Opnieuw op eigen benen na een lange relatie

De laatste tijd toch even weer een moeilijkere periode. Elke keer ik begin verder te denken aan toekomstige stappen gaat mijn gedachte weer richting toen ik nog een relatie had, etc. Dat ik nu alles alleen moet doen ipv met iemand anders. Misschien is het allemaal nog iets te vroeg, aangezien we na onze breuk eind vorig jaar begin dit jaar nog even geprobeerd hebben maar zij uiteindelijk besloten heeft dat het langs haar kant er niet meer is.

Dus eigenlijk ben ik pas echt begonnen met verwerken sinds midden maart ongeveer. Voor sommige is 4 maanden misschien een eeuwigheid, maar ik heb precies het gevoel dat ik er ergens nog niet klaar voor ben. Eigenlijk zou heel die zoektocht naar een nieuwe plek iets leuks moeten zijn, niet continu stressen en denken aan hoe ik het nu alleen moet doen waardoor ik continu een down gevoel krijg.
 
Laatst bewerkt:
@Carrion 4 maand is echt NIETS, laat je niets anders wijsmaken!
Als je op een jaar tijd de zaken een goede plaats hebt kunnen geven, vind ik dat heel knap qua periode al!

Niet te streng voor jezelf, geen timing forceren gewoon "functioneren" is op sommige vlakken al lastig genoeg!
 
Alvast bedankt voor de replies :)

Inderdaad, 4 maanden is niet zo lang. Maar aangezien ik er 32 heb ik ergens ook het gevoel dat ik niet de "luxe" heb om er nog eens 3 jaar over te doen. En al te vaak denk ik nog aan de dingen die ik fout heb gedaan of anders had moeten/willen doen. Okay, misschien zou dit iets meer in het relatie topic horen. Maar voor mij hangt het allemaal wat samen met het "opnieuw op eigen benen staan".
 
Alvast bedankt voor de replies :)

Inderdaad, 4 maanden is niet zo lang. Maar aangezien ik er 32 heb ik ergens ook het gevoel dat ik niet de "luxe" heb om er nog eens 3 jaar over te doen. En al te vaak denk ik nog aan de dingen die ik fout heb gedaan of anders had moeten/willen doen. Okay, misschien zou dit iets meer in het relatie topic horen. Maar voor mij hangt het allemaal wat samen met het "opnieuw op eigen benen staan".

Ik was ook een prille dertiger hoor.

En zie nu, getrouwd, koters, een kot dat al meer dan de helft afbetaald is...
 
De laatste tijd toch even weer een moeilijkere periode. Elke keer ik begin verder te denken aan toekomstige stappen gaat mijn gedachte weer richting toen ik nog een relatie had, etc. Dat ik nu alles alleen moet doen ipv met iemand anders. Misschien is het allemaal nog iets te vraag, aangezien we ne onze breuk eind vorig jaar begin dit jaar nog even geprobeerd hebben maar zij uiteindelijk besloten heeft dat het langs haar kant er niet meer is.

Dus eigenlijk ben ik pas echt begonnen met verwerken sinds midden maart ongeveer. Voor sommige is 4 maanden misschien een eeuwigheid, maar ik heb precies het gevoel dat ik er ergens nog niet klaar voor ben. Eigenlijk zou heel die zoektocht naar een nieuwe plek iets leuks moeten zijn, niet continu stressen en denken aan hoe ik het nu alleen moet doen waardoor ik continu een down gevoel krijg.
Laat je hoofd toch niet zot maken, imo heb je nog tijd genoeg en is het compleet normaal dat je moeilijke periodes hebt. Zeker als gij een toekomst zag met haar. Neem je tijd om alles een plaats te geven.
 
Ik was ook een prille dertiger hoor.

En zie nu, getrouwd, koters, een kot dat al meer dan de helft afbetaald is...

Laat je hoofd toch niet zot maken, imo heb je nog tijd genoeg en is het compleet normaal dat je moeilijke periodes hebt. Zeker als gij een toekomst zag met haar. Neem je tijd om alles een plaats te geven.

Ik moet toegeven, ik ben inderdaad wel iemand wiens hoofd vrij snel de extremen opzoekt. Het helpt ook niet echt dat ik een oudere zus heb die echt alles op wieltjes heeft. Getrouwd met iemand waar ze al sinds haar 15 mee samen is, een slimme dochter, een vrijstaande nieuwbouw met ingebouwd zembad, mooie eigen zaak, etc. En dan wordt ik er soms zo moedeloos van als ik dat met mijn eigen situatie vergelijk. Alsof ik het allemaal maar niet op wieltjes krijg.

Maar ik denk dat dit minder en minder met het opnieuw op eigen benen verhaal heeft te maken. :unsure:
 
Ik moet toegeven, ik ben inderdaad wel iemand wiens hoofd vrij snel de extremen opzoekt. Het helpt ook niet echt dat ik een oudere zus heb die echt alles op wieltjes heeft. Getrouwd met iemand waar ze al sinds haar 15 mee samen is, een slimme dochter, een vrijstaande nieuwbouw met ingebouwd zembad, mooie eigen zaak, etc. En dan wordt ik er soms zo moedeloos van als ik dat met mijn eigen situatie vergelijk. Alsof ik het allemaal maar niet op wieltjes krijg.

Maar ik denk dat dit minder en minder met het opnieuw op eigen benen verhaal heeft te maken. :unsure:
Iedereen is anders he en het is niet omdat jij vindt dat iemand alles op orde heeft dat dat effectief zo is he. Ieder huisje heeft zijn kruisje hoor. Kijk gewoon naar jezelf en hoe je je eigen voelt ipv je te spiegelen aan een ander.

En stel jezelf eens de vraag of ge echt wel aan hetzelfde been wil knabbelen waar ge sinds uw 15e mee bezig zijt :unsure:
 
@Carrion Euhm...moet ik als 40jarige met een kleine koter het dan maar helemaal opgeven en 7 katten gaan adopteren? 😏😋

Ik was trouwens 33 toen ik mijn ex leerde kennen, 36 toen ik de dochter kreeg, het is niet dat je plots te oud bent om nog enige kans te maken op een eigen gezin he.
Je zit nog lang niet aan de helft van je leven, tijd genoeg om het op de JUISTE manier te doen! 👌
 
@Carrion Euhm...moet ik als 40jarige met een kleine koter het dan maar helemaal opgeven en 7 katten gaan adopteren? 😏😋

Ik was trouwens 33 toen ik mijn ex leerde kennen, 36 toen ik de dochter kreeg, het is niet dat je plots te oud bent om nog enige kans te maken op een eigen gezin he.
Je zit nog lang niet aan de helft van je leven, tijd genoeg om het op de JUISTE manier te doen! 👌
Ja @Carrion , zie wat er gebeurd als ge wanhopig beslissingen neemt :unsure:
 
Allé merci forumvriendjes, het heeft toch een beetje geholpen om misschien toch nog niet meteen te panikeren en het allemaal nog even tijd te geven. :smile:

Ik ben sinds een maand via FB dating met iemand aan het praten. Absoluut niet de bedoeling om een relatie te starten ofzo, maar ik denk dat ik dat ook wat ga afbouwen. Want eigenlijk ben ik al meer dan een maand bezig met haar continu op te beuren want eigenlijk zijn de meeste van haar berichten een stortvloed aan negativiteit, zelfs de meest banale dingen. En ik voel dat dat ook wat op mijn gemoed begint te werken.
 
Ik denk dat je in jouw situatie, met jouw verwerkingsproces best VER van zo een dingen weg blijft.
De verwachting is dat het je ego zal opbeuren etc maar als je er nog niet aan toe bent, zal het enkel maar voor onzekerheid en verdriet/confrontatie zorgen, alez, zo zie ik het en dat is ook de reden waarom ik er ver van blijf...
 
Allé merci forumvriendjes, het heeft toch een beetje geholpen om misschien toch nog niet meteen te panikeren en het allemaal nog even tijd te geven. :smile:

Ik ben sinds een maand via FB dating met iemand aan het praten. Absoluut niet de bedoeling om een relatie te starten ofzo, maar ik denk dat ik dat ook wat ga afbouwen. Want eigenlijk ben ik al meer dan een maand bezig met haar continu op te beuren want eigenlijk zijn de meeste van haar berichten een stortvloed aan negativiteit, zelfs de meest banale dingen. En ik voel dat dat ook wat op mijn gemoed begint te werken.
Denk toch eens gewoon lekker aan jezelf, waarom zou jij uberhaupt iemand moeten opbeuren waar je geen enkele verplichting/band mee hebt. Doe wat jij leuk vindt ipv een ander te willen plezieren. Soms moet je gewoon eens aan jezelf denken.
 
Laatst bewerkt:
@Carrion Euhm...moet ik als 40jarige met een kleine koter het dan maar helemaal opgeven en 7 katten gaan adopteren? 😏😋

Ik was trouwens 33 toen ik mijn ex leerde kennen, 36 toen ik de dochter kreeg, het is niet dat je plots te oud bent om nog enige kans te maken op een eigen gezin he.
Je zit nog lang niet aan de helft van je leven, tijd genoeg om het op de JUISTE manier te doen! 👌

Zolang je die legging blijft dragen zou ik het wel stilletjes beginnen opgeven en toch al 4 katten adopteren.

@Carrion minder piekeren over die zaken en genieten van het leven. Doe eens wat dingen die je altijd al wou doen. Een reis, iets kopen wat je al lang wil, weg gaan met vrienden,.. Je hebt aan niemand nog verantwoording af te leggen. Eens een tijdje genieten van je vrijheid om op je plooit komen.

Een vriend van me is 42 en had de kinderwens al lang opgegeven toen hij 38 en gescheiden was. Ondertussen al een paar jaar samen met een topvrouw en hij heeft een kleine die zijn alles is.
 
Terug
Bovenaan