Ik ben een vrouw van 27 jaar en woon momenteel nog thuis. Ik ben wel van plan om in de komende tijd uit huis te gaan. Het is dus ook niet voor dadelijk, maar eerder voor rond mijn 30ste.
Ik ben single en zie me helaas niet snel een relatie krijgen. Wel heb ik altijd een kinderwens/zorgwens gehad.
Nu zit het zo: ik ben enig kind en heb bijna geen familie meer. Ik heb enkel nog mijn ouders van familie. Buiten hen heb ik niemand meer van familie. Mijn vader is al wat ouder, mijn moeder heeft een chronische ziekte, maar is wel stabiel. Naast mijn familie heb ik ook weinig vriendinnen: ik heb 1 vriendin maar zij heeft zelf al een gezin dus het is niet dat ik veel op haar ga kunnen rekenen.
Ik ben aan het bekijken of het een optie is om bewust alleenstaande moeder te worden, maar gezien ik buiten mijn ouders niks of niemand meer van familie heb lijkt mij dit geen goed plan. Het kindje zou dan moest mij iets overkomen niemand meer hebben om op terug te vallen, en ook als mijn ouders komen te overlijden, ben ik de enigste die het kind nog zou hebben, wat me egoistisch lijkt. Ik denk ook niet dat ik zal toegelaten worden aan dit traject wegens te weinig netwerk.
Ik heb ook al alternatieven bekeken, maar dit is geen vervanging voor een kinderwens. Zo heb ik pleegzorg ook al bekeken. Dan zou ik graag voor de langdurige variant gaan, maar het lijkt me hardverscheurend als het kind na x aantal jaren terug naar de ouders gaat.
Anderzijds vind ik dat je met pleegzorg wel een verschil kan maken tegenover bewust een kindje alleen op de wereld zetten met zo weinig familie/netwerk.
Voor de duidelijkheid: ik wil hier nu nog niet mee starten. Heb altijd gezegd op mijn 30ste. En voor iedereen die zegt: ‘je komt wel een partner tegen’. Uiteraard sluit ik die kans niet helemaal uit, maar ik besef dat de kans heel klein is voor mij.
Wat is jullie mening hierover? Zijn er hier mensen die ervaringen hebben met iemand in de omgeving die bewust alleenstaande moeder of pleegouder is?
Ik ben single en zie me helaas niet snel een relatie krijgen. Wel heb ik altijd een kinderwens/zorgwens gehad.
Nu zit het zo: ik ben enig kind en heb bijna geen familie meer. Ik heb enkel nog mijn ouders van familie. Buiten hen heb ik niemand meer van familie. Mijn vader is al wat ouder, mijn moeder heeft een chronische ziekte, maar is wel stabiel. Naast mijn familie heb ik ook weinig vriendinnen: ik heb 1 vriendin maar zij heeft zelf al een gezin dus het is niet dat ik veel op haar ga kunnen rekenen.
Ik ben aan het bekijken of het een optie is om bewust alleenstaande moeder te worden, maar gezien ik buiten mijn ouders niks of niemand meer van familie heb lijkt mij dit geen goed plan. Het kindje zou dan moest mij iets overkomen niemand meer hebben om op terug te vallen, en ook als mijn ouders komen te overlijden, ben ik de enigste die het kind nog zou hebben, wat me egoistisch lijkt. Ik denk ook niet dat ik zal toegelaten worden aan dit traject wegens te weinig netwerk.
Ik heb ook al alternatieven bekeken, maar dit is geen vervanging voor een kinderwens. Zo heb ik pleegzorg ook al bekeken. Dan zou ik graag voor de langdurige variant gaan, maar het lijkt me hardverscheurend als het kind na x aantal jaren terug naar de ouders gaat.
Anderzijds vind ik dat je met pleegzorg wel een verschil kan maken tegenover bewust een kindje alleen op de wereld zetten met zo weinig familie/netwerk.
Voor de duidelijkheid: ik wil hier nu nog niet mee starten. Heb altijd gezegd op mijn 30ste. En voor iedereen die zegt: ‘je komt wel een partner tegen’. Uiteraard sluit ik die kans niet helemaal uit, maar ik besef dat de kans heel klein is voor mij.
Wat is jullie mening hierover? Zijn er hier mensen die ervaringen hebben met iemand in de omgeving die bewust alleenstaande moeder of pleegouder is?
