Thuis blijven wonen op lange termijn als volwassene?

[Eline]

Ik ben een vrouw van 29 jaar. Ik ben enig kind en woon nog thuis. Ik ben single.

Normaal gezien zou ik dit jaar uit huis gaan. Maar mijn ouders zijn vorige zomer gescheiden na een huwelijk van bijna 30 jaar.
Dit heeft en doet nog steeds ontzettend veel met me (ookal ben ik volwassen).

Mijn ouders hun gezondheid is beiden helaas niet top. Ze hebben beiden een chronische ziekte, maar kunnen wel nog zelfstandig leven en alles zelf doen (tot hiertoe). Mijn vader is reeds op pensioen en mijn moeder is altijd huisvrouw geweest.

Er is verder buiten hen geen familie meer en zij hebben buiten mij ook niemand meer. Geen familie, vrienden,... niets.

Ik heb altijd een hele goede band gehad met mijn mama en ben altijd heel close geweest met haar en nog, al zijn er nu soms wel wat strubbelingen rond de scheiding, maar we doen veel samen.

Wij wonen in een heel groot (ongemakkelijk) huis (+- 300 m2) met grote tuin.

Ik weet nu niet wat ik moet doen. Zou ik wel of niet uit huis gaan. Ik heb de financiële mogelijkheden om uit huis te gaan. Er staan mooie appartementen te koop op minder dan 5 km van thuis.
Maar als ik niet bij mijn mama ben na mijn werk of in het weekend wil dit zeggen dat zij alleen zit. Nu zit zij reeds 5 dagen alleen thuis, maar s' ochtends en s'avonds ziet ze me, eten we samen,... Is toch nog anders wanneer dit helemaal wegvalt.

Ik zou zeker nog 4 à 5 keer langsgaan per week als ik alleen ga wonen, maar vraag me af of dat het waard is. Anderzijds heb ik het gevoel dat ik 'life skills' mis zeg maar door nog thuis te wonen. Dat je zaken leert van alleen wonen die ik onmogelijk al thuis wonend kan leren (leren alleen zijn,...).

Mijn schuldgevoel is zo groot, maar anderzijds wil ik binnen 5 jaar ook geen spijt hebben van mijn beslissing. Ik wil nu een beslissing maken voor de lange termijn, want ben hier al 2 jaar in mijn hoofd mee bezig en dan kwam de scheiding opeens.

Iemand tips of advies hoe hier mee om te gaan? Lig hier echt wakker van en weet niet meer wat de juiste beslissing is.

 

[Houdini]

Ga alleen wonen en bezoek je ouders regelmatig. Als je een ideaal appartement in de buurt hebt, niet twijfelen.

 

[MiniJeffrey]

Het klinkt hard maar je moet vooraal aan jezelf denken, je moeder heeft haar goede periode ook gehad (lees: huwelijk, alleen of samen gaan wonen in haar 20-30 jarigen). Je beste jaren niet opofferen wegens een schuldgevoel. En niets houdt je tegen om inderdaad niet vaak langs te gaan.

Maar... uiteindelijk kan niemand je advies op maat geven, je moet vooral zelf de knoop doorhakken.

 

[Houdini]

Er zijn zoveel argumenten om alleen te gaan wonen. Je hebt er de leeftijd voor, iemand leren kennen op die leeftijd als je nog thuiswoont is ook niet meer ideaal...

Mogelijks doe je je moeder een plezier door alleen te gaan wonen. Het begin zal zeker moeilijk zijn. Misschien zal ze actief op zoek gaan naar een meer sociaal leven waar ze nu elke dag rekent op jouw bezoekje of thuiskomst.

 

[Sanity penguin]

Klinkt misschien hard, maar ik zou ook verhuizen. Je ketent jezelf helemaal vast anders en gaat snel in een vicieuze cirkel terecht komen waarvan je allesbehalve gelukkig zal worden. Ouders zijn er om hun kinderen te faciliteren en hen hun geluk te laten vinden, niet andersom.

 

[Tonerider]

dat is toch echt iets wat je zelf gaat moeten beslissen hoor. Voor je ouders willen zorgen is op zich goed eh. Genoeg mensen waarbij de kinderen bijv. in dezelfde straat wonen of zelfs de rechtstreekse buur zijn. Of een kangoeroewoning hebben. Maar je gaat ooit volledig op eigen voeten gaan moeten staan he. Persoonlijk zou ik toch ook denken dat het beter is dat je het nu al doet en haar gewoon regelmatig bezoekt.

 

[Falafel]

Wat wil jij echt?

 

[Mat23]

Lijkt me toch een wat toxische situatie. Laat je moeder ook blijken dat ze al die tijd met jou verwacht? Jij bent niet verantwoordelijk voor het sociale leven van je ouders, van schuldgevoel moet er al helemaal geen sprake zijn.

Alleen gaan wonen lijkt me de gezondste keuze.

 

[ThomasMore]

Je bericht toont aan dat je loyaal, zorgzaam en betrokken bent. Dat zijn heel mooie eigenschappen maar kunnen er ook voor zorgen dat je jezelf wegcijfert. Wat je voelt voor je mama mag jouw ontwikkeling niet in de weg staan. Je zal een tussenweg moeten zoeken waarbij je veel mildheid toont en toch je eigen autonomie verder ontwikkelt.

Je bericht toont wel aan dat je daar goed over nadenkt en je zal vast wel de juiste balans vinden. Misschien kan het helpen als je het er 's over hebt met je mama en/of iemand die kan bemiddelen, zoals een psycholoog bvb.

 

[El Imbatido]

Waarom moet je per se verhuizen?
Als jullie jullie allebei goed voelen bij elkaar dan is het toch niet onlogisch om samen te blijven wonen. Naast de vele praktische voordelen is het ook wel gewoon fijn om niet alleen te zijn als je dat niet wil.

Hier wordt al snel met heftige termen gesmeten zoals je beste jaren vergooien, toxische situatie, jezelf vastketenen,...
Dat is misschien voor hen zo maar dat hoeft niet voor jou zo te zijn.

Essentiële zaken die je enkel leert bij het alleen wonen zijn allicht ofwel onbestaande ofwel kan je ze later nog leren.

 

[Jipser]

Zelf in een tamelijk vergelijkbare situatie gezeten en recent de beslissing genomen om te verhuizen. Bij mij kwam er ook een financieel aspect bij kijken (spaarboekje opbouwen). We zijn ook dezelfde leeftijd.

Ik kan niet veel nuttigs bijdragen want ik denk dat alle bovenstaande antwoorden al zeer nuttig zijn. Je moet, hoe lastig dat ook is, op een gegeven moment wel kiezen voor uw eigen groei en ik merk bij mezelf dat het nu wel echt lang genoeg heeft geduurd.

In uw situatie lijkt het me verstandig om iets vlakbij te zoeken, al zou ik niet in pakweg dezelfde straat gaan wonen. Maar zelfde dorp en je kunt gerust zo vaak langsgaan als je wilt.

 

[MrPurple13]

Kijk ook naar jezelf.
Je wil binnen x aantal jaar niet in dezelfde sitatiatie komen als je moeder, maar dan zonder een liefhebbende dochter/zoon.

Toen ik begon te werken, had ik een collega van in de 50 die nog bij zijn moeder woonde.
Vader op jonge leeftijd gestorven.
Ongeveer dezelfde reden. (anders is ze helemaal alleen)
Daar kwam nog wel bovenop dat de moeder héél controlerend was.
"Jean, ga je mee iets drinken?" - Neen, ons moeder wacht met het eten.
En de schaarse momenten dat hij eens langer bleef hangen, kwam er wel telefoon om te vragen waar hij zat.

Toen die moeder wegviel, is die echt helemaal in mekaar gezakt.
Had niemand buiten collega's, mankeerde heel wat skill's die moeder normaal regelde.

Je kan perfect alleen gaan wonen en nog voldoende tijd/aandacht aan je ouder(s) spenderen.

 

[Nijntje]

Iedereen zegt wel ga alleen wonen en dat snap ik ergens wel. Aan de andere kant, zolang je single bent en je de nodige privacy hebt daar, is dat ook niets om je over te schamen.

Gewoon beseffen dat je recht hebt om je eigen leven te leiden en vleugels uit te slaan maar daarnaast is er helemaal niets vreemd dat je in dergelijke situatie wat bij je moeder nog zou blijven. Maak gebruik van de situatie om aanzienlijk te sparen en dat zal je enorm helpen in de verdere verloop van je leven. Voor beide zaken valt wat te zeggen.

 

[wixey]

Heb je je dilemma en gevoelens al eens gedeeld met je ouders?

Ik krijg de het gevoel van niet en het is duidelijk dat je ouders belangrijk zijn voor je. Misschien vinden ze het zelf ook wel best dat je iets op jezelf koopt en nieuwe dingen leert. Misschien vinden ze de sociale noden allemaal zo erg niet. Uiteindelijk willen zij (hopelijk) ook het beste voor jezelf.

Hoewel ik het "denk aan jezelf" en "wat wil je zelf echt" ook wel volg -- dat blijft primair -- wil je ook niet met schuldgevoelens blijven rondlopen. Ik vrees dat je het mogelijks allemaal veel erger maakt in je hoofd zonder hun mening/gevoelens echt te weten.

 

[Galaxy]

Gelijkaardige situatie hier, maar ik ben wel al een aantal jaartjes ouder en heb die knoop al doorgehakt.
Wat heb ik gedaan:Huis met moeder verkocht, nog jaren gespaart en Appartement gekocht in een stad, maar dan wel alleen.
Het appartement is niet van mijn moeder, het zijn mijn centen ze woont gewoon bij mij in das al.Ik zorg voor mijn Moeder.
Wat ik u zou voorstellen is, verkoop dat groot huis, en koop een Appartement, veel gezelliger en makkelijk te onderhouden (geen tuin)
Met een ondergrondse garage (makkelijk indien een oorlog uitbreekt)
Dan heb je al uw eigen woning, indien uw moeder zou overlijden en dan moet je ook niet meer verhuizen.
In een stad wonen zou uw moeder en uw leven ook wel makkelijker maken, overal winkels, Ziekenkas,Banken,Verzekering,Kapper allemaal binnen handbereik.
Veel succes met uw keuze en zoektocht.
Ps:Ik zou met uw moeder blijven wonen, alleen is maar alleen.
Later zal je misschien nog heel lang alleen zitten.

 

[Eline]

Bedankt voor al jullie reacties. Ik twijfel enorm. Toevallig nu heb ik een nieuwbouw appartement op het oog met 2 slaapkamers (waarvan 1 kleine). Het is in totaal 75 m2 groot. Het is gelegen op 5 minuten van mijn mama wat handig is gezien ik (zo goed als) dagelijks zal langsgaan aangezien mijn moeder alleen is en chronisch ziek is.

Enkel is het appartement gelegen pal naasf een spoorweg. het appartement is gelegen op de 3de verdieping (hoogste verdieping) vlak naast een overweg. vanuit alle ruimtes (leefruimte/keuken en de2 slaapkamers zie en hoor je pal op de overweg en spoorweg.

Voor de rest is dit een zeer mooi appartement met een ruim terras van 21 m2, maar ook hier kijk je weer pal op de overweg/spoorweg. Het is een hoekappartemenr.

Ergens is dit een unieke kans want zo dichtbij wonen en nieuwbouw dat betaalbaar is is niet makkelijk te vinden als alleenstaande. Maar kijk ook naar wederverkoop/verhuur en twijfel dan.

Anderzijds twijfel ik zo hard. Laat ik mijn moeder alleen en zit ze dus een hele dag alleen? Ik voel me zo slecht hierdoor. Mijn moeder is enthousiast over het appartement ondanks de spoorweg. Ze wilt mijn geluk niet in de wegstaan zegt ze, maar ik weet dat ze het ergens ook heel erg vind, maar dat zal ze niet uitspreken.

 

[Falafel]

Je moeder is verantwoordelijk voor haar eigen invulling van haar leven, dat is niet jouw taak.

Die spoorweg is een ander verhaal. Ik zou dat persoonlijk niet doen.

 

[June]

Ga lekker op jezelf wonen, je hebt er de leeftijd voor, je hebt je eigen ontwikkeling te volgen. Bij je moeder blijven wonen om haar tegen verdriet te beschermen is alleen maar uitstel van executie.

Zelf langs het spoor en een remise gewoond (geen overweg): je went er aan. Op een gegeven moment hoor je het niet meer. Onbewust ken je de hele dienstregeling op dat traject. Alleen die overweg is een heel ander verhaal, dat raad ik af. Dat zorgt er voor dat je je ramen niet graag open doet, niet met plezier op je terras zit.. vanwege het lawaai. Dat terras is sowieso lastig met ale dat stof dat het spoor met zich meeneemt. Onze ramen zaten altijd onder het fijnstof. Dan kan je nog wel buiten zitten maar als je overal het roet ziet terwijl je aan je koffie zit. Krijg je toch het gevoel dat de taken op je wachten en dat je pas echt ontspannen zit nadat je gepoetst hebt. Elke keer weer opnieuw.

 

[Sylverscythe]

Bedankt voor al jullie reacties. Ik twijfel enorm. Toevallig nu heb ik een nieuwbouw appartement op het oog met 2 slaapkamers (waarvan 1 kleine). Het is in totaal 75 m2 groot. Het is gelegen op 5 minuten van mijn mama wat handig is gezien ik (zo goed als) dagelijks zal langsgaan aangezien mijn moeder alleen is en chronisch ziek is.

Enkel is het appartement gelegen pal naasf een spoorweg. het appartement is gelegen op de 3de verdieping (hoogste verdieping) vlak naast een overweg. vanuit alle ruimtes (leefruimte/keuken en de2 slaapkamers zie en hoor je pal op de overweg en spoorweg.

Voor de rest is dit een zeer mooi appartement met een ruim terras van 21 m2, maar ook hier kijk je weer pal op de overweg/spoorweg. Het is een hoekappartemenr.

Ergens is dit een unieke kans want zo dichtbij wonen en nieuwbouw dat betaalbaar is is niet makkelijk te vinden als alleenstaande. Maar kijk ook naar wederverkoop/verhuur en twijfel dan.

Anderzijds twijfel ik zo hard. Laat ik mijn moeder alleen en zit ze dus een hele dag alleen? Ik voel me zo slecht hierdoor. Mijn moeder is enthousiast over het appartement ondanks de spoorweg. Ze wilt mijn geluk niet in de wegstaan zegt ze, maar ik weet dat ze het ergens ook heel erg vind, maar dat zal ze niet uitspreken.

Mijn eerste appartement was vlak naast een overweg + station en ik heb daar nooit last van gehad. Ook nu woon ik misschien 50 meter van een spoorweg af. Puur praktisch: kijk of er op die lijn goederentreinen rijden, die willen al eens meer lawaai maken en rijden 's nachts. Is dat niet zo, zie ik er helemaal geen problemen in. Moderne overwegen zijn vrij stil, zeker als dat appartement nieuwbouw is en dus een deftige isolatie heeft. Elektrische treinen maken doorgaans ook niet teveel lawaai als die aan constante snelheid rijden.

Of jij alleen wil wonen is natuurlijk aan jou. Het is de normaalste zaak van de wereld dat kinderen het huis uiteindelijk verlaten. Het is op dat vlak infeite al zeker niet de globale standaard dat ze naast de deur blijven wonen, voor hetzelfde geld verhuisde je van streek of land. Dus het valt denk ik objectief gezien wel goed mee met de "grootte" van die stap. Ik denk dat veel ouders het daarmee sowieso moeilijk hebben, dat lijkt me dan ook normaal.

Uiteindelijk is het jouw keuze en ook jouw leven. Wil je "thuis" blijven en heb je amper verschil op vlak van persoonlijke ontwikkeling (dit vind ik wel belangrijk), dan maakt het weinig uit en kan je ook thuis blijven. Zet dat thuis wonen een rem op sociaal leven, relaties, ..., dan zou ik de stap zeker zetten.

 

[TitaTovenaar]

Ik bleef in deze situatie gewoon thuis wonen.
Appartement kocht ik als investering. Dan kan je nog alle kanten op.

Maar uit 'medelijden' moet je het niet doen.
Je kan misschien van het ouderlijk huis een soort kangoeroe woning maken?