Maar waarom krijgt iemand überhaupt de conditionele voorwaarde om zich te distantiëren van het regime in zijn thuisland om te mogen muziek dirigeren in Belgïië ?
Ik zou nog volgen indien die eventueel zijn ideeën komt prediken hier die volledig indruisen tegen onze waarden en normen, net zoals we ook niet willen dat salafisten hier hun ideeën komen prediken (maar het jammer genoeg toch worden toegelaten in sommige Belgische moskeeën).
Gaan we dan hetzelfde doen met iemand die van Noord-Korea, Iran, Syrië, etc afkomstig is ?
Gaan we consequent zijn en dit vragen van eenieder die uit een land komt waar we het niet eens zijn met het regime dat er gevoerd wordt (misschien ook republikeinen, want we zijn het niet eens met Trump's beleid ) ?
Of maken we enkel een uitzondering voor Gaza/Israël omdat velen hier emotioneel aan verknocht zijn ?
Btw ik ben ook tegen een boycot van Russische atleten bijvoorbeeld waarvoor een deelname aan de Olympische spelen wordt geweigerd.
Mensen die heel hun leven gewerkt hebben en misschien één keer in hun leven de kans hebben op een gloriemoment en dit hun dan ontzegd wordt op basis van jammer, maar je bent in het verkeerde land geboren op het verkeerde moment, of we verwachten dat ze opeens in ballingschap gaan leven om ons moreel geweten te sussen.
Iemand die niet zijn land kwam representeren in dit concert, trouwens...
Het is een terechte vraag dan hoe we omgaan met mensen uit landen die het regime steunen, want dan moet je consequent zijn. Amerikanen bijvoorbeeld.
Er vindt op dit moment een genocide plaats in Gaza. Wij zijn het als land, dat het genocideverdrag uit 1948 ondertekend heeft, maar mijn inziens eenieder als mens, verplicht om er alles aan te doen wat we kunnen doen om die genocide te stoppen. Wanneer we sancties opleggen aan landen, ook in de vorm van culturele en sportieve boycots, dan is dat niet om individuele inwoners te straffen of om ons moreel geweten te sussen. Dan is dat om druk uit te oefenen om een beleidswijziging teweeg te brengen. Je kan discussiëren over de effectiviteit daarvan, maar je hebt maar twee alternatieven: niets doen, of militair ingrijpen.
De whataboutismes over andere regimes en conflicten zijn en blijven altijd een ongelofelijk zwaktebod. Je gaat mensen die empathisch zijn en zich inzetten voor anderen verwijten van zich niet voor iedereen in te zetten, terwijl je zelf helemaal niets doet. Je gaat weinig mensen vinden die het Israëlisch beleid aanklagen, die het niet moeilijk hebben met wat er gebeurd in de andere landen die je opnoemt. Maar de verwachting dat als je wil opkomen voor 1 zaak, je ook even actief moet opkomen voor alle andere zaken, is absurd. Specifiek in dit geval is er ook nog het feit dat in tegenstelling tot wat Rusland, Iran, etc. doen, dat Israël nog altijd actief gesteund en ondersteund wordt door het Westen, inclusief door onze eigen regeringen. Het Westen is tot op vandaag medeplichtig aan de genocide in Gaza, dat is veel minder het geval bij heel wat andere conflicten.
Daarnaast, en dat heb ik ook al herhaaldelijk aangegeven, of het nu gaat over dit onderwerp, of over het klimaat of over de pensioenen of ... als je telkens gaat inzoomen op 1 individuele actie die iets wil verhelpen aan een probleem, dan ga je altijd kunnen concluderen dat die actie het verschil niet gaat maken. Well duh. De overstromingen in Wallonië zijn ook niet het gevolg van 1 individuele regendruppel. Alle acties, alle druk samen, dat kan wel een verschil maken.
Wat zegt de man zelf eigenlijk?
Ik heb dit in deze discussie al vaker aangehaald. Jullie hebben geen idee van wat de dynamiek is die speelt bij Shani of binnen dat orkest. Daar blijkt overigens weinig interesse voor. Het enigste wat lijkt te tellen is dat Shani een soort van lakmoesproef moet doorstaan. Dat heet dan zich
distantiëren. Boeien wat de gevolgen voor de man persoonlijk zijn zolang we hem er maar hebben toe kunnen dwingen het woord genocide te gebruiken. Wat je daarmee dan gewonnen hebt: geen idee. Maar men kan dan toch baden in het eigen grote gelijk.
Jij luistert gewoon niet naar wat anderen je zeggen. Het heeft allemaal niets te maken met het eigen grote gelijk, buiten wanneer je over jezelf spreekt misschien. Het distantiëren van de oorlog is net een compromis om individuele Israëliërs niet te collectief te straffen voor de daden van hun regering. Het statement dat hij vandaag maakt, had allicht al voldoende geweest voor de organisatie om mee te kunnen schermen naar potentiële actievoerders. Voor zover de man hier echt gevolgen van zou ondervinden - voor de zoveelste keer, op vlak van politieke dissidentie is Israël geen Rusland -, wanneer zoveel andere Israëliërs, ook in de culturele sector, zich wel kunnen uitspreken tegen de oorlog; is het inderdaad zo dat in het licht van de feiten waarom er tot een culturele boycot opgeroepen wordt, de persoonlijke gevolgen voor individuen ondergeschikt zijn. Dat is ook de reden waarom zijn orkest zijn Russische voorganger, die véél meer risico loopt op persoonlijke gevolgen bij dissidentie ten opzichte van Poetin, ook wandelen heeft gestuurd. Dat is jammer, maar niet abnormaal. En opnieuw, er wordt hier in die boycots een
out gegeven door een simpele distantiëring, net om geen collectieve bestraffing door te voeren.
Het enigste wat relevant is voor mij in deze discussie is dat er geen rechtlijnigheid bestaat in het Gaza protest.
Duitsland zegt ja, De Wever zegt ja. Maar het festival van Vlaanderen zegt nee in dit geval. Gewoon belachelijk en per persoon of organisatie wat gaan beslissen naargelang zijn afkomst.
Europa is een continent die er geen consensus over vindt en met willekeur dan maar gaat boycotten. µdie daar niets bij winnen.
Als we moeten wachten tot er consensus is in heel Europa vooraleer we actie mogen ondernemen, dan zijn er geen Palestijnen meer om van een genocide te redden.
