Is het nog waard om te studeren

i don't know

New member
Ik twijfel nog heel hard of ik dit jaar opnieuw verder zal studeren. Ik ben 22 en heb de vorige 3 jaren verschillende opleidingen geprobeerd aan de universiteit. Dit jaar heb ik een studieverlofjaar genomen. Ik zit nu steeds met dezelfde vraag: Ga ik opieuw studeren of ga ik werk zoeken. Momenteel heb ik geen voorkeur voor geen enkele opleiding en aan de andere kant heb ik geen kwalificaties om een goede werk te vinden. Mijn famillie pusht me wel om verder te studeren. Ze vinden dat biomedische laboratoriumtechnologie aan de hogeschool goed bij me past, ik ben er niet tegen en ik ben er niet voor. Als ik nu eenmaal toch iets moet kiezen dan zou het in een STEM richting zijn aan de hogeschool of een 1-jarige opleiding volwassenenonderwijs zoals bv; herborist, bakker, Ict of farmaceutische aasistent. Moet wel toevoegen dat ik echt geen zin heb om verder te studeren aangzien ik geen objectief heb, maar als het wel moet dan zal het wel lukken zeker.
 
gezien je motivatie, zou ik er ook niet aan beginnen. (en je hebt de 3 voorbije jaren ook al verspild..)

Opleiding van 1 jaar via volwassen onderwijs zou ik wél aanraden.
 
Dat hangt ervan af of je echt een beroep wilt uitoefenen waarvoor je die studies nodig hebt. Ik zou er wel mee oppassen dat als je eerst gaat werken en daarna terug gaat studeren, de goesting waarschijnlijk ook niet veel hoger zal zijn.
 
Na mijn middelbaar heb ik 2 jaar gestudeerd om uiteindelijk te stoppen zonder diploma.

Ik heb toen quasi de eerste job genomen die ik aangeboden werd. Die job heeft mij snel gemotiveerd om iets anders te zoeken. Meer dan 10 jaar later ben ik nog steeds blij met die beslissing, hoewel die job verschrikkelijk was. Nog steeds besef ik daardoor hoe goed ik het nu heb
 
Ik heb ook eerst in het hoger onderwijs wat aangekloot en beslist om te gaan werken na enkele jaren.

Ik zit momenteel niet slecht maar toch heb ik daar nu spijt van. Met een bachelor had ik nog verder kunnen doorgroeien en nu zit ik waarschijnlijk op de hoogst haalbare positie binnen het bedrijf waar ik werk.
Met wat ik nu weet had ik wel een totaal andere richting ingeslaan mocht ik het hoger terug opnieuw kunnen aanvatten.
 
Complex, niemand zal je een éénduidig antwoord kunnen geven. Laat ik gewoon voor mezelf spreken.

Net als jou heb ik na mijn middelbaar 2 studierichtingen geprobeerd, die niets voor mij bleken te zijn en op dat moment wist ik het ook niet goed meer. Zo ben ik in de retailsector terechtgekomen (geen diplomavereisten), waar ik 15 jaar gewerkt heb voor twee firma's van verkoper tot store manager. Was heel leuk (elektro en daarna multimedia/games) maar waar de ene een rampzalige werkgever was, was de tweede een uitdoofscenario met weinig toekomst en collectieve ontslagen.

Gelukkig ben ik in 2020 (op mijn 29) via afstandsonderwijs voor mijn bachelor beginnen gaan, waardoor ik in feite heel die shit net op tijd kon ontspringen, aangezien ik binnenkort een jaar voor mijn diploma al aan de slag kan in de sector waar ik voor studeer. De combinatie werken/studeren is wel absoluut niet evident en zou ik alleen aanraden als dat dus nog de enige optie is, langs de andere kant brengt levenservaring je ook meer zelfkennis waardoor je later beter weet wat je wil studeren en ga je ook anders om met het studeren an sich, zo ervaarde ik het toch. Voor mij persoonlijk was het afstandsonderwijs echt mijn uitkomst, ik had dit nooit gepresteerd op mijn 18-20 omwille van diverse factoren. Je zou ook verschieten hoeveel mensen afstandsonderwijs volgen (NIET te verwarren met avondonderwijs). Dat het zo slecht zou beginnen gaan op het werk heb ik ook niet zien aankomen in 2020 en was niet de aanzet om te studeren, wel het gevoel dat ik daar op mijn top zat, niets meer kon bijleren, ik moeilijk aan een andere job geraakte door de "retailstempel" en mij eigenlijk gewoon verveelde op bepaalde momenten.

Het kan dus best zijn dat voor jou de beste optie is om nu even te gaan werken en binnen een paar jaar pas beter te weten waar je heen wil, maar nogmaals, dit is niet evident en vraagt veel opofferingen (ik ben bv. 3 jaar niet op congé geweest omdat al mijn verlof opging aan studeren / examens maken). Ik ga akkoord met @TRUMP dat je ook wel één jaar opleiding kan doen, als je de effort wil doen om te slagen, anders is het weer een verloren jaar die je nog minder zal motiveren in de toekomst om later dan toch nog iets te proberen. Een maat van mij is onlangs na zeer lange werkloosheid na een korte opleiding bij een roboticabedrijf terecht gekomen en is daar doodgelukkig. Als ik zie waar je soms kan geraken met dergelijke kleinere opleidingen ... je moet dat zeker overwegen en het is soms zelfs een betere beslissing dan een bachelor volgen.

Nu op dit moment terug 3 jaar studeren, my bet, komt niet goed. Je straalt nu al geen motivatie uit in je post, het basisingrediënt om te slagen. En je kan dat niet forceren, verwijt het jezelf niet en laat het je ook niet verwijten. Doe waar jij je goed bij voelt en laat je niet pushen. Succes, wat je ook kiest!
 
Laatst bewerkt door een moderator:
Ik ben op mijn 22 gestopt met studeren omdat het niet lukte door gebrek aan motivatie.

Heb daarna ongeveer 4 jaar werkt in verschillende magazijnen via interimcontracten en was dat werk zo kotsbeu dat ik op mijn 26ste terug ben gaan studeren graduaat sociaal werk en later ook mijn bachelor gehaald. Mijn motivatie was nu veel groter, waardoor alles zeer vlot verliep.

Kanttekening is wel dat ik nog thuis woonde en een werkloosheidsuitkering ontving, in mijn 2de jaar na mijn stage daar kunnen starten met werken halftijds en na mijn studies voltijds.
 
Als je 22 bent en al enkele keren hebt geprobeerd moet je misschien gaan beseffen dat studeren niet aan u besteed is. En da's helemaal niet erg overigens. Er zijn legio jobs waar je goed in kan boeren waar een diploma ondergeschikt is aan bv ervaring. Alleen begin je gewoon lager op de ladder. Maar je bent 22, dus je hebt nog RUIM de tijd om je professioneel te ontplooien via ervaring.
 
gezien je motivatie, zou ik er ook niet aan beginnen.
100% mee eens.
Heeft geen nut om er aan te beginnen als de enige motivatie is omdat 'anderen het willen'.



Volwassenenonderwijs kan een goed plan zijn. Je kan bijvoorbeeld ook 'ne stiel' leren. Stielmannen is een groot te kort van. Ik denk bv aan vloerder.

In het leger kan ook een goed plan zijn (daar kan je ook opleidingen volgen en zijn zeer veel uiteenlopende jobs te vinden).

NMBS kan je ook zeer mooie jobs vinden, zonder diploma (training on the job)

...
 
Je weet vooral nog niet wat je niet weet.
Onderzoek eens welke jobs er zijn.

Ik ben via de interim in events beland als schoolverlater en heb daar 8 mooie jaren gehad.

Veel maten van mij zijn proces operator via acta/sira en die verdienen goed geld.
 
Ik twijfel nog heel hard of ik dit jaar opnieuw verder zal studeren. Ik ben 22 en heb de vorige 3 jaren verschillende opleidingen geprobeerd aan de universiteit. Dit jaar heb ik een studieverlofjaar genomen. Ik zit nu steeds met dezelfde vraag: Ga ik opieuw studeren of ga ik werk zoeken. Momenteel heb ik geen voorkeur voor geen enkele opleiding en aan de andere kant heb ik geen kwalificaties om een goede werk te vinden. Mijn famillie pusht me wel om verder te studeren. Ze vinden dat biomedische laboratoriumtechnologie aan de hogeschool goed bij me past, ik ben er niet tegen en ik ben er niet voor. Als ik nu eenmaal toch iets moet kiezen dan zou het in een STEM richting zijn aan de hogeschool of een 1-jarige opleiding volwassenenonderwijs zoals bv; herborist, bakker, Ict of farmaceutische aasistent. Moet wel toevoegen dat ik echt geen zin heb om verder te studeren aangzien ik geen objectief heb, maar als het wel moet dan zal het wel lukken zeker.
Je zegt enerzijds dat je geen voorkeur hebt voor een oplieding en anderzijds dat je geen zin hebt verder te studeren (omdat je niet echt een doel hebt). Kijk, je kan dat eens grondig allerlei studierichtingen bekijken om iets te vinden dat je interesseert, maar na 3 jaar hoger onderwijs zou ik denken dat je toch al zoiets gedaan hebt.

Studeren omdat anderen dat willen en zelf geen motivatie hebben lijkt me geen goed idee. Tenzij je dan iets kiest dat je met twee vingers in de neus kan halen lijkt me dat tot nog een verloren jaar te leiden.
 
Openingspost klinkt als de ene fail na de andere. Hoe je erin kan slagen 3 jaar verschillende unief opleidingen te doen, daarna 1 volledig jaar "studieverlof" te nemen zonder iets van werk te doen, en dan nog altijd gaat twijfelen om alweer vanaf 0 iets van studie te gaan kiezen dat uw familie graag wilt dat jij doet. "Als het moet zal het wel lukken"... het moet al 4 jaar en het is nooit gelukt, waarom zou het nu dan ineens wel lukken?

Het klinkt alsof je vast zit in uw gewoontes, je bent 22 en uw gewoontes zijn
- luisteren naar je ouders
- naar school gaan
- (veel) vakantie hebben

Wordt het niet eens tijd om die gewoontes meer om te buigen naar
- uw eigen beslissingen maken
- gaan werken
- een partner zoeken
- alleen gaan wonen
 
het moet al 4 jaar en het is nooit gelukt, waarom zou het nu dan ineens wel lukken?
Als je 22 bent en al enkele keren hebt geprobeerd moet je misschien gaan beseffen dat studeren niet aan u besteed is.
Dat kan weldegelijk. Ik ben daar zelf een voorbeeld van. Na jullie posts wisten julllie al wel dat er iemand zou zijn die .. (Die persoon bestaat namelijk altijd wel ergens)

MAAR de motivatie moet wel van jezelf komen. Zonder motivatie zal het weer niet lukken. Gewoon blijven verder studeren wegens de mooie ogen van je familieleden? Dan kan je beter gaan werken.

---

Ik heb zelf allereerst unif te Antwerpen gedaan. Het 1ste jaar gedubbeld en beiden jaren voor quasi 90+% van alle vakken herexamen. Tot mijn eigen verbazing dan toch alsnog geslaagd nadat ik al bezig was om richting de hoge school te kijken.

Maar dit was een vergiftigd geschenk want natuurlijk in het 2de jaar was ik alweer meteen aan het sukkelen. Dus ook het 2de jaar gedubbeld en beiden jaren voor quasi 90+% van alle vakken herexamen. Finaal dus niet geslaagd en na 4 jaar aanmodderen had ik mmm 'niks'.

Dan toch na lang wikken en wegen besloten van alsnog hoge school te doen. Daar wel steeds vlotjes geslaagd. Dus ik ben ook pas afgestudeerd op mijn 25ste en dus 3-4 jaar later dan voorzien.

----

Dus ik zou zeggen: Denk zelf eerst nog eens eens goed na. Laat het nog even bezinken.
 
Laatst bewerkt:
Moeilijke vraag.

Kijk, zit op een kruispunt in je leven maar als het een troost mag zijn: je bent de enige niet die wat "verloren" is op dat punt. Ik ken u en uw achtergrond niet, maar aan de toon van uw post lijkt het beetje alsof je beetje met de stroom bent meegedobberd. Zoals heel veel mensen, trouwens.

Soms werkt dat, soms niet.

Ik heb 2.5 jaar industrieel ingenieur gedaan en pas na 2.5 jaar ingezien dat het echt niet voor mij is. Toen gestart in de IT (bachelor). Dat heeft me goed bevallen over de jaren heen. Long story maar all is well, nu.

Ik heb in dezelfde situatie als u gezeten, ongeveer.

Maar ik moet hier wel iemand van de voorgaande antwoorden een beetje bijstaan: het is 3 jaar niet gelukt, waarom zou het nu plots wel anders zijn? Dat is geen neerbuigende vraag, het is een oprechte vraag.

Er kan werkelijk iets veranderd zijn, maar dat kan ik niet uitmaken voor u.

Maar...

Mijn famillie pusht me wel om verder te studeren. Ze vinden dat biomedische laboratoriumtechnologie aan de hogeschool goed bij me past

Los van al de rest: uw familie is niet u. Jij moet voor jezelf kiezen. Straks gaan ze nog meekomen op sollicitatiegesprekken met u. Straks gaan ze nog uw partner moeten goedkeuren voor je op dates mag.

Ze bedoelen dit waarschijnlijk wel goed, hoor.

Maar het is uw leven, wake up.
(deze les heb ik ook veel te laat geleerd)

Al het beste, ik hoop dat wat je ook kiest, er deuren open gaan!
 
Laatst bewerkt:
Is dat geen mooie term voor bandwerk?
Jammerlijke opmerking
Openingspost klinkt als de ene fail na de andere.
Is dat niet een beetje een trend aan het worden met de jeugd... Een klein deeltje is nog gemotiveerd een beroepsopleiding te volgen, en wil nog met trots arbeid uitoefenen. Een ander deeltje heeft een goede opvoeding (vaak hoogopgeleide ouders die kinderen motiveren zonder te pushen) en snapt dat er gestudeerd, gewerkt en gespaard moet worden. En in mijn ogen is de rest, en die groep wordt telkens groter en groter, de verkeerde kant aan het uitgaan. Veel te veel palaveren zonder met gezond boerenverstand vooruit te willen. Liever met een dure smartphones en kleren zitten rondhangen dan zich echt nuttig te maken. Hoeveel kinderen zie je nog eens helpen onkruid trekken met z'n ouders, tuinhuis schilderen, auto wassen, ... Zelfs vakantiejobs vanaf 15/16 jaar vinden veel al te lastig aan het worden. En het normaal vinden van vakken meepakken, studiepunten tellen, scholen kiezen omdat bepaalde opleidingen gemakkelijker zijn dan elders, vakantiejobs stopzetten omdat ze na enkele dagen vinden dat het te zwaar is of ze onrespectvol worden behandeld...
 
Los van al de rest: uw familie is niet u. Jij moet voor jezelf kiezen. Straks gaan ze nog meekomen op sollicitatiegesprekken met u.
dat gebeurt dus hè, heb het onlangs nog gehoord. niet de mama die in de auto zit op de parking, niet de papa die mee gaat naar het interim bureau voor een vakantiejob: gewoon gaan solliciteren bij een bedrijf voor vast werk terwijl de mama naast u zit 🤦‍♂️
 
dat gebeurt dus hè, heb het onlangs nog gehoord. niet de mama die in de auto zit op de parking, niet de papa die mee gaat naar het interim bureau voor een vakantiejob: gewoon gaan solliciteren bij een bedrijf voor vast werk terwijl de mama naast u zit 🤦‍♂️
Sjees, straks gaan ze nog mogen bijzetten "sollicitanten moeten verplicht huisgetraind zijn"
 
Terug
Bovenaan