Chilliewillie88
Active member
Als je graag wil alleen wonen doe dat dan. Jij bent niet verantwoordelijk voor het geluk van je ouders.
Thuis blijven wonen op lange termijn als volwassene?
- Onderwerp starter Eline
- Startdatum
pardal
Well-known member
In de omgeving woning is zeker een optie.
Is er een mogelijkheid om de woning op te delen in 2? Of eventueel een container woning in de tuin te plaatsen.
Ziet uw mama het zitten om een groot huis alleen te wonen? Woning verkopen en beide in een appartement gaan wonen in dezelfde blok?
Er zijn echt wel mogelijkheden om een middenweg te vinden van toch op eigen te zitten en uw privacy, maar ook dichtbij uw mama.
Is er een mogelijkheid om de woning op te delen in 2? Of eventueel een container woning in de tuin te plaatsen.
Ziet uw mama het zitten om een groot huis alleen te wonen? Woning verkopen en beide in een appartement gaan wonen in dezelfde blok?
Er zijn echt wel mogelijkheden om een middenweg te vinden van toch op eigen te zitten en uw privacy, maar ook dichtbij uw mama.
Tonerider
Well-known member
ge had hier ook nog een ander topic gepost waar je zei van te willen studeren? Is dat te combineren met alleen wonen of maakt het niet uit aangezien je nu ook al heel het huishouden doet?
Kwestie van aan een spoor wonen: ik heb als kind ook nog in een appartement vlak aan een spoor gewoond. Dat was wel een 'kleine' lijn tussen Boom en A'pen, dus niet druk bereden, maar op den duur filterden uw hersenen dat geluid weg als niet-belangrijk. 't is ook iets wat ge zelf moet weten natuurlijk. 't is niet omdat uw hersenen het wegfilteren dat het niet wordt waargenomen en geen negatieve impact zou hebben. Genoeg studies die bewijzen dat het weldegelijk ongezond is, maar aan een drukke baan wonen is dat ook.
www.eea.europa.eu
Kwestie van aan een spoor wonen: ik heb als kind ook nog in een appartement vlak aan een spoor gewoond. Dat was wel een 'kleine' lijn tussen Boom en A'pen, dus niet druk bereden, maar op den duur filterden uw hersenen dat geluid weg als niet-belangrijk. 't is ook iets wat ge zelf moet weten natuurlijk. 't is niet omdat uw hersenen het wegfilteren dat het niet wordt waargenomen en geen negatieve impact zou hebben. Genoeg studies die bewijzen dat het weldegelijk ongezond is, maar aan een drukke baan wonen is dat ook.
Health impacts of exposure to noise from transport in Europe
Long-term exposure to noise from transport has negative effects on health. Based on data reported in 2022 under the Environmental Noise Directive, it is estimated that over 20 million people are highly annoyed and almost 7 million are highly sleep disturbed by long-term exposure to noise from...
Ik heb van mijn 1ste jaar tem mijn 29ste chronisch vlak aan de spoorweg gewoond (het huis van mijn ouders staat daar).
Alleen als de schuifraam openstaat en je bent net aan het praten tegen iemand: Ja dan moet je een beetje roepen.
Voor het overige had en heb ik er nooit last van gehad. En ja dat is een vrij drukke spoorweg.
Alleen als de schuifraam openstaat en je bent net aan het praten tegen iemand: Ja dan moet je een beetje roepen.
Voor het overige had en heb ik er nooit last van gehad. En ja dat is een vrij drukke spoorweg.
D
Deleted member 7918
Guest
Er is hier al veel gezegd en ik kan weinig toevoegen, maar ik wil maar snel zeggen: doe waar jij je goed bij voelt. Hier in Vlaanderen is men doorgaans heel snel om te zeggen "maak dat je alleen woont" en bekijkt men je in sommige kringen ook wat raar als je nog inwoont bij je ouder(s) vanaf een bepaalde leeftijd, maar in andere culturen is dat bijvoorbeeld al een stuk normaler. En zelfs dan: niemand is verplicht om zich te schikken naar wat "de Vlaming" als normaal beschouwt.
Het argument "je krijgt je jonge jaren niet terug" snap ik, maar je krijgt echter ook wel je moeder niet terug. Dus als het daar goed gaat en jullie respecteren elkaar's leven (dus dat je meer in een huisgenoten situatie zit dan in een moeder-dochter situatie) en lopen niet in elkaar's weg, dan zie ik persoonlijk niet in waarom het snel moet gaan.
Zoals al geopperd kan je ook proberen om de gulden middenweg te zoeken. Als dat huis zo groot is, kan je bijvoorbeeld afspreken om een deel in te richten dat "van jou" is. Of je kan alvast een apartement kopen (eens je iets ideaals gevonden hebt: dat moet denk ik niet enorm snel gebeuren?) en op je gemakje meer tijd ginder beginnen spenderen, zo is de overgang wat minder zwaar.
Ik zou ook wel aanraden om met je moeder te praten. Moeders/ouders spreken zulke zaken inderdaad niet graag uit omdat ze het beste voor hun kinderen willen, maar als zij zegt "ik zou toch graag hebben dat je nog even hier bent tot ik wat beter op mijn twee benen sta" dan lost dat ook al veel twijfel op, zou ik zeggen.
In ieder geval denk ik ook wel niet dat je het heel dramatisch kan verpesten. Je zou heel dicht gaan wonen, dus je kan nog perfect elke dag langs (of zij bij jou) dus een echte volledig "foute keuze" bestaat niet denk ik. Het zou niet zo zijn dat je aan de andere kant van het land gaat wonen, bijvoorbeeld. Misschien dat dat ook wel wat helpt met de keuzestress.
Het argument "je krijgt je jonge jaren niet terug" snap ik, maar je krijgt echter ook wel je moeder niet terug. Dus als het daar goed gaat en jullie respecteren elkaar's leven (dus dat je meer in een huisgenoten situatie zit dan in een moeder-dochter situatie) en lopen niet in elkaar's weg, dan zie ik persoonlijk niet in waarom het snel moet gaan.
Zoals al geopperd kan je ook proberen om de gulden middenweg te zoeken. Als dat huis zo groot is, kan je bijvoorbeeld afspreken om een deel in te richten dat "van jou" is. Of je kan alvast een apartement kopen (eens je iets ideaals gevonden hebt: dat moet denk ik niet enorm snel gebeuren?) en op je gemakje meer tijd ginder beginnen spenderen, zo is de overgang wat minder zwaar.
Ik zou ook wel aanraden om met je moeder te praten. Moeders/ouders spreken zulke zaken inderdaad niet graag uit omdat ze het beste voor hun kinderen willen, maar als zij zegt "ik zou toch graag hebben dat je nog even hier bent tot ik wat beter op mijn twee benen sta" dan lost dat ook al veel twijfel op, zou ik zeggen.
In ieder geval denk ik ook wel niet dat je het heel dramatisch kan verpesten. Je zou heel dicht gaan wonen, dus je kan nog perfect elke dag langs (of zij bij jou) dus een echte volledig "foute keuze" bestaat niet denk ik. Het zou niet zo zijn dat je aan de andere kant van het land gaat wonen, bijvoorbeeld. Misschien dat dat ook wel wat helpt met de keuzestress.
Nijntje
Active member
Je hebt dit gevoel misschien maar probeer te beseffen dat dit echt geen rationeel argument is voor je in een bepaalde beslissing te duwen.
Het enige dat je moet afwegen is:
- Waarom wil ik alleen gaan wonen?
- Is het financieel haalbaar?
- Is het financieel de meest verstandige keuze op dit moment (rekening houdend met factoren zoals, je bent single momenteel, is het dan niet slimmer om gewoon nog even extreem door te sparen en jezelf later als je verhuist financieel een pak meer vrijheid te geven)
Een moeder zal het spijtig vinden dat ze je minder zal zien maar ELKE ouder wil maar 1 ding: het beste voor zijn kind en dat zijn/haar kind gelukkig is.
Ik geef eigenlijk altijd het advies, woon zolang je dat kan op comfortabele wijze thuis en spaar. Enkel rationele argumenten gebruiken voor je beslissing, nooit emotionele zoals schuldgevoel of hoe je mama haar moet voelen. Dan maak je altijd de foute keuzes.
Tonerider
Well-known member
Ik blijf echt enorm twijfelen. Dit is oprecht een unieke kans want in deze regio komt niet veel te koop en al helemaal niet zo dichtbij en nieuwbouw dat betaalbaar is. Het gaat ook snel. Er waren er nog 5 te koop en nu nog 2 op een week tijd.
Maar de gedachte dat ze zo veel alleen zal zitten breekt mijn hart. Alleen opstaan, alleen eten ‘s avonds. Gewoon hele dag alleen zijn, dat verdient ze niet.
Ze zegt ook dat ze binnen enkele jaren gaat verhuizen naar een appartement als ik niet thuis blijf wonen. We wonen in een groot, niet gemakkelijk huis. Als ik thuis blijf wonen ziet ze er wel het nut van in en kan ik uiteraard helpen. Als ik alleen ga wonen, zal zij na meer dan 30 jaar moeten verhuizen en ze woont hier graag (en ik ook).
Ik ga komende dagen echt moeten gaan beslissen en weet niet wat te doen.
Maar de gedachte dat ze zo veel alleen zal zitten breekt mijn hart. Alleen opstaan, alleen eten ‘s avonds. Gewoon hele dag alleen zijn, dat verdient ze niet.
Ze zegt ook dat ze binnen enkele jaren gaat verhuizen naar een appartement als ik niet thuis blijf wonen. We wonen in een groot, niet gemakkelijk huis. Als ik thuis blijf wonen ziet ze er wel het nut van in en kan ik uiteraard helpen. Als ik alleen ga wonen, zal zij na meer dan 30 jaar moeten verhuizen en ze woont hier graag (en ik ook).
Ik ga komende dagen echt moeten gaan beslissen en weet niet wat te doen.
De mogelijke eenzaamheid die jij invult voor je moeder is geen goede reden om je eigen leven niet verder uit te bouwen. En die los je zelfs überhaupt niet op door daar te blijven.
Bovendien zorg er mogelijk mee zo voor dat jij later net degene bent die alleen achter blijft.
Zo te lezen is je moeder prima zelfredzaam momenteel. Dan is ze ook in staat om banden met anderen aan te gaan en te onderhouden. Waarom moet jij je verantwoordelijk voelen om haar gezelschap te houden?
Bovendien zorg er mogelijk mee zo voor dat jij later net degene bent die alleen achter blijft.
Zo te lezen is je moeder prima zelfredzaam momenteel. Dan is ze ook in staat om banden met anderen aan te gaan en te onderhouden. Waarom moet jij je verantwoordelijk voelen om haar gezelschap te houden?
contextbinder
Well-known member
Ik meen weinig grondige motivatie/redenen te lezen om alleen te gaan wonen buiten het alleen gaan wonen, die life skills zou ik me ook niet meteen druk in maken - dat is geen rocket science. Behoudens je het zou aanvoelen als een grote belemmering inzake zelfontwikkeling, privacy, relationeel, verstikkende situatie ... zou ik de huidige situatie zeker niet afschieten. Elk van de gevallen die je schetst heeft voor en nadelen, maar geen van die nadelen van beide gevallen lijkt me onoverkomelijk. Daarnaast is onderstaande mss iets om over na te denken:
De woning is groot - mss is er wel een piste om wat te verbouwen en op die manier 2 grotendeels gescheiden woningen te bekomen waarbij er voor beiden voordelen kunnen ontstaan (meer comfort voor beiden, eventueel aanpassing aan deel van je moeder inzake toekomstig comfort en gemak, meer privacy/mogelijkheid voor jou om meer zelfstandig te wonen).
Op basis van de wijze van vraagstelling lijkt me schuldgevoel totaal niet aan de orde te zijn, eender wat je keuze zal zijn - dat komt wel goed.
Tin_Cricket
Active member
Jij voelt je verantwoordelijk voor haar toekomst, haar eenzaamheid, haar woonsituatie en haar geluk. Maar dat is haar eigen verantwoordelijkheid. Je blijft hangen uit schuldgevoel en dat gaat op termijn keren naar wrok. Ga je ook een partner of gezin mijden omdat zij dan alleen zit?
Ik heb net via mail een bod gedaan op een appartement op 5 minuten van thuis. Maar ben volledig in paniek geschoten en wil hier niet weg. Ik zou toch graag thuis willen wonen. Ik ben helemaal in paniek en er is serieuze ruzie tussen mij en mama nu (ze heeft mij financieel geholpen). Ik kan niet meer en weet even niet wat te doen. Iemand advies aub?
Hopen dat het bod niet aanvaard wordt.
contextbinder
Well-known member
Paniek is nooit een goede raadgever, geen man overboord:
- Bod niet aanvaard: geen probleem
- Bod aanvaard: geen probleem, je kan beslissen er gaan te wonen, je kan beslissen er niet gaan te wonen en te verhuren, te verkopen, boete te betalen om niet op in te gaan, indien bod onder opschortende voorwaarden mogelijks zelfs geen gevolgen
Als ik het wil verhuren moet ik 12 % registratie betalen toch?
contextbinder
Well-known member
Dat wel, tenzij verhuur aan sociaal huisvesting - dan 7%.
Als dit zulke paniek geeft, zou ik daar me eerst zorgen over maken dan over registratierechten.
En het idee van pleegzorg te doen voorlopig uit je hoofd zetten.
Ga eens met iemand professioneel aan de slag. Als je een dergelijke grote beslissing neemt en een bod verstuurt, maar dan hier op een forum mentale hulp komt vragen omdat je spijt hebt...dan lijkt er mij iets niet in de haak. Niet om vervelend te doen, maar het komt niet gezond over allemaal.
En het idee van pleegzorg te doen voorlopig uit je hoofd zetten.
Ga eens met iemand professioneel aan de slag. Als je een dergelijke grote beslissing neemt en een bod verstuurt, maar dan hier op een forum mentale hulp komt vragen omdat je spijt hebt...dan lijkt er mij iets niet in de haak. Niet om vervelend te doen, maar het komt niet gezond over allemaal.
