Kinderwens vervullen vs relatiebreuk

[Brick Top]

Hallo iedereen,

Mijn situatie in het kort. Ik ben 35+ jaar en heb al 15 jaar een relatie met een vrouw die in quasi alle opzichten de vrouw van mijn leven is. Over een ding geraken we het echter niet eens: kinderen. Mijn vriendin wilt een kind, ik niet. Dat issue speelt eigenlijk al jaren maar al die tijd heb ik de boot wat afgehouden ("Dat gevoel komt nog wel..."). Nu ben ik 35+ en besef ik: dat gevoel komt helemaal niet, ik wil simpelweg geen kinderen. Maar mijn vriendin dus wel en de situatie is stilaan tot een kookpunt aan het komen. Er zal een kind komen, of anders stopt de relatie.

Mijn vriendin overtuigen om géén kinderen te nemen, is geen optie (meer). Bovendien wil ik dat ook niet. Ik wil niet dat een vrouw haar kinderwens opbergt voor een man. Maar dat is beenhard want dat zou betekenen dat ik de vrouw van mijn leven vrijwillig heb laten gaan. De enigste optie is dat ik 'tot inzicht' kom en besluit om toch voor een kindje te gaan.

De redenen waarom ik geen kinderen wil, zijn uiteenlopend. Ik ben behoorlijk egoïstisch van aard en hecht heel veel belang aan mijn hobby's, sport, rust etc. Bovendien valt een kind momenteel ook niet zo gemakkelijk te rijmen met mijn professioneel leven (onregelmatig, vaak 's avonds en in het weekend werken etc.). Tot slot word ik ook bang van het idee om een kind te nemen. Want vanaf dan loopt er iets rond dat u kan kraken (ongeval, ziekte etc.) En eerlijk is eerlijk, ik ben ook gewoon een beetje een angsthaas en bang voor het onbekende. Ik ben zo iemand die vooraleer hij een nieuwe koptelefoon koopt, eerst zes wekend lang reviews checkt want ik zou anders maar is een miskoop moeten doen...

Enfin, de realiteit is uiteraard iets complexer en genuanceerder maar ik wil hier ook geen gans boek neerschrijven natuurlijk. You get the point. Mijn vriendin wilt kinderen, ik niet, en daar is weinig compromis mogelijk.

Daarom ben ik op zoek naar mensen die in een gelijkaardige situatie zitten/zaten en hoe zij dat ervaren/ervaart hebben. Vooral mensen die aanvankelijk géén kinderen wilden, maar het dan toch gedaan hebben (al dan niet om de relatie in stand te houden). Wat ik niet zoek, zijn "Wat ik zou doen in uw situatie is..." reacties. Cru gezegd maar als je niet effectief in die situatie zit, kan je daar volgens mij ook bitter weinig over zeggen.

Alvast bedankt voor mogelijke reacties & fijn weekend gewenst iedereen!

 

[808 State]

Dat een kind u gedurende een bepaalde periode belemmert om uw huidige leven verder te zetten klopt volledig. Maar onthoud dat dit slechts van tijdelijke aard is (op voorwaarde dat het kind gezond is uiteraard). Als het kind enkele jaren oud is komt er terug meer ruimte en kan je je leven terug oppikken. Het belangrijkste om te onthouden is, uitstel is geen afstel. Ik heb zelf twee vrienden die in zo een situatie zaten, en die zijn uiteindelijk dan toch 'geplooid'. En als ik zie wat die allemaal doen lijken mij dat toch twee oprecht gelukkige en goede vaders te zijn. Onderschat ook niet wat het doet met een mens om uw eigen kind de eerste keer vast te pakken.

 

[Voidski]

Goede afspraken maken goede vrienden.
Mijn vrouw is alleen tijdens het eerste jaar van de eerste en eerste half jaar van de tweede niet meer gaan sporten/socializen. Nadien heeft zij haar leven, en ik het mijne, (en we samen het onze ook) terug kunnen oppikken zonder dat we daar zelfs veel hulp (bv. van grootouders) bij nodig hebben gehad.
Ikzelf zit alleen soms vast met fietsen, het is niet meer zo gemakkelijk om te zeggen "en nu ben ik even 4u weg/fietsen". Maar met een beetje planning kom je ook daar al héél ver.

Ja, het is zeker anders en je zal in het begin eraan moeten wennen dat het niet alleen maar jezelf is, maar het is wel op een hele mooie manier anders.
Ondanks dat je het niet zocht, ga ik het toch doen want ik heb hetzelfde gedaan: ga in gesprek met uw partner. Praat over de bezorgdheden (zijnde uw onregelmatig werk, nood aan me-time, ...) en hoe je ernaar kijkt.

 

[Pinkman]

Oplossing lijkt me hier vrij duidelijk, doch beenhard: uit elkaar gaan. Je hebt beide twee standpunten die lijnrechter tegenover elkaar staan en laat dat nu net misschien wel het allerbelangrijkste standpunt zijn in een relatie...

 

[Pan]

Dat een kind u gedurende een bepaalde periode belemmert om uw huidige leven verder te zetten klopt volledig. Maar onthoud dat dit slechts van tijdelijke aard is (op voorwaarde dat het kind gezond is uiteraard). Als het kind enkele jaren oud is komt er terug meer ruimte en kan je je leven terug oppikken. Het belangrijkste om te onthouden is, uitstel is geen afstel. Ik heb zelf twee vrienden die in zo een situatie zaten, en die zijn uiteindelijk dan toch 'geplooid'. En als ik zie wat die allemaal doen lijken mij dat toch twee oprecht gelukkige en goede vaders te zijn. Onderschat ook niet wat het doet met een mens om uw eigen kind de eerste keer vast te pakken.

Een bepaalde periode? Mijn kinderen domineren toch al 10j m'n leven. En tzal nog even duren. School, hobby's, kind eens ziek, vakantieperiodes, kosten die erbij komen,..
Niet dat ik het erg vind, maar t'is niet van ffkes wat aanpassen.

 

[808 State]

Ik wil mij nu niet met uw relatie bemoeien of er over oordelen, maar zoiets als een kinderwens dat wordt vanaf een bepaalde leeftijd toch vrij in het begin van een relatie besproken? Je hebt inderdaad de boot afgehouden, maar je hebt je daardoor wel in een lastige situatie gewerkt.

 

[ViperHD]

Je hebt inderdaad de boot afgehouden, maar je hebt je daardoor wel in een lastige situatie gewerkt.

Ik zou zeggen: zijn vriendin nog meer, want bij vrouwen heb je ook nog de biologische klok die tikt.

 

[Brixarion]

Ik heb jaren geen kind moeten hebben maar een 3 tal jaar geleden is er iets beginnen kriebelen. Ik kan nu enkel zeggen, het is het mooiste en puurste ding dat je kan hebben in je leven maar er hangt inderdaad een "prijskaartje" aan. Vaarwel vrije tijd en slaap, dingen die zeker terug komen maar je gaat nog wel wat vloeken. Daar tegenover staat een soort liefde die je je niet kan inbeelden, een echte oerkracht als het ware.

 

[Brick Top]

Ik wil mij nu niet met uw relatie bemoeien of er over oordelen, maar zoiets als een kinderwens dat wordt vanaf een bepaalde leeftijd toch vrij in het begin van een relatie besproken? Je hebt inderdaad de boot afgehouden, maar je hebt je daardoor wel in een lastige situatie gewerkt.

Ik was 23 toen ik mijn vriendin leerde kennen en zij is nog enkele jaren jonger; dat was toen echt wel een ver-van-ons-bed-show hoor. Maar je hebt gelijk; moest ik nu op dit moment iemand leren kennen zou ik op date 2 zeggen dat het met mij wel zonder kinderen zal zijn.

Ik zou zeggen: zijn vriendin nog meer, want bij vrouwen heb je ook nog de biologische klok die tikt.

Klopt. En daar voel ik mij zeer vervelend om. Want ik zou haar wel 'verplichten' om nog 'snel snel' iemand te gaan zoeken en daar mee aan kinderen te beginnen...

 

[BigBear]

Dit is inderdaad een moeilijke situatie.
Ik deel zelf niet de ervaring (Ik heb altijd doodgraag kinderen gewild) en kan er dus niet over meepraten.

Wat ik wel kan zeggen is dat ik wel verschillende koppels ken die (mede) om die reden uit mekaar gegaan zijn, ook na een lange relatie (huwelijk inbegrepen). Omgekeerd ken ikzelf niemand die toch één of meerdere kinderen gekregen heeft ondanks dat eerst niet te willen.

Er is hier nog een topic geweest over dit onderwerp, daar kan je misschien ook al wat bruikbare elementen in terugvinden:

Kiezen voor kinderen of niet

De bedoeling van deze thread is tweeledig. Ten eerste zoek ik in de mate van het mogelijke wat advies van anderen over mijn eigen situatie. Ten tweede hoop ik dat deze thread een plaats kan zijn voor andere mensen die twijfelen over kinderen om hier hun zorgen, twijfels en ervaringen te delen...

www.beyondgaming.be

 

[coldplayke]

Dit is een heel lastige om als buitenstaander advies over te geven. Puur rationeel kan je zeggen dat het beter is om uit mekaar te gaan omdat je hier geen compromissen in kan sluiten en je beter geen kind op de wereld zet als je er niet zelf 100% achterstaat. Langs de andere kant besef ik ook hoeveel ik aan mijn man heb. Wij hebben beiden geen kinderwens, maar mocht hij nu toch over x jaar afkomen dat hij een kind wil, zou ik dat voor hem overwegen. Ik denk dat ik persoonlijk te veel spijt zou krijgen van hem te laten gaan omdat ik er zo geen tweede vind.

 

[Wilcao]

Het is een zeer lastige situatie. Ik heb zo ook al relaties weten te sneuvelen en ook al een bevriend koppel gezien waar de vrouw haar kinderwens heeft opgeborgen om samen te blijven. Als ik u situatie hoor gaat ge inderdaad de keuze hebben tussen verder gaan met een kind of uiteen gaan. Dat is iets waar niemand u mee kan en helpen en gij de enige zijt die die beslissing moet maken.

Ikzelf herken me wel in u verhaal van angstig zijn voor het onbekende, de reviews, de rust en het belang van hobby's (in mijn geval 2x per week voetbal en 1 week skivakantie met de vrienden). Wij hebben nu een dochter van iets ouder dan 2 jaar en ik ben eigenlijk zeer rustig wat betreft angstig voor alles wat mijn dochter betreft. Ik ga ook nog steeds voetballen en skiën. Dat zijn afspraken die we gemaakt hebben. De rust kun je idd niet kiezen en er zijn pittige periodes, maar het gaat wel allemaal snel voorbij. Dus ondanks dat ik ook wat "bang" was voor een kind, zou ik het direct opnieuw doen. Dat wilt niet zeggen dat er geen opofferingen zijn. Ik wil ook zeker niet u overtuigen, want dat is iets waar je zelf over moet nadenken.

 

[fear of god]

Ik zit/zat in dezelfde situatie, ondertussen beiden bijna 33 jaar.
In dichte kring echter veel kennissen die de afgelopen jaren begonnen zijn aan kinderen, en die toch wel allemaal positief zijn. Ook meer en meer in contact gekomen met die klein mannen en begint (zeer recent nog maar) ook wat te kriebelen.

 

[Au79]

De redenen waarom ik geen kinderen wil, zijn uiteenlopend. Ik ben behoorlijk egoïstisch van aard en hecht heel veel belang aan mijn hobby's, sport, rust etc. Bovendien valt een kind momenteel ook niet zo gemakkelijk te rijmen met mijn professioneel leven (onregelmatig, vaak 's avonds en in het weekend werken etc.). Tot slot word ik ook bang van het idee om een kind te nemen.

Uw eerlijkheid hierover siert u wel moet ik zeggen.
Eigenlijk zouden er meer mensen moeten nadenken over het al dan niet nemen van kinderen.
Wij hebben wel/niet nooit vooraf doorgesproken, ineens was het 'prijs' en dat vonden we beiden goed dus is het hier nooit een issue geweest.
Het ding met kinderen is dat het zowel kan meevallen als serieus tegenvallen, en dat eigenlijk op alle leeftijden. Ik ken van beide gevallen voorbeelden...
Voorlopig hebben wij 'geluk' met de onze maar dat is natuurlijk geen garantie dat het zo blijft...
Sowieso ga je bepaalde momenten serieus veel dingen moeten opofferen, das een garantie. Vraag of je daar bereid toe bent, kan alleen jij beantwoorden. Je krijgt er ook wel veel goede momenten voor in de plaats, maar 100% rozegeur en maneschijn is het nooit.
My €0,02...

 

[Koonut]

Hebt ge beide gewillige familie om die eerste jaren wat gemakkelijker te doorkomen?

dat gevoel komt helemaal niet, ik wil simpelweg geen kinderen

Hetzelfde hier. Had mijn vrouw oprecht een kinderwens gehad zou ik wel zonder veel tegenwerk er hebben aan toegegeven. Het idee dat mijn vrouw kinderen wou was mij altijd nog wel aantrekkelijk. Maar kinderen op zich nooit actief aan gedacht.

Achteraf bekeken al een geluk dat mijn vrouw geen kinderen wou. Want dat is uiteindelijk een verschrikkelijk domme basis om vader te worden. Een 3 tal jaar geleden een hond in huis gehaald en dat was al meer dan genoeg opoffering voor ons beide.

 

[Brick Top]

Hebt ge beide gewillige familie om die eerste jaren wat gemakkelijker te doorkomen?

Jawel, dat wel. Allebei zus(sen) die graag een keertje inspringen en een schoonmoeder die volgens mij co-ouderschap zou overwegen moesten we dat vragen... Wonen ook allemaal vlakbij dus wat dat betreft hebben we wel een zeer degelijk 'netwerk'.

 

[Sir.Killalot]

Het verandert sowieso je leven, en afspraken op voorhand maken of niet, alles hangt uiteindelijk af van hoe uw kind is. Is het een kind dat snel doorslaapt, weinig ziek is, snel zelfstandig is, ... of is het een huilbaby, heeft het medische problemen, is het heel erg afhankelijk, ... je kan je niet voorstellen wat voor een wereld van verschil dat allemaal maakt. En zelfs in de beste omstandigheden is je leven en je relatie niet meer wat het voorheen was. Je hebt er in de plaats natuurlijk wel een kind voor terug, en dat is - althans voor mij - een liefde die onvergelijkbaar is met al de rest. En dat maakt - opnieuw voor mij - alles goed.

Ik wou altijd kinderen, maar twijfelde wel enorm hard omdat ik iemand ben die heel erg snel, en heel erg hard overbezorgd raakt. De schrik dat er iets met mijn kinderen zou gebeuren, was zo groot dat ik toch aarzelde om voor kinderen te gaan. En bon, ik heb er nu 2 lopen, en dat blijft moeilijk. Als er hen iets zou overkomen, is mijn leven ook voorbij. En de schrik en de stress van het zorgen maken, dat eist ook wel zijn tol. Ik zou altijd dezelfde beslissing nemen, maar ik had ook op voorhand ondanks die twijfels wel een grote kinderwens. En het leven dat ik nu opbouw met mijn kinderen, vind ik mooier en rijker dan het leven ik zou opgebouwd hebben zonder kinderen - ook al denk ik vaak wel met weemoed terug aan de tijden dat ik meer vrijheid en vrije tijd had, meer kon reizen, meer tijd samen met mijn vrouw kon spenderen, ...

 

[Oldskooler]

Een bepaalde periode? Mijn kinderen domineren toch al 10j m'n leven. En tzal nog even duren. School, hobby's, kind eens ziek, vakantieperiodes, kosten die erbij komen,..
Niet dat ik het erg vind, maar t'is niet van ffkes wat aanpassen.

En ooit...de kleinkinderen.

"Hey speelt eens oppas"

Ik zie het genoeg in mijn omgeving.
Dikwijls is het van te moeten bij inspringen, of men redt het niet, tot zover de oude rustige dag.

Zeker als de relatie op de klippen loopt nog eens. Ze er alleen voorstaan met die kleine...oma en opa.

Dus weet dat het nooit stopt.

--
Ref. mijn baas op het werk trouwens.
Die zijn jong zijn recent gescheiden.
Die klaagt ook dat ze steeds voor die kleinkinderen mee moeten opdraaien en het elke keer weer iets nieuw is.

Bij sommigen is het zo dat de kinderen met de kleinkinderen erbij terug zijn komen inwonen, omdat het financieel anders niet haalbaar is.
Zoals bij een familielid. Zij is terug thuis moeten gaan wonen, en om de week zitten die kinderen daar dan ook. 2 pubers.

 

[Monkytiger]

En ooit...de kleinkinderen.

"Hey speelt eens oppas"

Ik zie het genoeg in mijn omgeving.
Dikwijls is het van te moeten bij inspringen, of men redt het niet, tot zover de oude rustige dag.

Zeker als de relatie op de klippen loopt nog eens. Ze er alleen voorstaan met die kleine...oma en opa.

Dus weet dat het nooit stopt.

--
Ref. mijn baas op het werk trouwens.
Die zijn jong zijn recent gescheiden.
Die klaagt ook dat ze steeds voor die kleinkinderen mee moeten opdraaien en het elke keer weer iets nieuw is.

Bij sommigen is het zo dat de kinderen met de kleinkinderen erbij terug zijn komen inwonen, omdat het financieel anders niet haalbaar is.
Zoals bij een familielid. Zij is terug thuis moeten gaan wonen, en om de week zitten die kinderen daar dan ook. 2 pubers.

Dat kies je zelf, er zijn er genoeg die dat doen omdat ze het willen doen.
Ik ken er even goed die zeggen tegen hun kinderen van ‘’wij staan klaar als we willen en kunnen maar wij gaan ons niet aanpassen aan jullie’’
En dat is iets dat moet kunnen langs twee kanten begrepen worden.

 

[Général Zantas]

Ik ben vader van 2 kinderen en moet zeggen, bij 1 kind was de impact op mijn vrijetijdsbesteding relatief minimaal. Vrouw die zorg draagt voor het kind terwijl ik 4 uur ga fietsen, geen probleem. Of als we alletwee thuis zijn en de kleine is TV aan't kijken, kon ik ook een uurtje gamen of iets anders doen.

Maar met 2 (kleine) kinderen, dat is echt totaal anders. Vrouw alleen laten met beide kinderen voor meerdere uren is niet wenselijk. Er zijn dus geen lange fietstochten meer. Er kruipt veel meer werk in het onderhoud voor beide kinderen, dat heeft echt wel zijn impact op je hobbies. En het is ook weer gigantisch veel duurder. Wij kunnen bijna niet meer op vakantie met de kinderen behalve een weekje naar de zee als we op groupon ofzo een korting zien. (ja, ik ben een van de weinige mensen op BG die niet in het geld zwemt)

Als je uiteindelijk toch overstag zou gaan, beperk het tot 1 kind.

Enfin, de realiteit is uiteraard iets complexer en genuanceerder maar ik wil hier ook geen gans boek neerschrijven natuurlijk. You get the point.