Als volwassene thuis blijven wonen?

[Anna]

Door een antwoord op mijn vorige topic en door al eigen gedachten hierrond even aan het denken gegaan.

Ik ben 27 jaar, enig kind en woon nog thuis. Ik ben alleenstaande. Ik ben aan het kijken om het huis uit te gaan.

Ik heb nog nooit alleen gewoond en weet dus niet of ik dit leuk ga vinden/ga kunnen. Ik ben best wel iemand die op mezelf is aangewezen, kleine vriendenkring, dus ga ook gewoon veel alleen zijn.

Nu opperde iemand anders in mijn vorige topic om nog een paar jaar te blijven thuis te wonen, dat dat ook een mogelijkheid is als dat oké is voor de ouders. Ik heb een hele goede band met mijn ouders.

Maar ergens heb ik zoiets van leuk of niet leuk, maar ik zal ooit toch de stap naar zelfstandigheid/alleen wonen moeten zetten. Het gaat er niet makkelijker op worden door dit uit te stellen lijkt me. Ookal ligt alleen wonen me niet, ik zal het toch moeten gewoon worden. Co-housen is niets voor mij.

Soms lees je zo artikels van veertigers of ouder die nog altijd thuis wonen en nooit het ouderlijk huis verlaten hebben zonder een reden (ziekte, ziekte van ouder,…). Dan denk ik: is dat oke? Gezond?

Zijn er hier nog mensen die heel lang bij hun ouders hebben gewoond of nog wonen? Kwam dit door omstandigheden of een bewuste keuze?

 

[Jipser]

Zelfde situatie hier. Negenentwintig jaar, en ik woon nog steeds thuis. In de tussentijd wel 2 maal samengewoond met ex-partners. En ik vind het verschrikkelijk! Maar zoals je zelf aangeeft is het momenteel niet makkelijk, en zijn voor velen de enige keuze co-housing of leven in een (mensonwaardige) studio. En luisteren naar al die boomers die niet snappen waarom dit zo is.

Normaal gezien ging ik deze zomer gaan co-housen, maar dit is afgesprongen dus momenteel ook terug aan het kijken voor iets op mezelf te huren. Maar als de huurprijzen bijna standaard de helft van uw inkomen bedragen is dit inderdaad enorm moeilijk.

Ik heb zelf het thuiswonen enkele jaren kunnen volhouden onder het mom 'dan kan ik veel sparen en makkelijker een lening aangaan'. Helaas ben ik de afgelopen tijd serieus met mijn neus tegen de muur gelopen want ondanks dat mijn spaarboek (vanwege het jarenlang thuiswonen) niet slecht is kun je geen lening aangaan met een bescheiden 1-persoonsinkomen.

Hier ook op het punt dat ik ofwel ga moeten co-housen met mensen die ik niet ken (en eerlijk, co-housing is nog triester dan bij uw ouders inwonen, ook al wordt het als zelfstandig aanzien), ofwel te verhuizen naar een studio waarin in ga wegkwijnen. Ik denk dus dat, van de personen van onze leeftijd, quasi niemand als bewuste keuze bij zijn ouders woont maar eerder uit financiële noodzaak. Voel u hier zeker niet slecht om!

 

[Anna]

Bij mij is het niet omwille van financiële noodzaan (zie mijn andere topic). Is niet om op te scheppen voof alle duidelijkheid, want zo zit ik niet in elkaar.

Het gaat me eerder om het alleen wonen op zich, de eenzaamheid,… of ik dat ga kunnen, maar denk op zich dat ik er wel aan gewend kan raken na een tijd.

 

[Carrion]

Ik ben 36 jaar en woon momenteel nog steeds bij mijn ouders. We hebben altijd in een kangoeroewoning gewoond met mijn grootouders. Zij zaten op het onderste verdiep, mijn ouders en ik op het 2de verdiep en op de zolder was mijn slaapkamer. Sinds mijn laatste grootouder gestorven is vorig jaar woon ik nu in het onderste verdiep. Dus in principe kan je het vergelijken met een kleine blok met 2 appartementen, alleen deel ik het bovenste met mijn ouders ipv vreemden. En moet ik geen huur betalen.

Uiteraard kijk ik ook wel eens rond naar een huis, maar afhankelijk van hoe je sociaal leven is mag je het alleen zitten toch ook niet onderschatten. Ik ben sinds vandaag terug van een week buitenland voor het werk. Ik was alleen dus dat was 4 dagen alleen op hotel zitten, en dat wordt toch snel eens eenzaam. Terwijl ik nu dagelijks wel eens naar mijn ouders of de hond ga.

Voor het geld moet ik het in principe niet doen. Ik ben verre van rijk, maar ik zou wel gewoon een appartement kunnen kopen. Maar dan vraag ik mij af, waarom zou ik mijn huidige situatie wisselen met een vrij identieke met dan het risico dat ik rottige bovenburen krijg, niet meer dagelijks met de hond kan gaan wandelen en geen tuin meer heb?

Veel is ook afhankelijk van de band met je ouders. Ik heb er een goede band mee, en al bij al zie ik ze nu ook maar 30 minuten per dag terwijl we technisch gezien in hetzelfde huis wonen.

 

[Philharmoniker]

Ik heb 2 kameraden 35 en 39 die nog thuis wonen. In jou geval gaat je vraag slechts beantwoord worden als je de stap in het onbekende, of die angst voor het onbekende, gaat nemen.
Wat betreft men kameraden heb ik maar 1 mening, als ze maar gelukkig zijn. Ik moet hun leven niet leiden, en zij niet zoals ik of een ander dat wilt.

 

[pardal]

Ik heb tot mijn 29ste thuisgewoond. De vraag is wat je zou moeten leren door alleen te gaan wonen?

Alleen zijn? Kan je ook leren door alleen op vakantie te gaan.

Of leren hoe je alle administratie moet doen, het huishouden enz? Dat doe je misschien nu al of kan je meer gaan doen als het daarover zou gaan.

Hetgeen wat je, volgens mijn vrouw, niet wilt is opgezadeld zitten met een partner die alleen thuis zijn voeten onder tafel heeft moeten schuiven en voor de rest niets bijgedragen heeft in het huishouden.

Maar vooral jij moet doen wat goed voelt voor u.

 

[Guazala]

Mijn broer is 45 en woont bij mijn moeder in. Die heeft wel eens gedacht om alleen te gaan wonen, maar zag daar voor hem niet echt voordeel in. Hij heeft 2 eigen kamers, dus slaapkamer en salon, waar hij voornamelijk leeft. Dus ze delen badkamer en keuken, eten samen, maar verder doet die zijn eigen ding.
En mijn ma zou anders ook veel alleen zitten dus die vindt het fijn van niet constant alleen te moeten eten, heeft hulp voor het onderhoud van de tuin, klusjes in huis en bv zwaardere dingen op de trap te dragen of uit de auto te halen.

Dus als zij beide gelukkig zijn in die situatie, zie ik niet in waarom anderen daar een mening over hoeven te hebben.

 

[Remake]

Ik heb een huis gekocht op mijn 26, maar grote verbouwingen aan gedaan en uiteindelijk tot mijn 28 thuis gewoond. Eigenlijk was dat ook enkel maar in het weekend, want vanaf mijn 21 als internationaal trucker gewerkt, dus veel was ik daar niet.
Voor mij was het gewoon tijd geworden om mijn eigen ding te kunnen doen in mijn vrije tijd, zonder bij elke stap goede raad te moeten aanhoren.
Tegenwoordig is dat gewoon volledig normaal om wat langer thuis te blijven wonen.

Het verhaal van @Carrion vind ik dan zelfs helemaal niet thuis blijven wonen, maar gewoon je ouders als buur hebben eigenlijk.

 

[BlackTeaTrader]

Ook tot mijn 29ste thuis blijven wonen. Er is een groot verschil tussen mensen die nog thuis wonen in een soort kangeroewoning en mensen die nog op hun kamer zitten waar ze zijn opgegroeid. Bij mij was dat het laatste, dus ik had geen eigen keuken, badkamer of leefruimte, enkel mijn kamer. De band met mijn ouders is zeer goed en we aten alle maaltijden samen wanneer ik thuis was.

Maar alleen gaan wonen was toch een verademing. Je eigen plek hebben doet veel. Ik ga nog steeds zeer graag naar mijn ouders, maar ik zou er nu niet meer kunnen wonen.

 

[Sloan]

Ook een stuk cultuur hé, er zijn genoeg culturen waar het normaal is om meer samen te hokken met je ouders en grootouders.

Had het gekunnen had ik gewoon bij mijn ouders blijven wonen, hoewel die wellicht wel huur zou zijn beginnen vragen.

 

[Wilcao]

Ik was 25 toen ik alleen ging wonen. Ik had/heb een geweldige band met mijn ouders, maar toen was ik er wel aan toe, 25/26 was op een gegeven moment mijn streefleeftijd om het ouderlijk huis te verlaten. Mijn ouders wonen ook niet groot en had ook en kleine slaapkamer, dus dat hielp ook wel naar het "uitkijken" naar alleen wonen. Thuis was ik behoorlijk verwend, maar alleen wonen was echt een enorm leerrijke periode. Heeft enorm veel gedaan voor mijn persoonlijke ontwikkeling. Waarschijnlijk ook omdat ik thuis vrij verwend was (dan bedoel ik dat ik niet veel moest doen in het huishouden). Maar iedereen moet natuurlijk voor zichzelf uitmaken wanneer hij/zij ervoor klaar is.

 

[Galaxy]

Als uw loon het toelaat, waarom niet.
Probeer een appartement te kopen, indien mogelijk.

 

[Avondland]

Ook een stuk cultuur hé, er zijn genoeg culturen waar het normaal is om meer samen te hokken met je ouders en grootouders.

Had het gekunnen had ik gewoon bij mijn ouders blijven wonen, hoewel die wellicht wel huur zou zijn beginnen vragen.

In Nederland is het normaler om al vroeger "op kamers" te gaan of alleen te gaan wonen, in Italië is hotel Mama dan weer heel gangbaar. Er zijn financiële voordelen aan thuis blijven wonen maar niet elke potentiële partner is happig op iemand die al enkele jaren werkt en carrière maakt en nog bij zijn ouders woont. Het kan dan aanvoelen alsof die persoon niet volwassen is en niet voor zichzelf kan zorgen. Dat hoeft trouwens zeker niet zo te zijn voor iedereen die nog bij zijn ouders woont. Maar het is wel een perceptie dat kan meespelen.

Als je band goed is met je ouders en je voelt je er goed bij: waarom niet? Vroeger was het doodnormaal om je hele leven lang met je familie op te hokken. Toen was de opvoeding van een kind lang niet de taak van enkel de ouders maar ook van de nonkels en tantes en grootouders. Het samenlevingsverband is vandaag veel individualistischer geworden dan het ooit was.

 

[Arkaine]

(en eerlijk, co-housing is nog triester dan bij uw ouders inwonen, ook al wordt het als zelfstandig aanzien)

Amai, redelijk bekrompen.
Nooit aan co-housing gedaan, maar ik zie niet in wat er mis mee is als het financieel steek houdt en je dit een leuke vorm van wonen vindt.

 

[Taxandrian]

Ik ben altijd bij mijn ouders blijven wonen maar dat kwam ook door omstandigheden.
Zo rond mijn 27ste toen mijn laatste relatie op de klippen liep en ik zeker wist dat ik als single het gelukkigst zou zijn ben ik ook op zoek gegaan naar een appartement...ik kon toch niet eeuwig bij mijn ouders blijven wonen (al betaalde ik wel 'kostgeld'). Mijn zus was toen al het huis uit.
Maar toen bedacht ik: 'Het is een groot huis, op een groot perceel. Mijn ouders zijn ook al niet meer van de jongste (toen al achteraan de 60), zij gaan dit ook niet allemaal kunnen blijven onderhouden' (de tuin begon al serieus te verwilderen omdat mijn vader met zijn knieën en rug sukkelde).
Ik heb toen de beslissing genomen om ipv elke maand huur te betalen en mijn tijd door te brengen in de kroeg, mijn geld te investeren in o.a. een graafmachine, een terreinwagen, aanhangwagen, kettingzaag,...zodat ik het rondom het huis al wat kon fatsoeneren.
Enkele jaren later hebben mijn ouders mij dan het huis geschonken (waarbij ik wel mijn zus moest uitbetalen natuurlijk) zodat ik ook het huis kon beginnen renoveren. Later heb ik dan de mantelzorg voor mijn ouders op me genomen (met hulp van mijn zus en Familiehulp) waardoor mijn vader tot zijn dood thuis is kunnen blijven wonen en mijn moeder tot haar 90ste.
Uiteindelijk heb ik nu op mijn 54ste nog nooit in een ander huis gewoond en zit ik nu alleen in een groot huis waar ik me op een onbewaakt moment soms wel eens schuldig om voel...

 

[kinxton]

Ik ben altijd bij mijn ouders blijven wonen maar dat kwam ook door omstandigheden.
Zo rond mijn 27ste toen mijn laatste relatie op de klippen liep en ik zeker wist dat ik als single het gelukkigst zou zijn ben ik ook op zoek gegaan naar een appartement...ik kon toch niet eeuwig bij mijn ouders blijven wonen (al betaalde ik wel 'kostgeld'). Mijn zus was toen al het huis uit.
Maar toen bedacht ik: 'Het is een groot huis, op een groot perceel. Mijn ouders zijn ook al niet meer van de jongste (toen al achteraan de 60), zij gaan dit ook niet allemaal kunnen blijven onderhouden' (de tuin begon al serieus te verwilderen omdat mijn vader met zijn knieën en rug sukkelde).
Ik heb toen de beslissing genomen om ipv elke maand huur te betalen en mijn tijd door te brengen in de kroeg, mijn geld te investeren in o.a. een graafmachine, een terreinwagen, aanhangwagen, kettingzaag,...zodat ik het rondom het huis al wat kon fatsoeneren.
Enkele jaren later hebben mijn ouders mij dan het huis geschonken (waarbij ik wel mijn zus moest uitbetalen natuurlijk) zodat ik ook het huis kon beginnen renoveren. Later heb ik dan de mantelzorg voor mijn ouders op me genomen (met hulp van mijn zus en Familiehulp) waardoor mijn vader tot zijn dood thuis is kunnen blijven wonen en mijn moeder tot haar 90ste.
Uiteindelijk heb ik nu op mijn 54ste nog nooit in een ander huis gewoond en zit ik nu alleen in een groot huis waar ik me op een onbewaakt moment soms wel eens schuldig om voel...

Sterk man, ik zou het niet kunnen. Maar we zijn hier aan m'n ma haar kant 2 met 3 eigendommen, langs vaders kant met 6 en een 10-tal eigendommen. Dat de jongste 4 het maar oplossen lol.

 

[zarathustra]

Ook een stuk cultuur hé, er zijn genoeg culturen waar het normaal is om meer samen te hokken met je ouders en grootouders.

Had het gekunnen had ik gewoon bij mijn ouders blijven wonen, hoewel die wellicht wel huur zou zijn beginnen vragen.

Jep als ik hier in Noorwegen vertel dat ik tot mijn 25ste ( toen ik naar hier verhuisde) thuis woonde en in de weekends en vakanties naar huis ging terwijl ik studeerde dan gaan die er vanuit dat er iets serieus mis is/was.

 

[playforfun91]

Ik ben 33 jaar en heb zopas mijn eerste appartement aangekocht, tussentijds wel eens even gehuurd en het alleen wonen beviel mij eigenlijk uitstekend. Toch terug huiswaards gegaan om uit de huurmarkt te geraken, te sparen en uiteindelijk te kunnen kopen. Uiteindelijk moet iedereen het voor zichzelf beslissen, maar ik vind het wel een belangrijke persoonlijke verwezenlijking om op eigen benen te kunnen staan, al dan niet met partner. De band met mijn ouders is goed, maar ik heb gewoon mijn eigen plek nodig. Als single met een "normaal" loon (rond de 3K bruto) lijkt het met een behoorlijke eigen inbreng toch niet zo een groot probleem om een lening te kunnen krijgen, maar je moet dan wel de kans krijgen om te sparen natuurlijk. 30% lijkt me het minimum.

Om toch direct te antwoorden op jouw vraag. Als je nu 27 bent zou ik mijzelf toch het comfort gunnen van een lagere maandlast / minder lang krediet en ff keihard doorsparen tot je 30 als je dan toch die stap wil zetten. Als die band met de ouders goed is, waarom het jezelf te moeilijk maken. Tenzij er natuurlijk al veel eigen middelen zijn, ik ken jouw financiën natuurlijk niet. Ik denk dat het echt zwaar onderschat wordt hoeveel eigen middelen je moet vergaren als single. Uiteraard kan die status veranderen, dan wordt het wel makkelijker als je beiden wat met geld kan omgaan. Maar laten we van single uitgaan. Een woonst die ietwat in orde staat gaat meestal rond de 250K, afhankelijk van de regio uiteraard. Registratierechten + kosten zit je dan aan +/- 260K. Stel met mijn loon van 3K bruto dat je 20 jaar zou lenen met een aflossing van €730 per maand (+/- 1/3de regel), dan geraak je vandaag aan een krediet van ongeveer €135.000. Je moet dus richting €125.000 eigen middelen, en dan heb je nog geen inboedel. Dat wordt voor velen dus een kleine studio, fameus doorsparen, goed geld verdienen, sponsoring van ouders/grootouders of een combinatie van (of de lotto winnen ofzo). Stel dat je naar een studio van €180.000 zou gaan, dan moet je nog steeds +/- 50K eigen middelen vergaren puur voor de woning. Dan heb je geen inboedel, geen reserve, ... Ook een bijzonder woonvorm is mogelijk (zoals cohousen, wat trouwens NIET hetzelfde is als huisdelen. Bij cohousen heeft nog altijd elk persoon zijn eigen woning met eigen keuken, toilet en badkamer), maar zeker niet mainstream, evident of gewenst voor elk karaker.

Finaal: is het acceptabel? Ja natuurlijk, wie beslist daarover? Jij en jouw ouders, niemand anders. Is het maatschappelijk aanvaard? Das iets anders, maar kijk de statistieken na of kijk gewoon eens rond jou en das toch meer en meer de realiteit de dag van vandaag. Tis wel culturleer gebonden. Als ik niet mis ben blijven ze in zuiderse landen nog langer thuis wonen, terwijl zoals @zarathustra zegt het in Noorwegen als heel merkwaardig wordt gezien.

 

[Anna]

Merci, ik denk dat ik toch heb besloten om uit te kijken om alleen te gaan wonen.

Ik twijfel zelf tussen een appartement of een huis.
Zonder te willen stoefen met mijn situatie, maar vraag oprecht advies. Ik bezit door een erfenis een afbetaald appartement. Dit is een redelijk recent appartement: 11 jaar oud, +- 80 m2, 2 kleine slaapkamers gelegen in een middelgrote blok. Momenteel is dit appartement verhuurd wat betekent dat als ik opzeg zou doen ik minimum 6 maanden moet wachten om erin te gaan wonen en daarna er ook 2 jaar moet blijven wonen.
Het nadeel is alleen dat dit gelegen is op 30 minuten rijden enkel (snelweg) van mijn ouderlijk huis en op 35 minuten rijden enkel van mijn werk. De afstand en het feit dat ik daar niemand of niets ken doen me twijfelen.
Ik overweeg dus ook om het appartement te verkopen.

Ik ben zelf opgegroeid in een groot huis met tuin.

De onderhoudskosten lijken mij minder te zijn bij een appartement, maar de grootste nadelen van een appartement lijken mij dan de algemene kosten en renovaties. Als je nu bv. een appartement koopt van 10 jaar oud en je woont er 10 jaar in dan is de blok 20 jaar oud (of stel nog ouder) en er moeten bv. renovaties gedaan worden aan terrassen,… en ze willen niet, dan mag je het langs binnen nog zo mooi renoveren, maar dan blijf je in een oude blok zitten.

Anderzijds lijkt een huis mij gewoon veel te groot alleen. Wat moet je met een huis van 150-170 m2 groot als alleenstaande? Ook in onderhoudskosten,… Ik ben ook niet handig aangelegd.
Een klein huisje met klein tuintje is in mijn regio niet makkelijk te vinden.

Ik ben wel een huismus en kan dus wel echt genieten van thuis zijn, maar weet niet of dat ook nog is als ik alleen woon.

Met welke zaken, voor- en nadelen moet ik nog rekening houden?
Wat raden jullie aan voor een jong iemand die alleenstaand is?
Zouden jullie zo ver van alles gaan wonen, ik denk dat ik dan wel veel tijd in de auto zal spenderen en dus ook meer slijtagekosten/brandstof aan wagen.

 

[Likes]

Als het afbetaald en verhuurd is, zie ik geen enkele reden om te verkopen. Gewoon houden en de huuropbrengst kan je deels gebruiken om een lening aan te gaan om iets voor jezelf te kopen of huren.

Een klein huisje met klein tuintje is in mijn regio niet makkelijk te vinden.

Aangezien je toch nog thuis woont heb je tijd genoeg om te zoeken