Papa's die niet met kinderen om kunnen gaan

[Horse]

Wij zijn ondertussen meer dan 20 jaar tezamen en hebben beide beslist om geen kinderen te hebben. Dat wil niet zeggen dat wij kinderen haten, integendeel. Al onze vrienden hebben kinderen en wij zijn altijd enorm tevreden als de kindjes er bij zijn als we samen komen.

Echter, het lijkt alsof de papa's er niet zo goed over nagedacht hebben. Of toch enorm verschieten nu er kids zijn. Het is alsof ze dit nieuwe leven niet accepteren. De combinatie van werk en kinderen lijkt hun te nekken.

De ene papa kan het niet aan en vlucht zoveel mogelijk weg van huis. Hij doet er werkelijk alles aan om niet thuis te zijn. Tijdens de week is zaalvoetbal, darts + nog een beetje blijven tot 23u doodnormaal. In het weekend gaat hij nog graag naar de Lokerse Feesten en god wat weet ik nog allemaal. De vrouw zit steeds alleen thuis en dat begint serieus op haar systeem te werken. Kids zijn 3 en 6 jaar.

De andere papa blijft alle dagen thuis, tot dusver alles goed. Maar bij iedere samenkomst horen we hem zagen en klagen dat zijn kinderen de hel zijn. Steeds wel met een glimlach maar hij zegt het zoveel dat het awkward begint te worden. FML is ook een standaard zinnetje van hem. Kids zijn 2 en 7 jaar.

Nog een andere papa zit denk ik in een depressie. Die man zegt tijdens de samenkomsten niets meer, staart in de verte en het lijkt alsof hij niet echt aanwezig is. Daarvoor was dat een andere man. Hij heeft het sowieso moeilijk met veel prikkels en drukte en dat botst enorm met 2 kinderen die nog geen 3 jaar oud zijn. Hij is ook zeer veel ziek op het werk en via via hebben we gehoord dat ze hem gaan ontslaan omdat hij zich zoveel ziek zet.

Komen deze verhalen bekend voor? Of zijn wij toevallig omgeven door de verkeerde koppels? Oprechte vraag: gaat dit over eens ze ouder worden? Wordt het leven wat aangenamer binnen een paar jaar voor hun? Ik kan mij eerlijk gezegd niet herinneren dat onze ouders zoveel last van ons hadden vroeger. Niet bij mij, en niet bij mijn vrouw.

Bij al onze vrienden waren wij er bij toen de kinderen geboren werden. De papa's waren ENORM enthousiast en zaten écht wel op kinderen te wachten. Het is verrassend om zien hoe die mannen nu bijna een depressie hebben en FML uitstralen. Het is ook zeer verrassend om zien dat de mama's wel zeer tevreden zijn met de kids. Daar zie je dat de kinderen een verrijking zijn aan hun leven.

 

[MisterV]

Te zien aan de leeftijd van de kinderen zitten ze vollen bak in de tropenjaren. Dat zijn gewoon echt pittige jaren, ook voor de verhoudingen binnen koppels. Pubers ook trouwens, maar op een andere manier.
Spijt van kinderen krijgen, het is een taboe maar het bestaat echt wel en meer dan we denken. Niet alleen bij vaders trouwens.

 

[makila]

Ik heb geen kinderen. De reden is een gevolg van iets waarvoor de BG moraalriddertjes (De heilige pausen onder ons) mij nog steeds voor bekritiseren.

Maar ik neem tenminste mijn verantwoordelijkheid op.

Ik hou van kinderen an sich en ik heb ook lang geleden veel liggen spelen (lees: Den oppas zijn) met de 6 jarige zus van mijn toenmalig lief. En dat ging best goed. Maar neen: Ik heb dus zelf geen kinderen.

 

[Avondland]

Ik ben zelf papa van een dochtertje van 4 (bijna 5 begin september) en ik vind het aan de ene kant geweldig om papa te zijn en probeer zoveel mogelijk van elk moment te genieten of te beseffen dat het een unieke ervaring is om een menselijk wezen op te voeden. Kleine kindjes, kleine zorgen zeggen "ze" maar "ze" zeggen ook dat de tropenjaren pittig zijn. Kleine kinderen vragen héél veel aandacht en soms kan het allemaal wat teveel worden. Mijn vrouw is leerkracht en is twee maanden thuis (minus de drie weken dat ze voor school nog moet werken ...) en is toch blij dat ze de dochter af en toe kan afzetten op een kampje.

Ik geef wel toe: soms vraag ik me af hoe mijn leven zou geweest zijn zonder kind en zonder relatie. Ik denk dat ik als single ook gelukkig zou geweest zijn, op mijn appartementje in centrum Antwerpen en de kans grijpend om de wereld te zien en te genieten van alles wat in het leven op mijn pad komt. En soms hunker ik wel naar thuiskomen in een leeg en stil huis en een lege agenda dat ik kan opvullen zonder rekening te houden met iemand anders. Je kan maar één leven leiden en ik geniet van het leven dat ik nu heb en heb er ook geen spijt van. Die stille momenten voor mezelf kan ik inplannen als ik ze afstem met mijn vrouw en ik gun haar dat ook.

Leven is geven en nemen. Ik denk dat sommige mensen het moeilijk hebben dat je soms keuzes moet maken en niet alles kan hebben. En sommige mensen blijven hangen in een levensfase die niet meer matched met de verantwoordelijkheid die je moet dragen voor een kind, een vrouw, een huis en een carrière.

Spijt van kinderen krijgen bestaat inderdaad, want het is een keuze met een enorme impact op je leven. En dan mag je je nog gelukkig prijzen dat je gezonde kinderen hebt, want kinderen met bvb. een mentale handicap of een zware fysieke beperking vragen nog veel intensievere zorgen en dat ga je je hele leven lang mogen doen. Respect voor ouders die daarvoor hun leven permanent omgooien en vele dromen definitief van de lijst halen.

Maar ik heb ook een hekel aan die positieve influencers die je willen guilttrippen omdat je niet ieder moment aanwezig bent voor je kind of omdat je je kind eens twee uur voor TV zet in plaats van hen actief te stimuleren of elke morzel vrije tijd opoffert om met hen te gaan "bonden". Of dat je hen eens een zakje snoep geeft in plaats van verwent met een lekkere bussel selder.

 

[MisterV]

En soms hunker ik wel naar thuiskomen in een leeg en stil huis en een lege agenda dat ik kan opvullen zonder rekening te houden met iemand anders.

Eens gescheiden kan dat weer

 

[Horse]

Maar ik heb ook een hekel aan die positieve influencers die je willen guildtrippen omdat je niet ieder moment aanwezig bent voor je kind of omdat je je kind eens twee uur voor TV zet in plaats van hen actief te stimuleren of elke morzel vrije tijd opoffert om met hen te gaan "bonden".

Bijna iedere ouder die ik ken, of simpelweg iedere ouder die ik ken, gebruikt hun smartphone om hun kind af te leiden zodat ze zélf eens op hun gemak zijn. "Hier, kijk een beetje Youtube" gevolgd door een van de duizenden online animatiefilmpjes. Waardoor ze effectief kalm & rustig zijn omdat ze op dat scherm zitten te staren.

 

[Avondland]

Eens gescheiden kan dat weer

Week om week, dan toch. Als single zonder kinderen kan je gewoon je goesting doen. Verlof nemen is dan weer in samenspraak met de collega's, maar met wat geluk willen die vooral juli/augustus en kan je in mei/oktober weg: aangenamere temperaturen, goedkopere prijzen, weinig drukte.

Bijna iedere ouder die ik ken, of simpelweg iedere ouder die ik ken, gebruikt hun smartphone om hun kind af te leiden zodat ze zélf eens op hun gemak zijn. "Hier, kijk een beetje Youtube" gevolgd door een van de duizenden online animatiefilmpjes. Waardoor ze effectief kalm & rustig zijn omdat ze op dat scherm zitten te staren.

Ja, dat doet bijna iedere ouder. Maar er is een verschil tussen ze eens een uurtje voor een scherm te zetten en ze de hele dag voor een scherm te zetten. Zeker met die ASMR-brol op Youtube of Netflix (looking at you, Cocomelon) moet je toch opletten, want je overprikkelt kinderen daarmee en die worden lastig als je het afzet en krijgen concentratieproblemen.

 

[anders.]

Week om week, dan toch. Als single zonder kinderen kan je gewoon je goesting doen. Verlof nemen is dan weer in samenspraak met de collega's, maar met wat geluk willen die vooral juli/augustus en kan je in mei/oktober weg: aangenamere temperaturen, goedkopere prijzen, weinig drukte.


Ja, dat doet bijna iedere ouder. Maar er is een verschil tussen ze eens een uurtje voor een scherm te zetten en ze de hele dag voor een scherm te zetten. Zeker met die ASMR-brol op Youtube of Netflix (looking at you, Cocomelon) moet je toch opletten, want je overprikkelt kinderen daarmee en die worden lastig als je het afzet en krijgen concentratieproblemen.

Cocomelon en ASMR hebben nu wel eens niks met elkaar te maken.

Wat @Horse hier omschrijft is gewoon het gevolg van dat hij die papa's enkel ziet op momenten dat zij eens hun uitlaatklep hebben. Ik ken ook niemand die tegen zijn vrienden zegt hoe leuk alles op het werk is, het gaat dan ook altijd over de frustraties. Dat wil nog niet zeggen dat je uw job haat.

 

[Horse]

100% gelijk, maar ik hoor die verhalen nooit van hun vrouwen snap je

 

[Pskonejott]

In mijn dichte omgeving ook zo'n voorbeelden.

Mijn gevoel is dat dat het gevolg is van de egocentrische Instagram maatschappij. 'ik ik ik'-rage zorgt voor een steeds grotere groep 'manchilds'. Het gevolg is wat jij beschrijft eens dat type zwicht onder de sociale druk en aan kinderen begint.

Bovenstaande geldt trouwens even goed voor dezelfde generatie vrouwen. Die spreken dat gewoon minder uit.

Dat laatste voorbeeld van nieuwe vader die er mentaal onderdoorgaat is wel iets anders natuurlijk, klinkt als een depressie.

 

[Green Mamba]

Week om week, dan toch. Als single zonder kinderen kan je gewoon je goesting doen. Verlof nemen is dan weer in samenspraak met de collega's, maar met wat geluk willen die vooral juli/augustus en kan je in mei/oktober weg: aangenamere temperaturen, goedkopere prijzen, weinig drukte.

1 keer om de twee weken in het weekend hé. Je betaalt een kleine som in de vorm van alimentatie voor je vrijheid, maar je krijgt er dan ook wat voor terug.

OT: Zelf niet echt problemen met er zijn voor de kleine. Ja, er zullen momenten zijn dat ik wel eens denken van, dat had zo anders gekend, maar het is nu eenmaal niet anders.

 

[Horse]

Dat laatste voorbeeld van nieuwe vader die er mentaal onderdoorgaat is wel iets anders natuurlijk, klinkt als een depressie.

In zijn geval snap ik niet dat die man aan 2 kinderen begonnen is. Als je sowieso weinig prikkels aankunt tijdens de dag, is kinderen toch wel het laatste waar je moet aan beginnen. Die man zit soms uren op zijn kamer alleen, terwijl de kinderen en vrouw beneden zitten. Die kan het écht niet aan.

Uiteraard is dit verhaal wel een uitzondering en een extreem voorbeeld. Maar toch snap ik niet dat hij die zelfkennis niet had. Ik vrees oprecht dat het daar geen familiedrama wordt want die man ziet er echt niet goed uit. Het voor zichzelf uit staren tijdens samenkomsten is echt te creepy voor woorden. En dat terwijl vrouw en kinderen in dezelfde ruimte zijn. Voor zijn kinderen er waren kwam die thuis & zat die wat te gamen & ging die gaan slapen. Ik zie hem gewoon denken aan die tijd.

Een oprecht dankwoordje aan de vrouwen is hier wel nodig. Stuk voor stuk zijn dat gelukkige vrouwen die sterk in hun schoenen staan en 99 taken tegelijkertijd kunnen uitvoeren. Ik vind dat oprecht prachtig om zien wat die vrouwen allemaal doen op een dag.

 

[Avondland]

Cocomelon en ASMR hebben nu wel eens niks met elkaar te maken.

Wat @Horse hier omschrijft is gewoon het gevolg van dat hij die papa's enkel ziet op momenten dat zij eens hun uitlaatklep hebben. Ik ken ook niemand die tegen zijn vrienden zegt hoe leuk alles op het werk is, het gaat dan ook altijd over de frustraties. Dat wil nog niet zeggen dat je uw job haat.

Deze dan wel.
Vroeger leken de filmpjes op TV meer een afgerond verhaal te vertellen ("Oogjes dicht en snaveltjes toe, slaap lekker!"), tegenwoordig gaat het om filmpjes met enorm veel prikkels die je nonstop op repeat kan zetten met een kind dat haast apathisch naar een scherm staat te staren.

 

[Tha_nOn]

Ik denk dat mijne wederhelft het vaak beter trekt dan ikzelf dus het is zeker geen algemeen gegeven maar ik ken ook wel twee gezinnen waar de papa volgens mij elk excuus aangrijpt om te werken/dingen zelf uit te voeren op de bouw. Ik weet niet of het echt wegvluchten is maar het voelt zo wel soms. Zolang hun vrouw daarmee kan leven zeker?

100% gelijk, maar ik hoor die verhalen nooit van hun vrouwen snap je

Maar jij, of de context waarin jullie elkaar zien, zijn misschien niet de juiste personen/plek om voor die vrouwen stoom af te laten? Als ik ergens ben met kinderen is dat iets helemaal anders dan onder vrienden zonder kinderen. Ik ga heus niet vertellen hoe moeilijk het gaat en dat ik het niet meer zie zitten terwijl die kinderen rond mij lopen :v

Ik vond de kleuterleeftijd heel erg leuk maar het is natuurlijk ook zwaar. Het betert wel ene keer 7,8,9 jaar. Al heeft dat dan weer andere uitdagingen (of zijn enkel die van mij koppig en opstandig?)


Als ge u zorgen maakt over die ene vriend zou ik daar trouwens eens alleen mee afspreken en het gesprek aangaan.

 

[anders.]

100% gelijk, maar ik hoor die verhalen nooit van hun vrouwen snap je

Dat is gewoon het gevolg van het taboe dat je niet mag zeggen dat kinderen veel energie vragen en niet alles rozengeur en manenschijn is.
Dat taboe leeft harder bij vrouwen, en in kleine groepen van mama's komen gewoon diezelfde klachten hoor

 

[Avondland]

Het leuke aan de kleuterleeftijd vind ik de complete zorgeloosheid waarmee die in het leven staan. Of toch zeker mijn dochter: altijd vrolijk, nooit slechtgezind, enthousiast, komt heel vaak knuffelen en zeggen hoe graag ze me ziet. Als ik eens een mindere dag heb vrolijkt die me altijd op. Met oudere kinderen en pubers is dat toch helemaal anders, kan ik me inbeelden. Uiteraard ook heel fijne momenten en je kan er heel andere dingen mee doen, maar ik kan me niet inbeelden dat een puber je om de nek vliegt van blijdschap als je die van school haalt.

 

[anders.]

Het leuke aan de kleuterleeftijd vind ik de complete zorgeloosheid waarmee die in het leven staan. Of toch zeker mijn dochter: altijd vrolijk, nooit slechtgezind, enthousiast, komt heel vaak knuffelen en zeggen hoe graag ze me ziet. Als ik eens een mindere dag heb vrolijkt die me altijd op. Met oudere kinderen en pubers is dat toch helemaal anders, kan ik me inbeelden. Uiteraard ook heel fijne momenten en je kan er heel andere dingen mee doen, maar ik kan me niet inbeelden dat een puber je om de nek vliegt van blijdschap als je die van school haalt.

De oplossing voor een mindere dag (bij jezelf) is ook gewoon een kleuter pakken en iets doen waardoor de beginnen te lachen (iets met kriebelen werkt meestal )
Instant good mood erna

 

[Kas de Kalebas]

Verschillen ten opzichte van vroeger: grootouders die nog werken, familie en vrienden die alle avonds en weekends volboeken voor de komende twee maand, buren die je niet meer kent, straten waar vroeger kon gespeeld worden maar tegenwoordig veel te druk zijn om nog kinderen te laten spelen, een economie waar het nodig is dat je 40 uur per week werkt met twee om te kunnen overleven...
Vroeger had je als ouder gewoon veel meer zaken waar je op kon terugvallen om de lasten wat te delen. Tegenwoordig hebben we het als standaard genomen dat het kerngezin de fundamentele unit van de maatschappij is en is het de bedoeling om als ouder de volledige verantwoordelijkheid van de opvoeding op zich te nemen. Alle hulp van buiten het gezin is tegenwoordig slechts een extraatje waar je maar beter elke keer als ouder flink je dank voor betuigt of voor betaalt.

In een wereld waar vergrijzing en achteruitgaande kwaliteit van onze ouderenzorg een probleem dreigt te worden, en de vruchtbaarheidscijfers zelfs een existentiële maatschappelijke crisis aankondigen is het modieus om te zeggen dat je geen kinderen wil omdat je de financiële vrijheid en tijd wil houden 'en je bovendien geen goeie ouder zou zijn'. Tegelijk maken die mensen wel volop profijt van het feit dat er in hun latere jaren een nieuw cohort mensen klaar gaat staan om in al hun zorgen als oudere te voorzien. Dat kunnen ze dan makkelijk betalen met al het geld dat ze nooit in kinderen hebben moeten steken.

Ondertussen wordt kinderen krijgen steeds minder aantrekkelijk. De concurrentieslag om opvang te vinden, goeie scholen te vinden, goeie huisvesting te vinden wordt steeds intenser. Kinderen krijgen en opvoeden lijkt soms een balans in baten en kosten. De liefde die je van kinderen krijgt is onbetaalbaar. Maar dat wordt door kinderlozen/kindervrijen maar al te graag gebruikt om te beweren dat de lasten dan ook oneindig groot mogen zijn en zij gevrijwaard mogen blijven van eenderwelke verantwoordelijkheid om de maatschappij in stand te houden.

 

[Général Zantas]

Belangrijke opmerking van @Avondland overigens, als je een lief kind hebt dat altijd goedgezind is, goed slaapt, jou komt knuffelen en zegt dat ze je graag ziet, is het een stuk gemakkelijker als ouder om met zo'n kind om te gaan.
Je weet vaak niet hoe zo'n kinderen zich thuis gedragen. Misschien zijn het hele slechte slapers, misschien plassen ze vaak in bed, misschien hebben ze kleine mentale probleempjes, misschien zijn het roep kinderen, etc. Misschien waren de ouders wel gemotiveerd om kinderen te krijgen, maar blijken ze achteraf toch niet zo'n goede ouders te zijn, waardoor kinderen slechte manieren aangeleerd krijgen en het nog erger wordt. Mijn vrouw heeft zo de neiging om altijd buddy buddy te willen zijn en weinig discipline te hanteren. Kinderen hoeven hun bord niet leeg te eten (want ze heeft veel opgeschept, zegt ze, of je mag kinderen niet dwingen het bord leeg te eten want dan creeer je eetstoornissen, zegt ze) maar als ze half uur later snoep of yoghurt willen eten, heeft ze daar helemaal geen problemen mee. Dat soort zaken.

Ik zou toch niet teveel conclusies trekken uit die korte momenten dat je eens spreekt met zo'n vaders.

 

[Loser]

Bijna iedere ouder die ik ken, of simpelweg iedere ouder die ik ken, gebruikt hun smartphone om hun kind af te leiden zodat ze zélf eens op hun gemak zijn. "Hier, kijk een beetje Youtube" gevolgd door een van de duizenden online animatiefilmpjes. Waardoor ze effectief kalm & rustig zijn omdat ze op dat scherm zitten te staren.

Voor iemand die geen kinderen heeft, heb je wel stevige meningen over hoe andere mensen hun kinderen moeten opvoeden...