Gezien op HBO Max in december

HBO Max is een Amerikaanse streamingdienst van Warner Bros. Discovery. Naast bestaande content van WarnerMedia, biedt HBO Max ook Max Originals aan. Wie in het grote aanbod aan streamingdiensten zijn weg dreigt te verliezen, trachten we alvast een houvast te bieden met series en films die onze redactie deze maand heeft bekeken!

Killjoy​

Ren Faire​

Ren Faire is niet de driedelige docureeks die je denkt dat het is. Op het eerste gezicht lijkt het op een blik achter de schermen bij één van de grootste Renaissance Fairs van de Verenigde Staten. Voor de niet ingewijden: Een Ren Faire is een soort middeleeuws festival waar acteurs de bezoekers meetrekken in een fantasie van ridders, hofnarren en artisanale popcorn. De Texaanse Ren Faire van King George is dus één van de grootste en meest succesvolle, en daar wringt het glazen muiltje. King George heeft het namelijk wat gehad. De man is ruim 85 en het soort autoritaire figuur die duidelijk altijd zijn onderdanen in de pas laat lopen. Na al die jaren is ouwe George wat uitgeblust en klaar om de faire achter zich te laten met een begeerlijke sloerie. Letterlijk. De man heeft een profiel aangemaakt op niet minder dan vijftien dating sites voor Sugar Daddies en trekt op date naar de Olive Garden met vierentwintigjarige meiden met een neuspiercing. Dat alleen al geeft aan dat dit niet gewoon een sympathieke blik achter de schermen van een sympathieke kermis is. Eigenlijk is het eerder een soort Game of Thrones met op macht, geld en seks beluste weirdo’s.

Centraal staat het machtsvacuüm dat gepaard gaat met het besluit van King George om de boel vaarwel te zeggen en jonge deernes aan zijn met Viagra geïnfuseerde degen te rijgen. Louie is ontzettend ambitieus en gedreven om de rol van leider op zich te nemen, maar schiet financieel tekort om het stevige losgeld dat de koning vraagt op te hoesten. Jeffrey vindt dan weer van zichzelf dat hij als volgzame secondant van King George logischerwijze recht heeft op de troon. Hij gedraagt zich al jaren als trouwe lakei die George op zijn wenken bedient, dat moet toch lonen? So what dat hij zijn vrouw een toppositie in het management wil geven? En hoe zit het met Darla? Daar zit dus de crux van Ren Faire. Het festival is de achtergrond voor een power struggle waar knullige figuren elkaar proberen de loef af te steken om de macht te kunnen krijgen over een ingebeeld Koninkrijk. Dat de makers het allemaal filmen met een dromerige lens die de lelijkheid van menselijke afgunst vaak niet schuwt, maakt Ren Faire een vrij fascinerende blik achter de schermen van een bizar stukje Amerikaans vermaak.

Aeyenah​

Superman​

Met Superman zet regisseur James Gunn een veelbelovende stap om het DC-universum nieuw leven in te blazen. Waar eerdere films laten zien hoe hij begon, toont deze film een held die volledig in zijn rol zit: Superman is al enkele jaren bekend en weet zijn identiteit als Clark Kent, journalist bij The Daily Planet, goed verborgen te houden. Zijn relatie met Lois Lane, die ditmaal op de hoogte is van zijn dubbelleven, zorgt voor een volwassen en realistische dynamiek tussen de personages – geen stuntelige toestanden meer.

David Corenswet schittert als Superman en weet zowel de heldhaftige als de menselijke kant van zijn personage overtuigend neer te zetten. Rachel Brosnahan is als Lois Lane de perfecte tegenpool. Nicholas Hoult brengt dreiging als Lex Luthor, maar zijn rol is te beperkt. Krypto, het CGI-huisdier, voelt helaas een beetje storend en haalt de aandacht van het verhaal weg; persoonlijk is hij voor mij de Jar Jar Binks van deze film.

Het verhaal zit degelijk in elkaar, en hoewel het script soms wat ingewikkeld is, wordt de spanning goed opgebouwd. Gunn voegt hier en daar subtiele humor toe die de film luchtig houdt. Al met al is Superman een vermakelijke film die het DC-universum een positieve impuls geeft.

Joeri​

The White Lotus​

Over The White Lotus is al veel gezegd en geschreven, en ondertussen is er zelfs al een derde seizoen via HBO Max te bekijken. Tot vorige maand had ik er eigenlijk nooit aandacht aan besteed. Ik deed zelfs drie pogingen om de allereerste aflevering uit te kijken, aangezien ik me afvroeg naar wat ik eigenlijk aan het kijken was. Mede door de uiterst goede kritieken zette ik door, en het resultaat mag er wezen. Ondertussen is ook het tweede seizoen verorberd en nog deze week zal ik ook starten met het derde en momenteel laatste seizoen.

Het eerste seizoen van The White Lotus neemt je in zes afleveringen mee naar de levens van enkele rijke mensen die van een vakantie genieten in een luxeresort met de naam The White Lotus. Zo reizen onder andere de familie Mossbacher, het pasgehuwde paar Rachel en Shane en de alleenstaande vrouw Tanya McQuoid naar Maui, Hawaï. Maar niets is wat het lijkt, want zowel de hotelmedewerkers en de vakantiegangers hebben allen wel één of ander probleem. Zo is Tanya haar moeder pas overleden en kan ze daar moeilijk mee om, komt hotelmanager Armond als afgekickte terug in aanraking met drugs en is zoon Fred van de familie Mossbacher een sociaal incapabel iemand.

De serie start met een kist met menselijke resten die ingeladen wordt in een vliegtuig, waarna zeven dagen terug wordt gekeerd in de tijd. In die tijd krijgen kijkers dus te zien welke toestanden zich allemaal in het hotelresort plaatsvinden, terwijl je je steeds blijft afvragen wie er dood is. Uiteindelijk lijkt iedereen wel een reden te hebben om een ander om het leven te brengen, al kan een ongeluk ook. Als kijker krijg je pas in de laatste aflevering antwoord. Hoewel ik moeite had met de eerste aflevering, pakte de serie me nadien steeds meer beet. De combinatie van zwarte humor, satire en drama zijn een toffe combo. Op sommige momenten moet je echt lachen met een ander zijn miserie. En seizoen twee moet hier vooral niet onderdoen. Aanrader!