Ik ben mijn games zo snel beu?!

[KBE]

Hey,

Ik wilde even polsen dat ik hier ook mensen kan vinden met het zelfde probleem.
Vroeger kon ik games spelen uren aan een stuk, nu met de komst van mijn kindje is dat natuurlijk minder.
Maar als ik dan een spel opstart dan ben ik het al beu na 2 potjes.

Sinds ik 30 geworden ben, kan lang gamen me minder boeien.
Het zal ook wel heel hard te maken hebben dat ik nooit met iemand samen game.
Start mijn game altijd op met volle zin, maar toch ben ik het zo rap moe.
Heeft het nu te maken met de game of ik alleen moet spelen ik weet het niet.
Misschien is gamen ook niets meer voor mij.

Er is ook geen 1 game dat ik nog mijn tanden kan in vast zetten, vroeger kon ik uren Fifa spelen, minecraft, world of warcraft.

Het zal met ouder worden te maken hebben zeker.

Benieuwd dat er hier nog mensen zijn.

 

[Deleted member 451]

herkenbaar,

maar mijns inziens heeft het veelal te maken met die crafting en level0 status waarmee je in meeste games nu begint.

neem nu een far cry of een the last of us. meestal begin je daar met peanuts waardoor het begin voor velen saai en beperkt aanvoelt.

pas als je de hele game bijna hebt uitgespeeld , kan je in "volle glorie" genieten van alle facetten.

(gelukkig hebben veel games nu een NEW GAME + functie, waarbij je de game weliswaar dan opnieuw kan starten van 0, maar wel met al je vaardigheden en unlocked content van toen je hem uitspeelde)

 

[Kenpachi]

Ik heb hetzelfde voor.
Korte sessies en de kriebel om verder te spelen is bijna helemaal weg, zelfs bij games die ik echt goed vind. Ik moet er mij echt een beetje doorsleuren, zelfs bij toppers zoals bv God of War.
Heel zelden kijk ik echt nog een heel hard uit naar een game (de laatste was GoT) maar zelfs dan zet ik ze relatief snel uit en duurt het soms enkele dagen voor ik er terug aan begin.
Zal de leeftijd zijn denk ik want aan de games kan het toch echt niet liggen. Dat kinderlijke enthousiasme is gewoon weg.

Ik mis het wel, er heel de dag op de schoolbanken aan denken, het niet kunnen wachten om verder te spelen. Thuis spurten naar de console en onderweg je broer in de lucht pleuren om geen second te verliezen.

 

[Deleted member 1888]

Ik had dit gevoel al sinds het begin van de ps3
Je merkt na een tijdje dat ze gewoon hetzelfde keer op keer opnieuw uitbrengen. Spellen zoals Final Fantasy neemt uren tijd in beslag en khad daar noch de tijd noch de goesting voor.
De ps4 zit hier stof te verzamelen. Zo 1x per jaar speel ik er Rayman op. Rayman was nog te doen omdat het simpel, ludiek en uitdagend is.
Ik zou eerder zeggen dat je volwassen wordt. Er komen nu éénmaal andere prioriteiten in het leven.

 

[kaydoh]

Geen last van eerlijk gezegd, komt in vlagen, sommige periodes speel ik amper, nu weer een periode dat ik heel veel game, heeft bij mij niks met mn leeftijd te maken (43)

 

[Proto]

Der zijn gewoon weinig goeie games die de moeite waard zijn de laatste tijd en dat is de schuld van fortnite.

 

[DwightSchrute]

Ik heb hetzelfde voor, ben er nu 26 en tijdens mijn hogeschool en universiteitsleven kon ik dagen lang vullen met gamen. Nu verveelt het me snel maar dan zoek je toch gewoon andere zaken die je interesseren ?

 

[Thin Liz]

Ja, herkenbaar, zoals gezegd hier...

Dat heeft wellicht meerdere reden:

-Ouder worden: je hebt 'alles' al wel eens gezien en gespeeld/minder interesse in het algemeen
-Games die evolueren, of 'evolueren'. Hoe je het ook draait of keert: games zijn anders dan 20-30 jaar geleden
-De rush/wegwerpmaatschappij: van zoveel mogelijk proeven, zo veel mogelijk doen...maar voor 5 minuten. Iedereen heeft het druk, loopt opgepompt en gefrustreerd rond, maar wil niets missen. Dat bakje in onze broekzak heeft er ook iets mee te maken.
-Games waren nooit zo makkelijk te krijgen: je wordt overstelpt met games, tegen absurde kortingen soms. Samen met de algemene 'meh'-tendens geeft dit ook een gevoel dat games oppotten geen probleem is. Vroeger kreeg je je spel verpakt in kartonnen dozen, met een bak goodies er soms bij. Dat was allemaal fysiek materiaal, tegen de volle pot betaald en je had er dus ook maar enkele van. Dergelijke games stonden op je schap en hadden toch enige vorm van betekenis. Dus wat deed je: graag spelen of niet, je stak daar tijd in.

 

[Yurf]

Ik herken me er ook in (34 jaar, kind van 1,5 jaar). Bij mij is het een combinatie van tijdgebrek (door werk en gezin) en, denk ik, het feit dat ik het allemaal wel al eens gezien/gespeeld heb. Sinds de lockdown het gamen wel terug wat opgepikt en ik geniet er terug enorm van, maar ik heb wel geleerd dat ik kieskeuriger moet zijn. Ik heb bvb. een enorme hekel aan die typische Ubisoft-open wereldgames vol filler quests en crafting en alles dat uitgedrukt wordt in levels om de speeltijd te rekken. Of games met battle passes / season passes / ... omdat die precies als 'werk' aanvoelen, dat ik dingen moet doen... Vroeger ging ik dergelijke games nog kopen bij goede reviews, die laat ik nu aan mij passeren.

Ik keer gewoon steeds terug naar 'comfort games' waarmee ik me blijf amuseren: Mario Kart, FIFA (met vrienden), Fortnite (met vrienden), Diablo 3, Final Fantasy- en Dragon Quest-games, arcade shooters (single player), ...

 

[Alpine]

Ik heb hier totaal geen last van, ik hou pas sinds 2013 bij welke games ik gespeeld heb. Sinds 2013 heb ik meer dan 140 games uitgespeeld waarvan 62 platinums. Platinums speel ik enkel als de game mij interesseert of het gewoon gemakkelijk is want gewoon een game uitspelen is voor mij persoonlijk te weinig uitdaging aan.
Ik speel ook minder als vroeger maar nog altijd even graag maar met een vrouw en kind in huis is het natuurlijk veel minder.
Ik merk ook dat veel gamers veel te veel games te gelijk willen spelen en meer kopen dan ze kunnen spelen. Volgens mij kan je u zo nooit verdiepen in een spel. Ik heb ook al miskopen gedaan maar probeer toch altijd de game uit te spelen.
Ik speel vooral singleplayers dus ik mis die multiplayers persoonlijk niet.

 

[KBE]

Ik heb hetzelfde voor, ben er nu 26 en tijdens mijn hogeschool en universiteitsleven kon ik dagen lang vullen met gamen. Nu verveelt het me snel maar dan zoek je toch gewoon andere zaken die je interesseren ?

Ik heb andere hobbies daar is het niet van, maar heb altijd heel graag gegamed. Kijk ook altijd naar wat er uitkomt, dat blijft in mij zitten. Maar echt lang bezig blijven ermee lukt dan weer niet. Heb recent nog een xbox gekocht in de hoop dat ik daar ook wat langer zou kunnen op spelen, maar buiten een match Fifa ligt hij weer uit.

 

[Eland]

Ik heb net het omgekeerde. Vroeger startte ik elke gamesessie 5-6 verschillende games op en speelde ik nooit iets uit. Nu kies ik een game, speel ik dat spel, en misschien doe ik daarna nog iets luchtig (missie Crash Bandicoot, een FIFA wedstrijd, ...). Op die manier heb ik mijn afwisseling en speel ik toch nog vlotjes door verhalen heen.

 

[DwightSchrute]

Ik herken mij volledig in u hoor, ik heb hier zelf een gamepc en heb de laatste maand een tiental games geïnstalleerd en na max 3 uur terug verwijderd. Toen bij het besef gekomen dat ik nu eenmaal niet meer hetzelfde genot haal uit gamen maar daar ook niets mis mee is en me heb toegelegd op sport, muziek en de hond. Misschien dat het in de wintermaanden terugkomt en dan kan de machine terug aan.

 

[Kingrotra]

Hier onlangs Frostpunk nog uitgespeeld, toen ik die laatste grote storm overleefde en het gedaan was heb ik zelfs in de kamer geroepen. Lang geleden dat ik nog zo een voldoening van een game heb gekregen.

Om maar te zeggen dat doorzetten in een game vaak rewarding kan zijn.
Het grote verschil bij mij met vroeger is dat ik minder AAA games speel (en deze ook snel beu ben) in tegenstelling tot niche of indie games.

 

[Avondland]

Een game moet voor mij een goed verhaal hebben, gecombineerd met aangename gameplay (uitdagend, maar niet irritant moeilijk) en een boeiende en mooie spelomgeving. Wat me tegensteekt is grinden en repetitieve missies om dat grinden te bevorderen. Ghost of Tsushima beviel me enorm en ook Assassins Creed: Odyssey, maar daar zit je met een stampvol spel waarvan gemakkelijk de helft of zelfs driekwart van de aanwezige missies pure herhaling is. Gelukkig ben ik niet iemand die voor Platinum wil gaan, maar bij het aanvaarden van zo'n missie kreeg ik toch vaak het gevoel van "booooring". God of War vond ik een absolute topper, zéér graag gespeeld omdat het verhaal en de gameplay goed was.

Ik heb in december ook Cities: Skylines geïnstalleerd, maar ik heb dat nu enkele maanden niet meer aangeraakt. Ik wil dat nog wel, maar heb schrik dat ik weer alles moet gaan uitzoeken en het duurt behoorlijk lang voor je een waardige stad hebt. In mijn studententijd had ik daar zeeën van tijd voor en was de pay-off er ook snel, maar dat is met een dochter van 8 maanden en een huishouden iets wat héél ver kan afliggen. En dat steekt tegen.

 

[stungunner]

Ook herkenbaar. Vnl ook door tijdsgebrek, ik kan gewoon niet meer uren aan een stuk gamen zoals vroeger, en wanneer ik dan om 23u 's avonds eindelijk eens tijd heb steekt het mij ofwel op de moeite, ofwel zijn de games gewoon te uitgebreid om zomaar snel efkes een uur te spelen. Een matchke Fifa ofzo gaat dan nog wel, maar veel andere games zijn echt zo uitgebreid, ik kijk er soms al tegen op om gewoon maar de mechanics te leren. Nu begonnen aan Days Gone, is nu alweer anderhalve week geleden dat ik nog gespeeld heb en heb precies al weinig zin meer om het op te starten.

Ik speel dan nog graag open world games zoals Fallout of RDR2, maar als je dan ziet hoe uitgebreid de mogelijkheden zijn (en dan vnl crafting, upgrades,...), dat is bijna niet te doen om die maar af en toe eens op te starten.

 

[Vierkant]

Eigenlijk ben ik stiekem met alles in het dagelijkse leven zo. Ben gediagnosticeerd met ADD dus dat zal er ook wel mee te maken hebben. Zoals hierboven al aangehaald is het volgens mij drieledig. Gebrek aan tijd, gebrek aan energie en de nieuwigheid die er vanaf is. Daarnaast komt een vrouw en kinderen met heel wat verantwoordelijkheden. Helaas zonder aan/uit-knop.

Als mij echt iets boeit zoals onlangs cryptotrading dan ga ik wel in hyperfocus en kan ik uren, dagen, weken aan een stuk met iets bezig zijn. Ondanks dat het voor mij winstgevend was ben ik er nu na een paar maanden compleet uit. Hier was de nieuwigheid en de uitdaging ook verdwenen en dan is het een sleur. Denk dat je dat veel tegenkomt bij mensen die van hun hobby hun werk hebben gemaakt.

 

[EvilTwin]

Helaas ook bij mij het geval. Vroeger kon ik uren steken in een RPG. Hell, ik was mijn eerste uren kwijt aan character creation en het spel wat te leren.

Als ik nu een goeie RPG zie passeren is mijn eerste reactie "Het zal toch weer geen halve boek zijn eer ik kan beginnen zeker?".

Nuja, BG3 ga ik wel nog een kans geven. Maar ik ben er wat bang voor.

Wat ik wel nog wat tijd in gestoken heb zijn FPS'en : recent heb ik amid evil en black mesa (her)ontdekt en toch wat tijd in gestoken. Dit zijn natuurlijk wel games waar je makkelijk tussendoor eens een half uurtje kan spelen. Misschien moet je meer die richting gaan zoeken?

 

[gamer5]

Ook herkenbaar. Vnl ook door tijdsgebrek, ik kan gewoon niet meer uren aan een stuk gamen zoals vroeger, en wanneer ik dan om 23u 's avonds eindelijk eens tijd heb steekt het mij ofwel op de moeite, ofwel zijn de games gewoon te uitgebreid om zomaar snel efkes een uur te spelen. Een matchke Fifa ofzo gaat dan nog wel, maar veel andere games zijn echt zo uitgebreid, ik kijk er soms al tegen op om gewoon maar de mechanics te leren. Nu begonnen aan Days Gone, is nu alweer anderhalve week geleden dat ik nog gespeeld heb en heb precies al weinig zin meer om het op te starten.

Ik speel dan nog graag open world games zoals Fallout of RDR2, maar als je dan ziet hoe uitgebreid de mogelijkheden zijn (en dan vnl crafting, upgrades,...), dat is bijna niet te doen om die maar af en toe eens op te starten.

Hier is dat hetzelfde. Ik kan geen uren aan een stuk een game meer spelen. Een game uitspelen is ook iets zeldzaam tegenwoordig. Combinatie van weinig tijd er voor hebben en ook gewoon het beu zijn na 2 uur spelen zoals je zegt. Open world games vind ik in theorie altijd leuk maar als ik er aan begin zijn het gewoon lege ruimtes waar niets te doen is, dus dat zijn games die ik al zelfs niet meer probeer. Ik speel nog de story driven Sony games en van tijd is de gratis ps plus games.

Erg vind ik dat niet. Als je er geen zin in hebt dan stop je toch gewoon?

 

[KBE]

Helaas ook bij mij het geval. Vroeger kon ik uren steken in een RPG. Hell, ik was mijn eerste uren kwijt aan character creation en het spel wat te leren.

Als ik nu een goeie RPG zie passeren is mijn eerste reactie "Het zal toch weer geen halve boek zijn eer ik kan beginnen zeker?".

Nuja, BG3 ga ik wel nog een kans geven. Maar ik ben er wat bang voor.

Wat ik wel nog wat tijd in gestoken heb zijn FPS'en : recent heb ik amid evil en black mesa (her)ontdekt en toch wat tijd in gestoken. Dit zijn natuurlijk wel games waar je makkelijk tussendoor eens een half uurtje kan spelen. Misschien moet je meer die richting gaan zoeken?

Ben heel grote fan van Rainbow, sinds kort ook weer opgepikt eigenlijk.
Ook al ben ik geen held in shooter, kan me toch mooi uit de voeten in die game.

Altijd super graag world of warcraft gespeeld, zitten daar duizende uren in.
Maar die hebben hun game naar de kloten geholpen dat mij niet meer boeit.
Misschien TBC dat dit mij terug kan krijgen volgende maand.