Omgaan met geld

[ThekillingGoku]

En dat is de fout die velen maken. Denken dat je nog tijd genoeg zal hebben om later die reizen te maken. Het is verre van een zekerheid dat je de 45 haalt en of je dan ook nog goed zal zijn om die reizen te maken.

Als ik zie hoeveel er al gestorven zijn dat ik ken en ik ben nog lang geen 45-50 dan denk ik dat je beter niets uitstelt als je het nu kan doen.

Met de ingesteldheid dat je elke dag kan dood vallen kan je ook nooit een lange termijn planning maken eh.
Maar dan nog, als je echt ingesteld bent als zijnde 'elke dag kan de laatste zijn', dan ga je 't volledig uit hangen natuurlijk & niets meer sparen & da's nu ook niet de bedoeling.

Nu ... iedereen kiest dat voor zichzelf wat belangrijker is, zie m'n woorden van eerder.
Als je leeft met die ingesteldheid (maar dus mss best iets minder extreem dan 'elke dag kan ik dood vallen') dan val je in in de mand van de mensen die eerder zullen kiezen voor huren & hun geld, dat men anders in vastgoed zou moeten stoppen, op te leven.

Daar is niets mis mee als dat uw keuze is. Maar dan wordt het over 't algemeen lastiger als je wat ouder bent, zonder reserves, zonder eigendom (dus bv. huur betalen van pensioen).

Uiteindelijk is een goede balans v/d 2 wss het best.
1 keer per jaar op reis, mss iets soberder dan die fancy reizen van duizenden euro's tegelijk & een woning afbetalen (of op een andere manier sparen voor later), etc.
Hangt allemaal van uw inkomsten vanaf natuurlijk. Als je met z'n tweetjes 7K/mnd binnen haalt dan ga je niet te veel compromissen moeten sluiten eh.

 

[Str8_6]

Met de ingesteldheid dat je elke dag kan dood vallen kan je ook nooit een lange termijn planning maken eh.
Maar dan nog, als je echt ingesteld bent als zijnde 'elke dag kan de laatste zijn', dan ga je 't volledig uit hangen natuurlijk & niets meer sparen & da's nu ook niet de bedoeling.

Nu ... iedereen kiest dat voor zichzelf wat belangrijker is, zie m'n woorden van eerder.
Als je leeft met die ingesteldheid (maar dus mss best iets minder extreem dan 'elke dag kan ik dood vallen') dan val je in in de mand van de mensen die eerder zullen kiezen voor huren & hun geld, dat men anders in vastgoed zou moeten stoppen, op te leven.

Daar is niets mis mee als dat uw keuze is. Maar dan wordt het over 't algemeen lastiger als je wat ouder bent, zonder reserves, zonder eigendom (dus bv. huur betalen van pensioen).

Uiteindelijk is een goede balans v/d 2 wss het best.
1 keer per jaar op reis, mss iets soberder dan die fancy reizen van duizenden euro's tegelijk & een woning afbetalen (of op een andere manier sparen voor later), etc.
Hangt allemaal van uw inkomsten vanaf natuurlijk. Als je met z'n tweetjes 7K/mnd binnen haalt dan ga je niet te veel compromissen moeten sluiten eh.

Ik bedoel nu ook niet dat je het in het extreme moet trekken natuurlijk. Maar 1x die droomreis maken dat je wil en kan betalen.. Waarom zou je wachten als het nu kan.

En met kunnen bedoel ik dat het je dagelijks leven niet moet beheersen in de zin van boterhammetjes te moeten eten met choco om rond te komen.

 

[Biljart]

Mij ging het vooral over “het niet meer echt moeten” als ik op oudere leeftijd (en dit is vanaf het solliciteren wat lastiger gaat, 50 dus?) mijn job zou verliezen.

Natuurlijk zou ik dan heel zuinig moeten leven en dat zou alleen in noodgeval zijn, maar in mijn hoofd zou dat gewoon heel veel rust geven.

 

[anonymousMF]

En waarom moet je altijd "beter worden"? Waarom altijd rijker moeten worden?

Iedereen kiest zijn eigen pad uiteraard, maar als ik binnen een jaar of 50 (of wie weet binnen 5 jaar of binnen 100 jaar) dood ben, wil ik juist de leuke herinneringen hebben gehad van dat vele uitgaan en die leuke reizen en weet ik veel wat nog allemaal. Of ik dan X aantal jaren in een nieuwbouw villa van 1M of in een gezellig rijhuisje van 250-300K heb gewoond maakt mij echt geen hol uit.. Bij dat eerste kunt ge wel bij wijze van spreken uw hele leven voor gaan zwoegen en hard werken en uw vrije tijd opgeven, en voor wat? Om dan hier in het BG topic te kunnen vermelden hoeveel geld er wel op uw rekening binnenkomt en in wat voor huis ge wel niet leeft?

Binnen 100 jaar is iedereen op dit forum dood, wat maakt het dan nog uit hoeveel geld er op uw rekening stond (imo)

Je kan perfect een rijk sociaal leven en avonturen hebben ook al kies je vroeg voor een huis/huwelijk/kinderen.

Je alles ontzien voor een huis is volgens mij ook zonde (uiteindelijk is een huis maar 1 aspect van je leven), maar hetzelfde geld in de andere richting.

Bijvoorbeeld een huis op hold zetten omdat je elk jaar 1 maand wilt gaan trekken in thailand ipv die vakantie van 2 weken in oostenrijk, is ook wat uit balans.

Of kinderen 10 jaar extra uitstellen zodat je elk weekend kan gaan feesten tot 4u in de nacht, ipv het rustiger (maar niet perse minderwaardig of minder 'fulfilling') sociaal leven dat je hebt met kinderen.

Iedere levensfase is interessant. Maar ik vind te lang blijven plakken op een bepaalde fase het niet echt waard ten op zichtte van de voordelen later.

 

[MrKend54l]

Ik heb thuis altijd, wat was het, 600 EUR of zoiets moeten geven per maand. Ale soit, gegroeid over enkele jaren, want jaar 1 (dag 1 dat ik begon te werken) was het geloof ik nog 400 EUR of zoiets. Was nog steeds goeikoper dan effectief huren uiteraard. En 0 EUR bij vertrek, laat staan 55K.
Tijdens ik nog school ging (hoger onderwijs), was het nog 'gratis inwoon', maar ik betaalde dan wel m'n school e.d. dus heb niet veel 'gratis' mee gekregen.

't Zelfste voor m'n broer, maar die was al vroeger 't huis uit, dus die heeft nooit afgedragen. En is ook nooit naar school geweest (kon er ni rap genoeg buiten zijn).

Ik ken nog mensen die hun kinderen 'sponsoren' weliswaar. M'n oude gebuur bv. legt significant bij voor de woonst van hun dochter.

Persoonlijk zou ik dat mijn kinderen niet aandoen. Pas op ik ken uw thuissituatie niet, maar als ik het zo tussen de lijnen lees dan lijkt het mij nu niet dat uw ouders een laag inkomen hebben en dat geld dus nodig hadden.
Die 600€ dat diende dus voor hun luxe en voor hun spaarboekje te spekken. En dat zou bij mij persoonlijk toch wringen. Als kind en als ouder.

Dat mijn kinderen zo snel als mogelijk buiten willen zijn omdat ze anders moeten bijdragen of dat ze amper meer kunnen sparen tegenover alleen wonen zou bij mij persoonlijk toch serieus wringen. Laat ons zeggen dat ik zo niet ben opgevoed en dat mijn ouders ook zo niet zijn opgevoed, dat is niet onze visie.

 

[Furiez]

De kost van 2 weken Europa zal niet veel verschillen van een maand in Thailand.
Op mid 20 getrouwd zijn, kinderen hebben en een nieuwbouw? Nee bedankt. Op die leeftijd wil je toch gewoon flexibiliteit.

 

[Mulan]

Persoonlijk zou ik dat mijn kinderen niet aandoen. Pas op ik ken uw thuissituatie niet, maar als ik het zo tussen de lijnen lees dan lijkt het mij nu niet dat uw ouders een laag inkomen hebben en dat geld dus nodig hadden.
Die 600€ dat diende dus voor hun luxe en voor hun spaarboekje te spekken. En dat zou bij mij persoonlijk toch wringen. Als kind en als ouder.

Dat mijn kinderen zo snel als mogelijk buiten willen zijn omdat ze anders moeten bijdragen of dat ze amper meer kunnen sparen tegenover alleen wonen zou bij mij persoonlijk toch serieus wringen. Laat ons zeggen dat ik zo niet ben opgevoed en dat mijn ouders ook zo niet zijn opgevoed, dat is niet onze visie.

600 is, afhankelijk van de manier van leven, niet zo gigantisch veel.

Mijn ouders wilden dat ik eerlijk bijdroeg (1/3de van mijn inkomen toen) MAAR toonden me wel wat alles koste: eten, verzekeringen, nutsvoorzieningen, medicatie die ze voor mij betaalden,... En mijn toenmalige 385 euro was daar ook gewoon een derde van. Ik betaalde dus enkel wat ik effectief verbruikte.
Niemand die van niemand profiteerde of omgekeerd.
Met mijn eerste loon verdiende ik al 15% meer dan mijn moeder trouwens...

 

[Eland]

En dat is de fout die velen maken. Denken dat je nog tijd genoeg zal hebben om later die reizen te maken. Het is verre van een zekerheid dat je de 45 haalt en of je dan ook nog goed zal zijn om die reizen te maken.

Als ik zie hoeveel er al gestorven zijn dat ik ken en ik ben nog lang geen 45-50 dan denk ik dat je beter niets uitstelt als je het nu kan doen.

En dat is de fout die jij maakt. Kijk in welk topic we zitten. Ik wil eeeeeeecht op m'n 45ste die zaken doen, dus ik ga dat gewoon doen.

 

[ugar]

Persoonlijk zou ik dat mijn kinderen niet aandoen. Pas op ik ken uw thuissituatie niet, maar als ik het zo tussen de lijnen lees dan lijkt het mij nu niet dat uw ouders een laag inkomen hebben en dat geld dus nodig hadden.
Die 600€ dat diende dus voor hun luxe en voor hun spaarboekje te spekken. En dat zou bij mij persoonlijk toch wringen. Als kind en als ouder.

Ik vind dat ook erg veel. Wij passen hier een andere regel toe: ze moeten niets afdragen om hier te blijven wonen, maar we verplichten ze een bepaald percentage van hun wedde te sparen.
Indien ze dat bedrag niet sparen, moeten ze 250 EUR/maand afdokken als leefgeld.

Dat mijn kinderen zo snel als mogelijk buiten willen zijn omdat ze anders moeten bijdragen of dat ze amper meer kunnen sparen tegenover alleen wonen zou bij mij persoonlijk toch serieus wringen. Laat ons zeggen dat ik zo niet ben opgevoed en dat mijn ouders ook zo niet zijn opgevoed, dat is niet onze visie.

Er zijn natuurlijk altijd verschillende visies. De mijne is dat idd ook niet.

 

[MrKend54l]

En dat is de fout die jij maakt. Kijk in welk topic we zitten. Ik wil eeeeeeecht op m'n 45ste die zaken doen, dus ik ga dat gewoon doen.

Maar het punt lijkt me van straight vooral te zijn dat je misschien op uw 45ste dat wilt doen, maar als je zwaar ziek bent of al tussen 6 planken ligt je nog weinig te willen hebt

Iedereen deelt zijn leven in naar zijn eigen goeddunken natuurlijk. Maar hoe ouder je wordt en hoe meer mensen je rondom u al hebt zien wegvallen hoe meer je toch beseft hoe vergankelijk alles is. Op mijn 22 was ik ook niet bezig met ziekte of de dood.
Maar als je ziet dat van uw laatstejaar middelbaar er ondertussen al 2 mensen zijn overleden en je op professioneel vlak ook al enkele overlijdensberichten van -50 jarigen hebt mogen ontvangen dan begin je toch al eens na te denken.

 

[ugar]

Maar het punt lijkt me van straight vooral te zijn dat je misschien op uw 45ste dat wilt doen, maar als je zwaar ziek bent of al tussen 6 planken ligt je nog weinig te willen hebt

Iedereen deelt zijn leven in naar zijn eigen goeddunken natuurlijk. Maar hoe ouder je wordt en hoe meer mensen je rondom u al hebt zien wegvallen hoe meer je toch beseft hoe vergankelijk alles is. Op mijn 22 was ik ook niet bezig met ziekte of de dood.
Maar als je ziet dat van uw laatstejaar middelbaar er ondertussen al 2 mensen zijn overleden en je op professioneel vlak ook al enkele overlijdensberichten van -50 jarigen hebt mogen ontvangen dan begin je toch al eens na te denken.

Ik ben nog wat ouder dan jou denk ik (tenzij je van 1954 bent).
Eens je de vijftig voorbij bent is het duidelijk, je hebt de helft van je leven al achter de rug.
En ik heb ook zelf al heel veel mensen zien wegvallen op leeftijden < dan de mijne.

 

[Eland]

Maar het punt lijkt me van straight vooral te zijn dat je misschien op uw 45ste dat wilt doen, maar als je zwaar ziek bent of al tussen 6 planken ligt je nog weinig te willen hebt

Ik had echt geen zin om daar serieus op te reageren. Dat was een complete cirkelredenering. De spijt die hij benoemt, heb je ook maar als er nog zaken zijn die je per se wilt gedaan hebben, en die heb ik al niet om mee te beginnen. Ik wil vooral vader zijn terwijl ik fit en jong ben. Ik ben net tweede helft 20, dus 'jong' is ook relatief. Alles wat mensen verstaan onder 'jong zijn en van het leven genieten' heb ik al gedaan naar mijn gevoel, op enkele reizen na. Als ik moet kiezen tussen een jonge en fitte vader zijn, of het vaderschap nog eens meer dan 6 jaar uitstellen en ondertussen vier weken op elk werelddeel vertoeven, dan kies ik voor dat eerste. En de vraag is wanneer het dan wel genoeg is geweest en of je toch niet nog die ene grote reis zou maken en dan pas ouder zou worden.

En als we dan toch rekening beginnen te houden met kansen van enkele procenten om toekomstkeuzes te bepalen: De kans dat je jong sterft of iets tegenkomt, is quasi even groot als dat je een gehandicapt kind op de wereld zet waar je minstens tot het 21 is even fel voor zal moeten zorgen als voor een kleuter. Laat mij dan maar liever rond m'n 30 dan rond m'n 40 m'n laatste kind krijgen. De kans op complicaties is bij 40-jarige ouders ook veel hoger dan bij 30-jarige ouders.

 

[MrKend54l]

Ik had echt geen zin om daar serieus op te reageren. Dat was een complete cirkelredenering. De spijt die hij benoemt, heb je ook maar als er nog zaken zijn die je per se wilt gedaan hebben, en die heb ik al niet om mee te beginnen. Ik wil vooral vader zijn terwijl ik fit en jong ben. Ik ben net tweede helft 20, dus 'jong' is ook relatief. Alles wat mensen verstaan onder 'jong zijn en van het leven genieten' heb ik al gedaan naar mijn gevoel, op enkele reizen na. Als ik moet kiezen tussen een jonge en fitte vader zijn, of het vaderschap nog eens meer dan 6 jaar uitstellen en ondertussen vier weken op elk werelddeel vertoeven, dan kies ik voor dat eerste. En de vraag is wanneer het dan wel genoeg is geweest en of je toch niet nog die ene grote reis zou maken en dan pas ouder zou worden.

En als we dan toch rekening beginnen te houden met kansen van enkele procenten om toekomstkeuzes te bepalen: De kans dat je jong sterft of iets tegenkomt, is quasi even groot als dat je een gehandicapt kind op de wereld zet waar je minstens tot het 21 is even fel voor zal moeten zorgen als voor een kleuter. Laat mij dan maar liever rond m'n 30 dan rond m'n 40 m'n laatste kind krijgen. De kans op complicaties is bij 40-jarige ouders ook veel hoger dan bij 30-jarige ouders.

Volledig verstaanbaar en een perfect legitieme keuze.
Je kan jammer genoeg niet alles in het leven, en als je doordachte keuzes maakt waar je zelf volledig achter staat dan ben je gewoon goed bezig.

Jong ouder worden anno 2021 is wat minder populair. Maar zoals je zegt heeft voldoende voordelen om er voor te kiezen.

 

[anonymousMF]

De kost van 2 weken Europa zal niet veel verschillen van een maand in Thailand.
Op mid 20 getrouwd zijn, kinderen hebben en een nieuwbouw? Nee bedankt. Op die leeftijd wil je toch gewoon flexibiliteit.

Als de kost niet zo veel verschilt, wat is de reden dan dat het niet mogelijk is om dat huis te kopen ?

Of is het puur omdat je nog niet wilt beslissen wat je later wilt doen ?

Als je een onderbouwd alternatief hebt is daar niks mis mee. Maar zomaar plannen uitstellen omdat je nog niet wilt beslissen lijkt me een verspilling. Wat weet je op je 25 nog niet, dat je 5 jaar later wel gaat weten om die beslissing te maken (en zelfs al zijn er zo dingen, dan zijn er een hoop andere dingen waar wel al over beslist kan worden) ?

Ik heb een vriendin die heeft beslist om pas in haar early 30'ies te settlen. En daardoor ziet ze alle jaren tot dan als een beetje 'gratis', waar je kan doen wat je wilt, en niet moet plannen voor de lange termijn toekomst. Allemaal goed en wel, maar die jaren zijn uiteindelijk niet gratis, en een beetje tijd spenderen om uit te stippelen wat je wilt kan je misschien heel hard vooruit helpen.

 

[Sylverscythe]

Ik had echt geen zin om daar serieus op te reageren. Dat was een complete cirkelredenering. De spijt die hij benoemt, heb je ook maar als er nog zaken zijn die je per se wilt gedaan hebben, en die heb ik al niet om mee te beginnen. Ik wil vooral vader zijn terwijl ik fit en jong ben. Ik ben net tweede helft 20, dus 'jong' is ook relatief. Alles wat mensen verstaan onder 'jong zijn en van het leven genieten' heb ik al gedaan naar mijn gevoel, op enkele reizen na. Als ik moet kiezen tussen een jonge en fitte vader zijn, of het vaderschap nog eens meer dan 6 jaar uitstellen en ondertussen vier weken op elk werelddeel vertoeven, dan kies ik voor dat eerste. En de vraag is wanneer het dan wel genoeg is geweest en of je toch niet nog die ene grote reis zou maken en dan pas ouder zou worden.

En als we dan toch rekening beginnen te houden met kansen van enkele procenten om toekomstkeuzes te bepalen: De kans dat je jong sterft of iets tegenkomt, is quasi even groot als dat je een gehandicapt kind op de wereld zet waar je minstens tot het 21 is even fel voor zal moeten zorgen als voor een kleuter. Laat mij dan maar liever rond m'n 30 dan rond m'n 40 m'n laatste kind krijgen. De kans op complicaties is bij 40-jarige ouders ook veel hoger dan bij 30-jarige ouders.

Ik denk dat zolang je een weldoordachte keuze maakt, je eigenlijk wel goed bezig bent. Anderzijds denk ik dat onze mentale welzijnscijfers toch wel aantonen dat veel mensen ongelukkig zijn met hun leven, ook al is dat objectief vergeleken met de rest van de wereld een droombestaan. En ik denk dat bepaalde "verwachtingen", zowel van de mensen zelf als van hun omgeving daar wel voor zorgen.

Als ik dan mensen (niet jij) hier hoor zeggen dat ze zuinig leven voor "later", zij het hun pensioen of kinderen, vind ik dat altijd een moeilijk iets eerlijk gezegd. Mijn ouders zijn ook net na de oorlog opgegroeid (ik was een nakomertje, vader van 1947, moeder 1951), en dat was ook met een (extreem) spaarzame opvoeding. Continue werken, zeker geen zotte uitgaves, enz. Mijn vader heeft ook altijd uitgekeken naar zijn (zwaar vervroegd, rugklachten) pensioen. Toen dat pensioen er praktisch was, en de wereld openging om (zuinig!) wat van het leven te genieten, werd mijn moeder chronisch ziek, om zo'n 10 jaar later te overlijden. Mijn vader, die alles had ingezet op tijdens dat pensioen met mijn moeder van het leven te genieten, viel alleen en werd gewoon heel bitter over alles. Op zijn sterfbed kwamen er dan ook wel allerhande dingen boven waar hij spijt van had gehad.

 

[DéWé]

Waarom een huis kopen als een evidentie zien? Of een huis kopen interessanter is dan huren hangt van een hoop factoren af. Ik ben 32 en mijn voornaamste reden om te overwegen een vastgoed te kopen is om ergens een basis te hebben (in België). Ik ben zelf niet meteen gebonden aan 1 locatie (woon in het buitenland) en zelfs als ik op een bepaald moment “settle” houdt dat voor mij niet per se in dat ik bijgevolg geografisch permanent op 1 plek ga zitten.

Verder is het toch iets redelijk persoonlijk of en wanneer je je wil settelen - ik voel zelf absoluut geen druk om te trouwen of aan kinderen te beginnen. Als het met mijn huidige vriendin goed blijft gaan zal dat er mogelijk van komen, maar ik bezie dat niet als een doel dat ik noodzakelijk moet bereiken.

Voor alle duidelijkheid: ik vind wel dat men zich moet indekken naar de toekomst toe en zodanig moeten budgetteren dat er iets van kapitaal wordt opgebouwd naar de toekomst toe. In die mate dat iemand zijn/haar inkomen dat toelaat. Zoals sommigen hier al zeiden, om onvoorziene tegenslagen zo goed mogelijk op te vangen - of bij uitblijven van tegenslagen om iets aanvullend bovenop het pensioen te hebben.

 

[mac-bc]

Persoonlijk zou ik dat mijn kinderen niet aandoen. Pas op ik ken uw thuissituatie niet, maar als ik het zo tussen de lijnen lees dan lijkt het mij nu niet dat uw ouders een laag inkomen hebben en dat geld dus nodig hadden.
Die 600€ dat diende dus voor hun luxe en voor hun spaarboekje te spekken. En dat zou bij mij persoonlijk toch wringen. Als kind en als ouder.

Dat mijn kinderen zo snel als mogelijk buiten willen zijn omdat ze anders moeten bijdragen of dat ze amper meer kunnen sparen tegenover alleen wonen zou bij mij persoonlijk toch serieus wringen. Laat ons zeggen dat ik zo niet ben opgevoed en dat mijn ouders ook zo niet zijn opgevoed, dat is niet onze visie.

Ik vind het daarentegen een zeer slechte levensles die je geeft aan uw kinderen door ze gratis onderdak te geven bij hotel mama en papa terwijl ze volwassen zijn en geld verdienen.
- Je leert hen de waarde van geld niet kennen, je leert hen niet hoe duur het leven is en hoe je dus met uw loon moet omgaan. Dit nog van ondergeschikt belang.
- Maar vooral: je laat hen hun zelfwaarde verliezen door het gevoel niet zelfstandig hun boontjes te kunnen doppen. Je leeft, spaart en besteed geld bij gratie van mama en papa. Daar kan toch niemand trots van worden? Mocht je vragen aan gehandicapte mensen die MOETEN blijven thuiswonen bij hun ouders wat ze daar het ergste aan vinden, dan zou dit het eerste zijn wat ze zeggen: die afhankelijkheid van hun ouders.

Ik kan mij niet inbeelden dat ik volwassen zonen of dochters later gratis aan de navelstreng van mama zou laten hangen. Wat een betutteling. Tenzij natuurlijk als tijdelijke noodoplossing bij een scheiding, een huis die afbrandt, etc.

Weet je, soms moet je het eens wat minder materialistisch bekijken. Wat is het belangrijkste zetje dat je kunt geven aan uw kinderen? Die banale som geld of een bepaalde mindset, een bepaalde mentaliteit, een bepaalde opvoeding? Ik kies voor dat laatste en ik ben ervan overtuigd dat je daarmee uw kind veel meer zal helpen op de lange termijn dan hen gemakszuchtig een poot geld in hun handen te duwen.

 

[Bloembak]

Ik vind het daarentegen een zeer slechte levensles die je geeft aan uw kinderen door ze gratis onderdak te geven bij hotel mama en papa terwijl ze volwassen zijn en geld verdienen.
- Je leert hen de waarde van geld niet kennen, je leert hen niet hoe duur het leven is en hoe je dus met uw loon moet omgaan. Dit nog van ondergeschikt belang.
- Maar vooral: je laat hen hun zelfwaarde verliezen door het gevoel niet zelfstandig hun boontjes te kunnen doppen. Je leeft, spaart en besteed geld bij gratie van mama en papa. Daar kan toch niemand trots van worden? Mocht je vragen aan gehandicapte mensen die MOETEN blijven thuiswonen bij hun ouders wat ze daar het ergste aan vinden, dan zou dit het eerste zijn wat ze zeggen.

Ik kan mij niet inbeelden dat ik volwassen zonen of dochters later gratis aan de navelstreng van mama zou laten hangen. Wat een betutteling. Tenzij natuurlijk als tijdelijke noodoplossing bij een scheiding, een huis die afbrandt, etc.

Weet je, soms moet je het eens wat minder materialistisch bekijken. Wat is het belangrijkste zetje dat je kunt geven aan uw kinderen? Die banale som geld of een bepaalde mindset, een bepaalde mentaliteit, een bepaalde opvoeding? Ik kies voor dat laatste en ik ben ervan overtuigd dat je daarmee uw kind veel meer zal helpen op de lange termijn dan hen gemakszuchtig een poot geld in hun handen te duwen.

Als je nog zulke grote levenslessen moet leren als uw kinderen volwassen en actief op de arbeidsmarkt zijn, dan moet je eerst eens in de spiegel kijken.
Al die zaken wat je aanhaalt kan je al veel vroeger bijbrengen.

En dat heeft absoluut niets te maken met hoe lang ze inwonen of voor hoe weinig/veel geld ze verdienen en moeten afgeven.

 

[Sylverscythe]

Weet je, soms moet je het eens wat minder materialistisch bekijken. Wat is het belangrijkste zetje dat je kunt geven aan uw kinderen? Die banale som geld of een bepaalde mindset, een bepaalde mentaliteit, een bepaalde opvoeding? Ik kies voor dat laatste en ik ben ervan overtuigd dat je daarmee uw kind veel meer zal helpen op de lange termijn dan hen gemakszuchtig een poot geld in hun handen te duwen.

Ik ben er nogal van overtuigd dat al die voordelen zoals een mindset er ook komen door jarenlange opvoeding, en niet door op en bepaald moment gemakszuchtig gewoon geld te beginnen vragen. Als ze op dat moment de waarde van geld nog niet kennen is de opvoeding gewoon niet zo goed geweest lijkt me. En als ze wel de waarde van geld kennen, zal enkele jaren goedkoop thuis wonen zeker mooi meegenomen zijn. Het verschil met die gehandicapte mensen die je als (verkeerd) voorbeeld gebruikt is dan ook gewoon dat ze zelfstandig kunnen zijn, maar kiezen om dat nog niet te worden.

Wat is uiteindelijk het verschil tussen geen geld vragen en de sommen die die vaak hoort die toch veel lager zijn dan een realistische huur? Dan echt een smak geld vragen vind ik helemaal verkeerd als het niet nodig is.

 

[mac-bc]

Als je nog zulke grote levenslessen moet leren als uw kinderen volwassen en actief op de arbeidsmarkt zijn, dan moet je eerst eens in de spiegel kijken.
Al die zaken wat je aanhaalt kan je al veel vroeger bijbrengen.

En dat heeft absoluut niets te maken met hoe lang ze inwonen of voor hoe weinig/veel geld ze verdienen en moeten afgeven.

Ik ben er nogal van overtuigd dat al die voordelen zoals een mindset er ook komen door jarenlange opvoeding, en niet door op en bepaald moment gemakszuchtig gewoon geld te beginnen vragen. Als ze op dat moment de waarde van geld nog niet kennen is de opvoeding gewoon niet zo goed geweest lijkt me. En als ze wel de waarde van geld kennen, zal enkele jaren goedkoop thuis wonen zeker mooi meegenomen zijn. Het verschil met die gehandicapte mensen die je als (verkeerd) voorbeeld gebruikt is dan ook gewoon dat ze zelfstandig kunnen zijn, maar kiezen om dat nog niet te worden.

Wat is uiteindelijk het verschil tussen geen geld vragen en de sommen die die vaak hoort die toch veel lager zijn dan een realistische huur? Dan echt een smak geld vragen vind ik helemaal verkeerd als het niet nodig is.

Kom kom.

Alles daarvoor (studentenjob, zakgeld, ...) is om te oefenen. De echte beproeving en de echte reality check start pas als je aan het werkleven begint. En net op dat moment ga je het signaal geven: "Ah, het was allemaal maar om te lachen. Blijf maar veilig onder onze beschermende vleugeltjes!"

Maar goed, als bovenstaande mentaliteit de mainstream is geworden, dan hoeft het niet te verbazen dat er zo weinig aandacht is voor armoede in dit land. Veel verwende nesten die gewoon niet beseffen hoe het is om from scratch te starten. Je kunt dat gewoon niet tenvolle beseffen als je alles in uw schoot geworpen krijgt.

Je kunt ook perfect met een berg cash achter de hand vanop een afstand staan kijken hoe uw jongvolwassene het doet. Gooi hem dan desnoods wat geld toe als hij dreigt te crashen. Maar zo van meet af aan alles op een dienblaadje geven, is gewoon 0,0 opvoeding en in zoveel opzichten een verkeerd signaal. Overigens moet niemand beginnen met "opvoeding ligt dan al achter de rug" want dat zou betekenen dat je hem/haar al op zijn/haar eigen benen laat staan. Wat je nu uitgerekend NIET doet.