebt ge dan iemand die waarschijnlijk ook wel een bepaalde mate van "pijn" voelt omdat het wereldbeeld waarmee ze zijn opgegroeid is aan het evolueren, en dat ze voelen dat de maatschappij ook aan hen vraagt om mee te evolueren, terwijl ze daar geen zin in hebben. Meestal is dat omdat ze er het nut niet van inzien, omdat de problematiek geen betrekking op hen heeft.

Daarop zeg ik: hoe ge u voelt in uw lichaam is geen keuze. Op wie ge verliefd wordt is geen keuze. Hoe ge omgaat met uw medemens is dat wel. Het is volstrekt logisch dat ge u er niet al te veel bij kunt inbeelden, want gij zijt tenslotte (hoogstwaarschijnlijk) iemand die nooit met de problematiek te kampen heeft gehad. Probeer gewoon empathisch te zijn.

Ik denk dat veel 'conservatieven' vooral schrik hebben dat hen iets afgenomen wordt, terwijl dat niet zo is. Het wordt allemaal iets ingewikkelder, dat wel, maar ik denk niet dat er veel hier zijn die al effectief in een situatie zijn geweest waarbij hen gevraagd werd om een afwijkende pronoun te gebruiken, dus het is niet dat uw wereld op dit moment echt ondersteboven wordt gezet. Ik denk/hoop dat jullie in de realiteit wel gewoon het voornaamwoord zullen gebruiken dat de persoon in kwestie graag wilt horen, omdat ik denk/hoop dat jullie in de realiteit ook zullen vermijden van mensen opzettelijk te schofferen, omdat ge op dat moment een persoon van vlees en bloed voor uw neus hebt staan die gewoon een beetje anders is dan u, maar voor de rest ook met goede bedoelingen is opgestaan, net zoals gij zelf ook.

Oei, wat het vetgedrukte betreft, ik denk dat dit een huizenhoog vooroordeel is en jammer genoeg ook wel een reflex is die al te vaak bovenkomt wanneer iemand niet meteen meegaat in waar het hier over gaat. Alsof we dan allemaal conservatieve robotten zijn, zonder al te veel empathisch vermogen of eigen gevoelens en zelf geen levenslange journey hebben ondergaan om te staan waar we nu staan. Dan kan ik u, zonder al te veel in detail te treden, bij mezelf toch garanderen dat dat beeld compleet fout is.

Daaropvolgend kan ik bij uw tweede paragraaf zeker meegaan in het feit dat veel mensen worstelen met dergelijke zaken, absoluut. Maar zoals reeds gezegd vind ik in gans dat proces het louter niet willen gebruiken van een andere pronoun, vaak dan nog door mensen die je zelfs met moeite of oppervlakkig kent, echt niet zo doorslaggevend in de mentale gezondheid van die personen. En als dat wel zo zou zijn, dan zijn er imo andere zaken die spelen en die ervoor zorgen dat die personen psychologisch mss hulp nodig hebben of jammer genoeg heel kwetsbaar zijn. En dan heb ik het niet over iemand die uit de kast komt als zijnde homo of trans en pakweg de vader of familie dit niet aanvaarden en dus bepaalde zaken weigeren te doen. En ook niet over iemand in of na transitie, die zich duidelijk profileert als zijnde vrouw of man. Ik ga die zoals reeds gezegd met plezier hij of haar en bij hun nieuwe naam noemen. Maar ik ga hen echt niet pakweg hun of het gaan noemen.
 
Mij gaat het eerder om het feit dat het geen hand willen geven de uitzondering en afwijkend gedrag is, net zoals het vragen van een eigen persoonlijk voornaamwoord.

Als daar dan op beide commentaar op komt vanuit de maatschappij, is dat niet onlogisch imo.

Ik vind het gebruiken van de gekende voornaamwoorden op basis van uiterlijke kenmerken, zoals het ook algemeen aanvaard is in onze maatschappij, voldoende respectvol. Ik vind echt niet dat we zoiets op dezelfde lijn kunnen plaatsen als het weigeren van een hand bij een vrouw.

Nogmaals, ik vind dat het weinig met respect of bewust willen kwetsen of dergelijke te maken heeft. Het gaat mij meer om praktische bezwaren in een veel te individualistisch, egocentrisch en narcistisch wordende maatschappij.
Puur praktisch:

Ik ben bijna 30 jaar ( :( ), werk in een redelijk progressieve omgeving en daar is het mij een keer overkomen dat iemand mij vroeg om naar hen te verwijzen met 'hen' in plaats van 'haar'. Een keer. Dat is dan toch een zeer kleine moeite voor mij.

Die praktische bezwaren worden soms toch sterk overdreven vind ik. Ik zie op dit forum sommige mensen een beeld schetsen dat we binnenkort 85 genders en voornaamwoorden van buiten zullen moeten leren; dat lijkt mij toch ook meer irrationele bangmakerij dan wat anders.
Uiteindelijk leren we wel ieders naam van buiten en dat zijn er effectief meer dan 85 verschillende en daar kruipt wel veel tijd en moeite in. Dan ga ik echt geen harde lijn in het zand trekken als iemand mij vraagt om een derde voornaamwoord te gebruiken.
 
Puur praktisch:

Ik ben bijna 30 jaar ( :( ), werk in een redelijk progressieve omgeving en daar is het mij een keer overkomen dat iemand mij vroeg om naar hen te verwijzen met 'hen' in plaats van 'haar'. Een keer. Dat is dan toch een zeer kleine moeite voor mij.

Die praktische bezwaren worden soms toch sterk overdreven vind ik. Ik zie op dit forum sommige mensen een beeld schetsen dat we binnenkort 85 genders en voornaamwoorden van buiten zullen moeten leren; dat lijkt mij toch ook meer irrationele bangmakerij dan wat anders.
Uiteindelijk leren we wel ieders naam van buiten en dat zijn er effectief meer dan 85 verschillende en daar kruipt wel veel tijd en moeite in. Dan ga ik echt geen harde lijn in het zand trekken als iemand mij vraagt om een derde voornaamwoord te gebruiken.
Volledig akkoord. Ik werk (ook?) op een universiteit, en het is mij gewoon nog niet overkomen. Dat zijn dan studenten die nu ergens als geboortejaar eind jaren '90 hebben, en dus toch wel die jongeren zijn die volgens wat ik hoor "genderfluïde" kunnen zijn, en toch nog geen enkele.

Ik heb dan ook vooral de indruk dat dit een theoretische discussie is, op de spits gedreven door "het grote internetdebat" tussen zeer extreme standpunten, terwijl in de realiteit het toch maar een kleine minderheid is en we daar (IMHO) echt niet aan de vooravond staan van een soort van maatschappelijke omwenteling, laat staan een soort jacht op conservatieven.

Mag ik dat dan toch een zoveelste symbool vinden waar al veel tijd en moeite is ingestoken.
 
Ik werk momenteel samen met een genderneutraal persoon, heb samengewerkt met een ander genderneutraal persoon, en er loopt hier ook al jaren een transgender persoon rond.

Die eerste twee hebben ook staan dat ze met die/hun aangesproken willen worden. Wel, in de praktijk merk je daar dus geen zak van. Als je er rechtstreeks mee conserveert heb je die voornaamwoorden in de regel niet nodig, en indien je het toch eens vergeet of er over struikelt ... no fucks are given. Ook als je over die personen spreekt, hoef je eigenlijk maar zelden die pronouns te gebruiken. En meestal zijn ze er dan ook zelf niet bij ...
 
Puur praktisch:

Ik ben bijna 30 jaar ( :( ), werk in een redelijk progressieve omgeving en daar is het mij een keer overkomen dat iemand mij vroeg om naar hen te verwijzen met 'hen' in plaats van 'haar'. Een keer. Dat is dan toch een zeer kleine moeite voor mij.

Die praktische bezwaren worden soms toch sterk overdreven vind ik. Ik zie op dit forum sommige mensen een beeld schetsen dat we binnenkort 85 genders en voornaamwoorden van buiten zullen moeten leren; dat lijkt mij toch ook meer irrationele bangmakerij dan wat anders.
Uiteindelijk leren we wel ieders naam van buiten en dat zijn er effectief meer dan 85 verschillende en daar kruipt wel veel tijd en moeite in. Dan ga ik echt geen harde lijn in het zand trekken als iemand mij vraagt om een derde voornaamwoord te gebruiken.

Akkoord, maar je zet toch wel de deur open? Nu is het inderdaad zo dat dit in vele omgevingen vrij beperkt is. Maar stel nu dat het niet zo is en dat je dus in een omgeving werkt waar wel redelijk wat mensen zitten die verlangen en verwachten dat ze anders worden aangesproken. Dat is gewoon niet praktisch en zelfs ondoenbaar.

De vergelijking met een voornaam vind ik daarin overigens ook niet correct. Uiteindelijk leer je, voor mensen met wie je vaak tot redelijk vaak contact hebt, de naam 1x. Heel makkelijk, je kan dus verwijzen naar hen in een gesprek en hen aanspreken met die naam. Maar als je dan ook nog eens het door zichzelf toegekende persoonlijk voornaamwoord moet onthouden, dat werkt toch niet? Zeker wanneer dat dan nog eens af en toe veranderd wordt, zoals klaarblijkelijk ook bij sommigen het geval is. Dus in een gesprek moet je telkens nadenken wanneer je naar Tom, Patrick, Ellen, Sabine of je andere tig collega's verwijst, hoe die eigenlijk willen aangesproken worden en je dus in dat gesprek telkens haar, hem, het, hun, die of dat gebruikt. Dat werkt gewoon niet. Want het houdt ook niet op bij je collega's hé. En ja, dat werkt wellicht wel wanneer dat pakweg 1 collega op 50 is en het daar bij blijft. Maar we gaan zo toch echt geen gedrags- en omgansgregels gaan bepalen? "Ja het is wat moeilijk, maar het is er toch maar één, dus we zullen het zo doen...". Neen toch? Die maatschappelijke gedragsregels zijn er net om het overzichtelijk te maken en te houden omdat het gaat om een maatschappij, een grote groep waar duidelijke regels zorgen voor een vlotte omgang.

Het is imo toch een cliché antwoord hoor, "wat zitten jullie nu eigenlijk te zagen, alsof jullie daarmee geconfronteerd worden, alsof morgen plots iedereen anders wil aangesproken worden,...". Waarom zou dat dan niet kunnen of mogen? Als je als maatschappij beslist om de regels zo toe te passen, dan moet je er voor open staan, aanvaarden en zelfs anticiperen op het feit dat telkens meer en meer mensen dit voor zichzelf gaan willen toepassen. Dan gaat jullie redenering "het gaat om slechts een paar uitzonderlijke gevallen dus het zorgt voor geen enkel praktisch bezwaar" gewoon niet meer op.
 
Even onze 2 cents als Mods.

We vinden dit 1 van de vreselijkste topics om te moeten modereren. Los van het feit wie welk standpunt in neemt en wat juist of niet juist is, is dit al lang geen aangename discussie meer om te volgen. Elke stelling komt telkens opnieuw en opnieuw terug en telkens wordt opnieuw dezelfde discussie gevoerd.

Het moge duidelijk zijn dat de 2 kanten van het spectrum hier elkaar niet gaan overtuigen. Wordt het niet eens tijd dat mensen gaan accepteren dat mensen verschillende meningen kunnen hebben? Dat is bij mijn weten nog niet verboden in dit land. Het delen van persoonlijke moeilijkheden mag er langs beide kanten zijn. Ieder heeft recht op zijn persoonlijke mening, ook dat is gelukkig hier nog niet verboden. Misschien moeten we ons daar eens bij neerleggen voor even.

Wat wel niet kan, is dat we dingen gaan ontkennen. Wetenschap, psychologie, dat zijn nu eenmaal dingen die zaken bewijzen en beschrijven. Doen alsof ze niet bestaan, dat kan niet.

Dus doe de mods en andere gebruikers een plezier. Agree to disagree of whatever, want buiten de deelnemers aan dit topic, is dat wat mij betreft een schoolvoorbeeld van een topic dat mensen doet weglopen uit P&A.

Dus bij deze onze aanbeveling als Mod team: De discussie over voornaamwoorden lijkt ons nog weinig zinvol omdat alles al verschillende keren is herhaald door iedereen, en er geen consensus wordt gevonden, noch nieuwe argumenten worden aangehaald. De discussie heeft misschien meer zin zodra er iets nieuws over in de actualiteit komt, maar dat we nu beter dat specifieke onderwerp even laten voor wat het is.

Verdere discussie over onze aanbeveling, moest die er zijn, graag in feedback aub.
 
Akkoord, maar je zet toch wel de deur open? Nu is het inderdaad zo dat dit in vele omgevingen vrij beperkt is. Maar stel nu dat het niet zo is en dat je dus in een omgeving werkt waar wel redelijk wat mensen zitten die verlangen en verwachten dat ze anders worden aangesproken. Dat is gewoon niet praktisch en zelfs ondoenbaar.

De vergelijking met een voornaam vind ik daarin overigens ook niet correct. Uiteindelijk leer je, voor mensen met wie je vaak tot redelijk vaak contact hebt, de naam 1x. Heel makkelijk, je kan dus verwijzen naar hen in een gesprek en hen aanspreken met die naam. Maar als je dan ook nog eens het door zichzelf toegekende persoonlijk voornaamwoord moet onthouden, dat werkt toch niet? Zeker wanneer dat dan nog eens af en toe veranderd wordt, zoals klaarblijkelijk ook bij sommigen het geval is. Dus in een gesprek moet je telkens nadenken wanneer je naar Tom, Patrick, Ellen, Sabine of je andere tig collega's verwijst, hoe die eigenlijk willen aangesproken worden en je dus in dat gesprek telkens haar, hem, het, hun, die of dat gebruikt. Dat werkt gewoon niet. Want het houdt ook niet op bij je collega's hé. En ja, dat werkt wellicht wel wanneer dat pakweg 1 collega op 50 is en het daar bij blijft. Maar we gaan zo toch echt geen gedrags- en omgansgregels gaan bepalen? "Ja het is wat moeilijk, maar het is er toch maar één, dus we zullen het zo doen...". Neen toch? Die maatschappelijke gedragsregels zijn er net om het overzichtelijk te maken en te houden omdat het gaat om een maatschappij, een grote groep waar duidelijke regels zorgen voor een vlotte omgang.

Het is imo toch een cliché antwoord hoor, "wat zitten jullie nu eigenlijk te zagen, alsof jullie daarmee geconfronteerd worden, alsof morgen plots iedereen anders wil aangesproken worden,...". Waarom zou dat dan niet kunnen of mogen? Als je als maatschappij beslist om de regels zo toe te passen, dan moet je er voor open staan, aanvaarden en zelfs anticiperen op het feit dat telkens meer en meer mensen dit voor zichzelf gaan willen toepassen. Dan gaat jullie redenering "het gaat om slechts een paar uitzonderlijke gevallen dus het zorgt voor geen enkel praktisch bezwaar" gewoon niet meer op.
Het is misschien een cliché antwoord, maar de hypothese van een steeds uitdijende groep genderneutrale voornaamwoorden en mensen die zich zo identificeren is imo gewoon niet gebaseerd op de realiteit. Omdat het, zoals je zelf al aangeeft, praktisch ondoenbaar en niet realistisch is dat er straks hopen verschillende voornaamwoorden gaan geïntroduceerd worden. Dat is toch écht iets dat enkel leeft in de hoofden van extremisten langs beide kanten van het spectrum, en weinig met de dagelijkse realiteit te maken heeft. Nu vliegen er nog verschillende termen rond, maar uiteindelijk zal dat zich wel zetten tot één (vrij) algemeen aanvaarde genderneutrale aanspreking (en dat zal allicht gewoon die/hun (of hen) worden).

Het krijgt nu ook allemaal heel veel media-aandacht, maar uiteindelijk gaat dit om een heel klein percentage van de bevolking. De kans dat je in je leven contact zal hebben met iemand die toch graag een nog andere aanspreking wenst dan die/hun, is gewoon klein. En tenzij je voor Cavaria gaat werken, betwijfel ik dat je ooit in een situatie zal komen dat je meerdere voornaamwoorden zal moeten gaan onthouden. En nogmaals: in de meeste 1 op 1 gesprekken heb je die woorden niet eens nodig.
 
De dwang en dreigementen als je weigert dit te doen is ronduit problematisch.
De ingebeelde dwang en de ingebeelde dreigementen die het gevolg waren van de ingebeelde situatie waarin het hem is overkomen waarschijnlijk he.
Goh, ik dacht eerder aan de vele filmpjes die online staan waarin de discussie/conflict aan de gang is waar één partij niet meegaat in het pronouns verhaal.
De andere partij dreigt dan om actie te ondernemen door onder andere, "cancellen" "corporate te bellen om ontslag te eisen" en andere narigheden.
Als je dreigt je inkomen te verliezen door deze discussies dan loopt er toch iets mis hoor.
(Ik ga het hierbij houden zoals gevraagd door de mods)


Een andere zeer problematisch iets met transgenderisme als modeverschijnsel (vind ik) zijn de zeer ingrijpende operaties die zeer jonge mensen soms laten uitvoeren.
Dit loop toch vaak mis en de gevolgen zijn gewoonweg gruwelijk. Er is geen weg terug en velen plegen dan uiteindelijk zelfmoord omdat ze intens veel spijt hebben van een impulsieve beslissing.
De gevolgen van die operaties snappen ze niet volledig en ik vind dat er hier veel te licht over gegaan word.
Mag ik hier in /spoiler voorbeelden van posten?
Ook zijn er vele getuigenissen op het internet te vinden hierover. Die zijn echt hartverscheurend en als ik die lees die denk ik echt zoiets als "My god, wat heb je jezelf aangedaan?".
 
Goh, ik dacht eerder aan de vele filmpjes die online staan waarin de discussie/conflict aan de gang is waar één partij niet meegaat in het pronouns verhaal.
De andere partij dreigt dan om actie te ondernemen door onder andere, "cancellen" "corporate te bellen om ontslag te eisen" en andere narigheden.
Als je dreigt je inkomen te verliezen door deze discussies dan loopt er toch iets mis hoor.
Enerzijds heb je extreme gevallen die extra zichtbaarheid krijgen op social media. Anderzijds heb je ook gevallen die moedwillig van onvoldoende context worden voorzien om verontwaardiging uit te lokken. Kijk bv. naar het voorbeeld in de openingspost van deze thread.


Op conservatieve websites maakt men daar dit van.


En dan krijgen mensen dus het idee dat ze opgejaagd worden indien ze zich niet schikken naar de tyrannieke eisen van transgenders en non-binaire mensen. Het werkt dus wel, kijk naar alle paniek en angstzaaierij in de VS.
 
Wat wel niet kan, is dat we dingen gaan ontkennen. Wetenschap, psychologie, dat zijn nu eenmaal dingen die zaken bewijzen en beschrijven. Doen alsof ze niet bestaan, dat kan niet.
Ga met jouw post akkoord, maar met dit stukje niet: er is wel degelijk discussie binnen de wetenschap en psychologie over wat genderfluiditeit etc is. Er is hier niet één antwoord op. Er is vanuit sommige wetenschappers ook soms zelfs het gevoel dat je over deze thema's niet meer vrijuit kan spreken of onderzoek naar kan voeren.

Wetenschap is ook constant in verandering. Sommige wetenschappelijke principes en visies moeten herzien worden na verloop van tijd. Als je kijkt naar psychologie zie je dat daar constant verandering in is in wat een ziekte is en wat niet. Recent nog hebben ze bij de APA afstand genomen van hun visie uit 2018 rond toxic masculinity (https://www.centreformalepsychology...he-apa-have-changed-their-view-of-masculinity). En de APA documenten zijn vrij toonaangevend in het veld van psychologie bijvoorbeeld.

Maar wat wel moet is uiteraard niet zo maar zaken gaan verzinnen.
 
Je post spreekt wel heel erg vanuit je eigen persoonlijke overtuiging en schuift daarbij wetenschappelijk bewijs over het bestaan van genderdysforie aan de kant door te stellen dat het een psychose is. Een psychose waar de afgelopen jaren veel onderzoek naar is gebeurd, waardoor dokters hier nu gerichte behandelingen voor kunnen opstarten, mét intensieve begeleiding voor, tijdens en na het traject. Het is niet zo simpel als bij een arts aankloppen en zeggen "ik wil een hormonale behandeling/geslachtsoperatie" en dat daar zondermeer op wordt ingegaan. Al zeker niet bij kinderen, waar nog meer checks worden ingebouwd alvorens over te gaan tot een hormonale behandeling.

Dat je dan net de vergelijking maakt met lobotomie, waarbij mensen die maatschappelijk geen sterke positie hadden kunnen verwerven tegen hun eigen wil tot een bestaan als mak lammetje werden veroordeeld, en waarbij emancipatie en welzijn van de patiënt helemaal niet centraal stond maar juist het radicaal tegenovergestelde, namelijk het onderdrukken van persoonlijke gevoelens, denken en handelen, valt me lastig. Of je vergelijking met pedofilie, waarin je wel heel gemakkelijk onder tafel veegt dat pedofielen de fysieke en mentale integriteit van anderen schaden. Je argument dat genderdysforie uit de DSM zou zijn gehaald omwille van politieke druk en niet omwille van nieuwe medische inzichten die voor een bredere maatschappelijk basis hebben gezorgd om die mensen een effectieve behandeling te geven waar in grote mate zij en hun directe omgeving baat bij hebben, is toch de omgekeerde wereld?

Zelfs al ben je het ideologisch niet eens met het veranderende genderlandschap, zelfs al denk je dat je spreekt uit een overtuiging die het goed voorheeft met de mensen in kwestie, dan nog wil ik vragen om meer respect te tonen voor mensen die jarenlang met zichzelf en hun omgeving worstelen, die hun hele jonge leven het gevoel hebben er niet bij te passen omwille van fysieke eigenschappen waarvoor minder ingrijpende, alternatieve behandelingen gewoon niet het nodige effect op hun welzijn hebben.

En eigenlijk is het zelfs geen vraag, maar een duidelijke oproep om die beledigende en kwetsende vergelijkingen achterwege te laten op dit forum.

Ik maak die vergelijkingen absoluut niet om te beledigen, dus wil we op dat vlak gerust achterwege laten als de moderatie zich eraan stoort.

Maar ik ben niet degene die met vergelijkingen begonnen is. De vergelijking tussen misgenderen en racisme vind ik minstens even fout.

Ik vind mijn vergelijkingen pertinent want:
Ze onderlijnen dat wat op een gegeven moment beschouwd wordt als topwetenschap of best medical practice, dat in de toekomst niet per se zal zijn. Onderschat ook niet hoeveel geld in die wereld omgaat, een kritische blik kan dan nooit geen kwaad.
En bovendien dat niet elke beweging die zijn wagonnetje koppelt aan een beweging voor meer vrijheid van het conservatieve denken een positieve is.

Wat mij betreft zijn transgenders absoluut niet per se pedofielen als je dacht dat ik dat insinueerde hoor, maar degenen die kinderen op zaken als puberteitsblokkers zetten, richten wel degelijk een schade aan die vergelijkbaar is met een lobotomie.
Ja, op bepaalde vlakken zal het het welzijn ook ongetwijfeld bevorderen, maar je mag en moet je je de vraag stellen hoe dat komt en of dat goed is dat resultaat op die manier te bereiken.

Op een bepaald moment lopen natuurlijk alle vergelijking mank, maar kinderen kunnen ook geen perfecte instemming geven. Ik ben ook niet tegen transgenders an sich: maar het idee om al bij pubers te gaan ingrijpen is ronduit gevaarlijk en excessen die je ziet in o.a. de Angelsaksische wereld tonen dat ook aan denk ik dan. Laat volwassenen doen wat ze willen maar blijf van kinderen af... En ja, betaal de factuur voor je cosmetische ingrepen ook maar bij voorkeur zelf...

Ook qua misgenderen en deadnamen: ik hou me daar ook niet bewust mee bezig, het is vooral de tegenpartij die in extremisme verzand met Wikipedia artikels retroactief te herschrijven en mensen met pek en veren trachten te bekladden als ze Sarah zeggen wanneer het nu Sam is.
Enkel genderneutraliteit zal ik in het dagelijks leven nu eens pertinent weigeren toe te passen, dat gegeven is absurd. Ik zal dat dan best case omzeilen door diens naam te gebruiken, maar daar stopt het.
 
Wat mij betreft zijn transgenders absoluut niet per se pedofielen als je dacht dat ik dat insinueerde hoor, maar degenen die kinderen op zaken als puberteitsblokkers zetten, richten wel degelijk een schade aan die vergelijkbaar is met een lobotomie.
Ik heb eerder duidelijk aangegeven dat we geen platform willen bieden aan dit soort vergelijkingen die niet enkel onderzoek en bevindingen van artsen en patiënten opzij schuiven, maar ook nog eens ontzettend kwetsend zijn voor mensen die met deze problematiek te kampen hebben. Sta ook eens stil bij hoe dit soort uitspraken binnenkomt bij die mensen waar je zelf zegt mee in te zitten en die hier ook gewoon kunnen lezen. Op dit stuk van je post moet dus niet verder worden ingegaan.
 
Goh, ik dacht eerder aan de vele filmpjes die online staan waarin de discussie/conflict aan de gang is waar één partij niet meegaat in het pronouns verhaal.
De andere partij dreigt dan om actie te ondernemen door onder andere, "cancellen" "corporate te bellen om ontslag te eisen" en andere narigheden.
Als je dreigt je inkomen te verliezen door deze discussies dan loopt er toch iets mis hoor.
(Ik ga het hierbij houden zoals gevraagd door de mods)


Een andere zeer problematisch iets met transgenderisme als modeverschijnsel (vind ik) zijn de zeer ingrijpende operaties die zeer jonge mensen soms laten uitvoeren.
Dit loop toch vaak mis en de gevolgen zijn gewoonweg gruwelijk. Er is geen weg terug en velen plegen dan uiteindelijk zelfmoord omdat ze intens veel spijt hebben van een impulsieve beslissing.
De gevolgen van die operaties snappen ze niet volledig en ik vind dat er hier veel te licht over gegaan word.
Mag ik hier in /spoiler voorbeelden van posten?
Ook zijn er vele getuigenissen op het internet te vinden hierover. Die zijn echt hartverscheurend en als ik die lees die denk ik echt zoiets als "My god, wat heb je jezelf aangedaan?".
Wat mij vooral stoort is de totaal ongefundeerdere onzin die ik hier lees.
Ken jij mensen die een transformatie doorgaan?
Besef je dat dat een traject is dat jaren duurt, met intensieve psychologische begeleiding (zoals in één keer om de twee weken voor een periode van >>> 1 jaar)?
Ik zie echt niet wat er impulsief is aan die beslissing. En er wordt in België echt niet te licht overgegaan. Dat is een enorme administratieve rompslomp, met heel wat begeleiding.
En zeer jonge mensen kunnen geen ingrijpende operaties laten uitvoeren, je moet daar meerderjarig voor zijn. Dat kost trouwens allemaal veel geld, dus die kinderen moeten meestal ook nog hun ouders overtuigen om dat te financieren, of er voor gaan werken.
 
Ik heb eerder duidelijk aangegeven dat we geen platform willen bieden aan dit soort vergelijkingen die niet enkel onderzoek en bevindingen van artsen en patiënten opzij schuiven, maar ook nog eens ontzettend kwetsend zijn voor mensen die met deze problematiek te kampen hebben. Sta ook eens stil bij hoe dit soort uitspraken binnenkomt bij die mensen waar je zelf zegt mee in te zitten en die hier ook gewoon kunnen lezen. Op dit stuk van je post moet dus niet verder worden ingegaan.

Wat mij vooral stoort is de totaal ongefundeerdere onzin die ik hier lees.
Ken jij mensen die een transformatie doorgaan?
Besef je dat dat een traject is dat jaren duurt, met intensieve psychologische begeleiding (zoals in één keer om de twee weken voor een periode van >>> 1 jaar)?
Ik zie echt niet wat er impulsief is aan die beslissing. En er wordt in België echt niet te licht overgegaan. Dat is een enorme administratieve rompslomp, met heel wat begeleiding.
En zeer jonge mensen kunnen geen ingrijpende operaties laten uitvoeren, je moet daar meerderjarig voor zijn. Dat kost trouwens allemaal veel geld, dus die kinderen moeten meestal ook nog hun ouders overtuigen om dat te financieren, of er voor gaan werken.

Persoonlijk ken ik er wel eentje. We spreken begin jaren 90 en heb er mijn secundaire schoolcarriere mee doorgemaakt. Ik denk dat hij rond zijn 25ste pas zijn borsten laten verwijderen heeft en de naam veranderd. Of er onderaan ook operaties gebeurd zijn weet ik niet. Wss stonden die operaties toen nog niet op punt. Psychologische begeleiding in genderdysforie was qausi onbestaand wat als gevolg had dat de keuze die hij gemaakt heeft 100% zijn keuze was.

Ik heb jullie beide gequote omdat jullie in deze posts van mening bent dat artsen, patienten en de psychologische begeleiding onfeilbaar is.
Tot op een zekere hoogte kan ik hiermee akkoord gaan in Belgie maar in andere landen zoals de US zit daar dus wel degelijk een business model achter.
Ik weet dat de boodschapper gaat afgeschoten worden voordat de boodschap bekeken wordt maar transgenderbehandelingen zijn daar dus echt wel een 'moneymaker'
Mijn mening is dat we toch enige argwaan mogen tentoonstellen als onzekere kinderen, zoekende naar een identiteit, verkeerde keuzes kunnen maken en de dokters de ouders onder het voorwendsel 'zelfmoord' kunnen overhalen om toch maar door te zetten in een transitie onder het mom van koning dollar. Niet dat elke transitie de verkeerde is.

Zuiver afgaande op de user count van reddit r/trans 323k vs r/detrans 40k denk ik dat deze groep die de verkeerde keuzes gemaakt heeft toch niet zo onbestaande of minimaal is.

Nogmaals bovenstaande mag je in de optiek van de Amerikaanse cultuur en hun ziekenzorg bekijken.
 
Laatst bewerkt:
Niemand zegt onfeilbaar. Maar dat maakt het niet minder waar op dit moment. Dat is wetenschap. Altijd. Het klopt tot het tegendeel bewezen wordt, en daar gaat alle energie zelfs heen.

Wat jij zegt, is niet waar de rode tekst om gaat.
 
Terug
Bovenaan