Hoe regel je jouw financiën met jouw partner?

[E_wout]

Ik lees hier toch (wat mij betreft) bizarre zaken. Ik kan mij op geen enkele manier voorstellen dat ik in een huwelijk nog spreek van van "eigen middelen". De complexiteit moet toch enorm zijn. Voor mij is het instituut huwelijk net van die aard dat we ervoor gekozen hebben om abstractie te maken van onze eigen inkomsten maar deze dus meenemen in "de huwgemeenschap".

Vanaf dag 1 hebben wij alles in 1 pot gesmeten. Enige dat apart binnekomt zijn schenkingen van ouders maar finaal vliegt dat ook direct op de gemeenschappelijke rekeningen. Feit is ook dat we allebei uit gezinnen komen waar de ene ouder een veel meer "binnen bracht" dan de ander. Dat zullen we ergens wel meegenomen hebben in onze blik op relaties en geld.

ALs ik dan lees dat er giftig wordt gereageerd op een vrouw van een arts die (oke, misschien niet heel tactvol) aangeeft dat de arts er voor moet gaan dan begrijp ik die reactie niet helemaal. UIteraard zegt die vrouw "doe maar", het inkomen van een arts is gewoon van die aard dat je als "gezin" vanzelfsprekend daar moet op inzetten. Als je met twee artsen bent is het ook zeer simpel hoor, hulp inschakelen om je huishouden te kunnen runnen. Dat is een perfect aanvaardbare keuze maar i kbegrijp wel gezinnen die in zo een situatie zeggen "jij gaat werkenals arts, ik zorg vooral voor de kinderen".

En als wij ooit uit elkaar gaan. Bon, dan gaan we de problemen oplossen als ze zich stellen zeker. Ik acht de kans veel groter dat we bij elkaar blijven dan dat we uit elkaar gaan. Ik weiger er dan ook vanuit te gaan dat we ooit uit elkaar zullen gaan. Het kan uiteraard gebeuren en op dat moment zal het wat moeilijk zijn maar liever dan even een zure appel doorbijten dan nu continue met dat geld bezig te zijn.

 

[zarathustra]

Dat maak jij er van. Dat is jouw gedachtengang blijkbaar.
Maar wij redeneren zo niet. Wij doen het om totaal andere redenen dan wantrouwen of een stok achter de deur te hebben.

Welke andere reden dan?

want het enige dat ik hier zie passeren is 'voor geval een scheiding' ,'omdat mijn ouders een ramp waren', 'omdat ik mijn partner zijn of haar beslissingen niet betrouw' ( of het omgekeerde)

Geen waardeoordeel maar andere redenen dan uitkijken voor de scheiding of wantrouwen zie ik hier niet.

 

[Valkuil]

Blijkbaar ...

Ik zie daar gewoon het nut niet van in. Want het is niet omdat je samen een gezin start, dat je daarmee stopt met als individu te bestaan die zijn eigen financiële verlangens heeft en keuzes wil maken zonder dat met de partner telkens te moeten bespreken 'omdat het voor de helft ook haar geld is'.

Sommige mensen doen hier precies alsof dat scheiding van spaarpot betekent dat er dan iets schort aan de relatie. Wel, je kan dan net hetzelfde zeggen voor de omgekeerde situatie want ik heb financiële afhankelijkheid van de ene partner aan de andere nog geen enkele relatie gezonder weten te maken. Het doet dat dan ook maar om de verkeerde redenen denk ik dan.
Mijn ouders waren een éénverdienersgezin en de financiële discussies die ik als kind meegemaakt heb, die hebben mijn vrouw en ik op 10 jaar tijd nog nooit gehad.

Het is ook niet omdat je enkel een gezamenlijke rekening hebt, dat je "financiële verlangens" gefnuikt worden? Is het niet normaal om aankopen te bespreken en te horen wat de ander ervan vindt? Je moet toch niet bang zijn voor de mening van je partner? In een goede relatie zal je partner je toch ook gewoon jouw plezier gunnen?

Ik ben blij dat ik ál mijn aankoopplannen kan bespreken met mijn partner (allee, het gaat hier niet over ne pistolet bij de bakker he), dat die mij daarin steunt of mij ook zal zeggen of die het misschien een minder goed idee vindt om de één of andere reden. Mij doet nadenken m.a.w., maar mij niet zal weerhouden om iets te kopen wanneer ik dat wil, zélfs als die het zelf geen goed idee vindt, maar mij zal steunen en evt. begeleiden in mijn keuze. Je partner weet toch ook wel wat goed voor je is, en ook al zijn er meningsverschillen, dan is het ook gewoon goed om erover te praten, lijkt me?

Ik heb nog nooit gedacht over mijn partner, en dat geldt ook omgekeerd: neen, dat is u niet gegund. Neen, ik zou met alle plezier dat als cadeau voor mijn partner gekocht hebben en mijn eigen aankoopverlangens uitgesteld hebben. Dat geldt echter langs beide zijden en zo is iedereen tevreden. Wij weten ook dat we gewoon financieel verantwoordelijk moeten zijn en niet overdrijven, anders werkt het ook niet natuurlijk.

 

[Nineshots]

Welke andere reden dan?

want het enige dat ik hier zie passeren is 'voor geval een scheiding' ,'omdat mijn ouders een ramp waren', 'omdat ik mijn partner zijn of haar beslissingen niet betrouw' ( of het omgekeerde)

Geen waardeoordeel maar andere redenen dan uitkijken voor de scheiding of wantrouwen zie ik hier niet.

Indivualiteit. Ik ben nog steeds mijn eigen persoon met mijn eigen leven en eigen beslissingen.

Mijn ouders waren geen ramp. Ik vertrouw mijn partner volledig. En bij een scheiding verlies ik sowieso meer. Dus dat zijn al geen argumenten.
Ik ken eigenlijk ook niemand in mijn omgeving die alles op een gezamenlijke rekening zet, ik dacht echt dat dat nog iets van vroeger was.

 

[zarathustra]

Indivualiteit. Ik ben nog steeds mijn eigen persoon met mijn eigen leven en eigen beslissingen.

Mijn ouders waren geen ramp. Ik vertrouw mijn partner volledig. En bij een scheiding verlies ik sowieso meer. Dus dat zijn al geen argumenten.
Ik ken eigenlijk ook niemand in mijn omgeving die alles op een gezamenlijke rekening zet, ik dacht echt dat dat nog iets van vroeger was.

Ik snap niet hoe die twee clashen. Waarom denk je dat dat zo zou zijn ?

 

[Valkuil]

Indivualiteit. Ik ben nog steeds mijn eigen persoon met mijn eigen leven en eigen beslissingen.

Mijn ouders waren geen ramp. Ik vertrouw mijn partner volledig. En bij een scheiding verlies ik sowieso meer. Dus dat zijn al geen argumenten.
Ik ken eigenlijk ook niemand in mijn omgeving die alles op een gezamenlijke rekening zet, ik dacht echt dat dat nog iets van vroeger was.

Het is toch niet omdat je je aankopen eerst bespreekt of omdat die van een gezamenlijke rekening komen dat je geen eigen leven hebt of geen eigen beslissingen?

Wat zarathustra dus zegt.

 

[glashelder]

Nee, wij hebben iets van "ge had dan maar moeten studeren of zoekt u een job waar ge meer verdient".

Amai, er is al een paar keer op gereageerd, maar dan van mijn kant ook nog maar eens.

Mijn partner is invalide. Inkomen min of meer €1100 in de maand. Toen ik bij hem kwam wonen, had ik een goed betaalde job in het hoger onderwijs. €2200 per maand. Als ik zoals jou redeneerde en alles gewoon 50/50 deed, had mijn vriend gewoon niks over. Is dat dan eerlijk en fair?

Interessant detail: hij heeft een master in de fysica.

Zoals anderen al gezegd hebben, het leven is wel wat complexer dan studeren en een goed verdienende job vinden. Er kan vanalles voorvallen, niet alleen nadat je die goeie job hebt gevonden, maar ook gewoon er voor. Of misschien zijn ze gewoon niet goed in studeren, dat kan ook hé?

Ik wil dat nog wel eens zien bij jullie als er iemand uit valt en ge verdient nog maar de helft van wat ge had, dat het dan tant pis is, en betaal maar exact 50% want anders is het niet eerlijk voor de ander

 

[Nineshots]

Ik snap niet hoe die twee clashen. Waarom denk je dat dat zo zou zijn ?

Het is een mindset. Net zoals jullie niet snappen dat een perfect normaal koppel zonder enige negatieve motivatie (zoals stok achter de deur) een gezamenlijke rekening kan hebben met daarnaast hun eigen prive rekeningen.
Ik hoef niet alles te weten van mijn vriendin en zij ook niet van mij. We hebben al genoeg dingen samen

 

[zarathustra]

Het is een mindset. Net zoals jullie niet snappen dat een perfect normaal koppel zonder enige negatieve motivatie (zoals stok achter de deur) een gezamenlijke rekening kan hebben met daarnaast hun eigen prive rekeningen.
Ik hoef niet alles te weten van mijn vriendin en zij ook niet van mij. We hebben al genoeg dingen samen

Wij hebben gedeelde rekeningen though

Maar we kunnen wel elkaars rekening zien, maar goed zoals gezegd ik spendeer +/- geen geld aan mezelf sinds dat we kinderen hebben aangezien dat redelijk idioot voelt.

 

[Str8_6]

Amai, er is al een paar keer op gereageerd, maar dan van mijn kant ook nog maar eens.

Mijn partner is invalide. Inkomen min of meer €1100 in de maand. Toen ik bij hem kwam wonen, had ik een goed betaalde job in het hoger onderwijs. €2200 per maand. Als ik zoals jou redeneerde en alles gewoon 50/50 deed, had mijn vriend gewoon niks over. Is dat dan eerlijk en fair?

Zoals anderen al gezegd hebben, het leven is wel wat complexer dan studeren en een goed verdienende job vinden. Er kan vanalles voorvallen, niet alleen nadat je die goeie job hebt gevonden, maar ook gewoon er voor. Of misschien zijn ze gewoon niet goed in studeren, dat kan ook hé?

Ik wil dat nog wel eens zien bij jullie als er iemand uit valt en ge verdient nog maar de helft van wat ge had, dat het dan tant pis is, en betaal maar exact 50% want anders is het niet eerlijk voor de ander

Dat vraag ik me dus ook af. Wat ga je dan zeggen als ze het niet meer kunnen bekostigen?

Ja jammer van je schulden, je moest maar geen invalide zijn. Of ga je dan geld geven? Of moeten ze het terug betalen?

Ik zou me als invalide partner toch echt slecht voelen als ik dan om geld zou moeten bedelen bij mijn partner. En je kan in 1 minuut tijd invalide zijn want een ongeluk is vlug gebeurt.

Of wat doe je dan als je partner totaal niet spaart en alles verbrast en plots gaat je boiler stuk en die heeft geen geld om de helft daarvan te betalen? Moet die dat dan lenen aan jou? Of bij de bank gaan lenen?

En wat als er 1 van de 2 sterft? Gaat je geld dan naar je ouders en niks naar de partner?

Iedereen zijn ding, maar zoals eerder gezegd. Als we uit elkaar gaan dan ga ik me geen seconde slecht voelen over het feit dat het 50/50 is ook al verdien ik een kleine 800€ netto meer.

Zij maakt mijn leven echt een heel stuk makkelijker door wat ze allemaal doet in het huishouden. Moest ik alleen vallen en mijn hobby's willen doen en nog eens al die taken erbij nemen dan zou ik een pak uren minder moeten werken en dus ook een heel deel minder verdienen.

Ik snap dat je dat de eerste 10 jaar ofzo in een relatie nog niet direct doet, maar na een aantal jaren moet je elkaar toch eens beginnen vertrouwen want ik vind het raar om ervan uit te gaan dat je uit elkaar zal gaan.

 

[glashelder]

Ik zou me als invalide partner toch echt slecht voelen als ik dan om geld zou moeten bedelen bij mijn partner.

Om ong maar te zwijgen van wat voor scheve situaties en verstandhoudingen dat creëert...

 

[contextbinder]

Amai, er is al een paar keer op gereageerd, maar dan van mijn kant ook nog maar eens.

Mijn partner is invalide. Inkomen min of meer €1100 in de maand. Toen ik bij hem kwam wonen, had ik een goed betaalde job in het hoger onderwijs. €2200 per maand. Als ik zoals jou redeneerde en alles gewoon 50/50 deed, had mijn vriend gewoon niks over. Is dat dan eerlijk en fair?

Interessant detail: hij heeft een master in de fysica.

Zoals anderen al gezegd hebben, het leven is wel wat complexer dan studeren en een goed verdienende job vinden. Er kan vanalles voorvallen, niet alleen nadat je die goeie job hebt gevonden, maar ook gewoon er voor. Of misschien zijn ze gewoon niet goed in studeren, dat kan ook hé?

Ik wil dat nog wel eens zien bij jullie als er iemand uit valt en ge verdient nog maar de helft van wat ge had, dat het dan tant pis is, en betaal maar exact 50% want anders is het niet eerlijk voor de ander

Je hebt net de situatie van mijn ouders beschreven

 

[JPV]

Als zij persé een luxemodel wilt, moet ze er ook maar zelf voor werken. Ik heb er ook voor moeten werken en ga dus ni zeggen "kom, tis goed..laat die 2-3k maar vallen"

Als je vriendin minder dan voltijds werkt en 'slechts' evenveel doet in het huishouden, heb je mss nog een punt (als er geen kinderen zijn). Maar vergeet het idee dat gelijke inspanning ook gelijk loon oplevert. Mijn vrouw kan, hoe graag ze ook wil, nooit het loon benaderen van mij tenzij ze naast haar job massaal gaat bijwerken.

Wie overigens wettelijk samenwoont of getrouwd is en 50/50 doet kan meestal niet correct berekenen wat zijn of haar inkomen is. Wat doe je dan met de belastingsaanslag? Zelden kunnen mensen dit correct verdelen over 2 personen.

 

[zarathustra]

Mijn vrouw kan, hoe graag ze ook wil, nooit het loon benaderen van mij tenzij ze naast haar job massaal gaat bijwerken.

Ze had niet de kans om te studeren ?

 

[JPV]

Ze had niet de kans om te studeren ?

Jawel, maar specifiek diploma + medische issues.

 

[eniac]

Het is een mindset. Net zoals jullie niet snappen dat een perfect normaal koppel zonder enige negatieve motivatie (zoals stok achter de deur) een gezamenlijke rekening kan hebben met daarnaast hun eigen prive rekeningen.

Ik snap dat dat niet vanuit een negatieve motivatie hoeft te komen hoor, het is alleen de motivatie op zich die ik zo vreemd vind. Heb ik hierboven al eens gezet maar dat hele "geen verantwoording afleggen" vind ik toch twijfelachtig.

Mezelf quotende:

Het enige dat er echt nog altijd niet in gaat bij mij is de hele "wij hebben gescheiden rekeningen want dan moet ik geen aankopen verantwoorden". Ik snap het simpelweg niet, toch niet voor gevorderde relaties (samen huis gekocht, kind(eren), al dan niet getrouwd, ...).
Mijn rationele kijk daarop is dat je toch 1 gezinsinkomen hebt waarvan alles moet betaald worden. Als er genoeg is zal er wel ruimte zijn voor leuke aankopen, en ik hoop maar dat je als koppel elkaar dat gunt los van of het nu van 1 pot komt of van 2 gescheiden rekeningen.

Hier is ook alles samen van sinds we een huis gekocht hebben 13 jaar geleden. Ik moet toch ook niet "verantwoorden" dat ik zaken koop voor mezelf van de gedeelde rekening?

En natuurlijk zijn er afwegingen die je maakt met een gezamenlijke rekening. Biijvoorbeeld, koop ik item X of doe ik het liever niet omdat we die bijbouw dan wat sneller in gang kunnen steken? Bij gescheiden rekeningen maak je die afwegingen ook, maar dan op voorhand. Op zich verandert dat niet veel, alleen dat door het geld in pottekes te verdelen je in principe wat van de flexibiliteit verliest van je geldbestemming.

 

[eniac]

Sommige mensen doen hier precies alsof dat scheiding van spaarpot betekent dat er dan iets schort aan de relatie. Wel, je kan dan net hetzelfde zeggen voor de omgekeerde situatie want ik heb financiële afhankelijkheid van de ene partner aan de andere nog geen enkele relatie gezonder weten te maken.

Hoe link je gezamenlijke rekeningen aan financiële afhankelijkheid van de ene partner aan de andere?

 

[Deleted member 658]

Het is ook niet omdat je enkel een gezamenlijke rekening hebt, dat je "financiële verlangens" gefnuikt worden? Is het niet normaal om aankopen te bespreken en te horen wat de ander ervan vindt? Je moet toch niet bang zijn voor de mening van je partner? In een goede relatie zal je partner je toch ook gewoon jouw plezier gunnen?

Ik ben blij dat ik ál mijn aankoopplannen kan bespreken met mijn partner (allee, het gaat hier niet over ne pistolet bij de bakker he), dat die mij daarin steunt of mij ook zal zeggen of die het misschien een minder goed idee vindt om de één of andere reden. Mij doet nadenken m.a.w., maar mij niet zal weerhouden om iets te kopen wanneer ik dat wil, zélfs als die het zelf geen goed idee vindt, maar mij zal steunen en evt. begeleiden in mijn keuze. Je partner weet toch ook wel wat goed voor je is, en ook al zijn er meningsverschillen, dan is het ook gewoon goed om erover te praten, lijkt me?

Ik heb nog nooit gedacht over mijn partner, en dat geldt ook omgekeerd: neen, dat is u niet gegund. Neen, ik zou met alle plezier dat als cadeau voor mijn partner gekocht hebben en mijn eigen aankoopverlangens uitgesteld hebben. Dat geldt echter langs beide zijden en zo is iedereen tevreden. Wij weten ook dat we gewoon financieel verantwoordelijk moeten zijn en niet overdrijven, anders werkt het ook niet natuurlijk.

Maar wij bespreken onze aankopen ook met elkaar om de ander zijn/haar mening daarover te horen! Het enige verschil is dat de spullen die we graag voor onszelf willen kopen, betaald worden van geld dat op onze eigen rekening staan en niet van de gemeenschappelijke. Dat is uiteindelijk het enige verschil, maar het is wel een heel groot verschil.

Want het eerste is simpelweg een advies/mening vragen over een aankoop die je overweegt met je eigen geld, het tweede is medetoestemming vragen om geld aan te wenden waar je partner ook voor gewerkt heeft.

Wat jij zegt kan werken, maar dat is dan op voorwaarde dat het uitgavepatroon van beide partners vergelijkbaar is. Indien dit niet het geval is, omdat bv. de ene zuinig wil leven terwijl de andere een gat in zijn hand heeft, zal er snel discussie ontstaan over het aanwenden van gemeenschappelijk geld en is het beter dat ieder zijn eigen financieel beheer en verantwoordelijkheid voor zich neemt.

Hoe link je gezamenlijke rekeningen aan financiële afhankelijkheid van de ene partner aan de andere?

Door de laatste zin in mijn post die je gequote hebt.

 

[Tha_nOn]

Wat jij zegt kan werken, maar dat is dan op voorwaarde dat het uitgavepatroon van beide partners vergelijkbaar is. Indien dit niet het geval is, omdat bv. de ene zuinig wil leven terwijl de andere een gat in zijn hand heeft, zal er snel discussie ontstaan over het aanwenden van gemeenschappelijk geld en is het beter dat ieder zijn eigen financieel beheer en verantwoordelijkheid voor zich neemt.

Als het verschil zo groot is tussen partners zal dat in geen van beide systemen werken. Ook bij gescheiden rekeningen wordt dat dan een twistpunt IVM gezamelijke aankopen en op welke termijn (want die met een gat in zijn hand wil airco's in elke kamer maar kan het pas betalen over 5 jaar en de zuinige vindt enkel de leefruimte wel goed genoeg maar zou alles nu wel al kunnen betalen)

In de praktijk komt het imo dus vaak neer op hetzelfde (net zoals overleggen bij gezamelijke rekening ook echt niet hetzelfde is als toestemming moeten vragen).

 

[grungywout]

Ik regel meestal het gewoon zo dat ik het op mijn heupen krijg van mijn partner en ze het grootste deel van mijn geld geef om weg te gaan