Ik snap gewoon de relevantie ervan niet op de werkvloer.
Allemaal bijzonder spijtig, en ik denk dat het gros van de mensen dit ook gewoon veroordeelt. Maar feit blijft dat je gewoon met elkaar in een hokje kruipt en er een vlagje opspelt. Hiermee zet je je naar mijn mening gewoon buiten de groep en dat is onder de streep altijd een negatief resultaat. En velen onder ons hebben hun eigen rugzakje met problemen hoor, moeten die allemaal hun eigen beweging opstarten dan?
Zoals ik al zei, ik ben niet de persoon die er mee te koop loopt, net zoals mijn vrienden, én toch hebben ik en mijn omgeving al te maken gekregen met verbaal en fysiek geweld, pesterijen en dergelijke omwille van iets waar we niet aan kunnen doen. Ik dram niet samen onder een vlag, voor mij is dat gewoon iets dat ik zie waardoor ik me op m'n gemak voel. Ik zet mezelf niet buiten de groep, ik heb evenveel heteroseksuele als homoseksuele vrienden.
Tuurlijk heeft iedereen een eigen rugzakje met problemen. Maar ik vermoed dat jij geen geweld, uitsluiting, beschimping en dergelijke moet ondergaan omwille van je geaardheid, iets dat inherent is aan
ieders leven. En dan vind je dat buitensporig en 'onszelf buiten de groep zetten' omdat lgbtqi+-mensen daar tegen protesteren? Moest Pride niet hebben bestaan, waren rechten voor ons absoluut niet vanzelfsprekend en was er nog veel minder tolerantie. Ik denk niet dat je je kan inbeelden hoe het voelt om telkens opnieuw ergens naartoe te gaan en schrik te hebben of je al dan niet verbaal of fysiek kan aangevallen worden. Reizen is voor ons niet evident, een nieuwe werkomgeving is voor ons niet evident, een nieuwe woonomgeving is voor ons niet evident. Als ik als fotograaf een reportage moet maken bij een voetbalclub voel ik me heel ongemakkelijk, als ik een fotoreportage moest maken in een gesloten asielcentrum voel ik me zeer ongemakkelijk. Niet omwille van mijn persoonlijkheid, mijn karakter, mijn uiterlijk, mijn daden. Maar omwille van het feit dat ik toevallig verliefd word op mannen en dat ik schrik moet hebben om dat oftewel te uiten oftewel dat iemand er achter komt. Ik heb studentenjobs gedaan op een plek met de meest macho van alle mannen. Ik werd supergoed bevriend met iedereen, maar ik huiverde van de gedachte wat ze van me zouden denken moesten ze weten dat ik op mannen val. Ik moest me continu in bochten wringen of inschatten of ik in bepaalde situaties zoiets kan laten vallen of niet.
Ik denk niet dat je je kan inbeelden hoe graag wij zouden willen dat die situatie niet meer voorkomt. LGBTQI+-mensen willen gewoon zijn wie ze zijn. Uit een studie blijkt dat meer dan 60% van LGBTQI+-mensen in Vlaanderen al eens aan zelfmoord dachten. Bij transpersonen loopt dat op tot meer dan 80%. Meer dan 10 procent is de afgelopen 5 jaar slachtoffer geweest van fysiek geweld omwille van hun geaardheid. Meer dan 50% heeft te maken gekregen met door haat gemotiveerde intimidatie.
Pride is er trouwens niet enkel voor ons, maar ook gelijkgezinden zijn daar MEER dan welkom. Ik heb tal van heteroseksuele vrienden die ook gewoon mee komen protesteren of feesten samen met ons. Omdat ze ons genegen zijn. Wij zouden niet liever willen dat iedereen mee komt. Hoezo is dat dan ons 'buiten de groep zetten'? Is het misschien omdat jij in de eerste plek denkt dat wij buiten de groep staan? Wij strijden enkel voor
gelijke opportuniteiten en aanvaarding. Niet voor priviliges. Aanvaarding. Gelijk gezien worden. Niet enkel juridisch, of voor de overheid, maar door de gehele maatschappij. Mensen zoals ik zijn massaal slachtoffer van intimidatie, geweld, uitsluiting. Mensen zoals ik worstelen massaal met donkere gedachten. Is dat dan zo frappant dat enkelen van ons een beweging opstarten om dat te voorkomen?