Ik ben zo één van die typische EK/WK-kijkers so brace yourself

(Hoewel ik zelf tien jaar gevoetbald heb ... maar door tijdsgebrek volg ik het voetbal de laatste jaren veel minder)
Toch maak ik voor een EK of WK nog altijd graag tijd vrij ... alleen merk ik dat kijken naar de RD voor mij steeds meer frustratie is geworden.
1 van de problemen is toch wel het verschil tussen de verwachting en wat we uiteindelijk op het veld zien. Van deze lichting wordt ons vaak verteld dat er genoeg kwaliteit is en dan voelt een gelijkspel tegen landen als Iran of Egypte toch extreem mager/slecht aan. En das niet omdat je elke match moet winnen, maar wel omdat het totaalplaatje niet klopt met wat er vooraf wordt voorgesteld.
De laatste jaren is dat echt een blijvende bron van frustratie geworden en zowel supporters als team lijken dat stigma moeilijk kwijt te geraken door allerlei crap die maar blijft aanhouden: coaches die de vreemdste beslissingen nemen, spelers die niet topfit lijken staan toch aan de aftrap, aan de bal zie je vaak onrust, twijfel en frustratie, koppigheid in selectie/opstelling van spelers, etc. Vooraf is er gezeik, achteraf ook. En als supporter begin je dan al bijna met het gevoel: het zal weer niks zijn.
En mss nostalgisch en misschien kijk ik ook te veel met het gevoel van vroeger ... maar ik herinner mij wel nog momenten waarop ik echt uitkeek naar een wedstrijd van de Rode Duivels. De laatste jaren kijk ik echter wel meer met twijfel dan met goesting.
Voor mij mag er stilaan eens een echte nieuwe wind doorwaaien. Erg om te zeggen ... maar dan heb ik liever minder opgeblazen verwachtingen en onverwachte resultaten dan het aanhoudende gezeik over onze 'sterspelers' die het verschil gaan maken om dan met dat steeds zelfde teleurstellende gevoel uwe TV te moeten uitzetten.