Gewoon ter info omdat het toch niet zo zwart wit is: ambtenaren hebben een motivatieplicht, net omdat burgers zouden weten waarom een bepaalde beslissing werd genomen. Het doel hiervan is om niet alleen een betere dienstverlening aan te bieden maar ook om te voorkomen dat er klachten komen bij de dienst zelf, een ombudsman of dat er geprocedeerd wordt. Als je het gevoel hebt dat de ambtenaar onbehoorlijk heeft gehandeld en je bent niet akkoord heb je nog steeds de mogelijkheid om te klagen bij de dienst zelf. Indien deze jouw klacht niet behoorlijk behandelen kan je terecht bij een ombudsdienst. Achteraf kan je alsnog procederen. Ook kan je gebruik maken van de Openbaarheid van Bestuur om bepaalde documenten in te kijken als dat zou helpen
Ook is het net de bedoeling dat ambtenaren zich wapenen met deze regels, ik denk niet dat we in een situatie willen komen waarbij ambtenaren dit niet doen.
Verder vind ik het een vervelende situatie voor jou.
Mja, het zal jullie wellicht niet verbazen maar ik ben ooit eens in zo'n procedure gestapt na een ongelofelijk voorvalletje van "computer says no" bij de overheid terwijl er ten gronde geen enkele redenen was om "no" te zeggen.
Dan heb je een drietrapsraket waarmee je je kunt bezighouden:
- Een "interne ombudsman", die blijkbaar een rechtstreekse collega is van de persoon die de verkeerde inschatting heeft gemaakt. Slaagkans op een eerlijke evaluatie sowieso al nihil. Maar soit, ik werd uitgenodigd voor een gesprek in Brussel, tijdens de kantooruren. Ik heb toen vriendelijk de uitnodiging aanvaard maar wou toch nog even weten of dit gesprek impact kon hebben op de evaluatie van het dossier? Aarzelend moest ze toegeven van niet.
Bon, dan heb ik uiteraard (even vriendelijk) haar aanbod geweigerd. Om nu mijn schaars verlof in te zetten om naar Brussel te tjolen en op de koffie te gaan voor een leuk gesprekje zonder inzet? Thanks, but no thanks. Overigens is de responstijd van een klacht 45 kalenderdagen maar in mijn geval was de situatie na 7 dagen al onomkeerbaar. Dus een maat voor niets.
- Vervolgens heb je (een medewerker van) de Vlaamse Ombudsman. Die luisterde in eerste instantie naar mijn argumenten en de kafkaïaanse behandeling van mijn procedure, tot de argumentatie te technisch werd en ze afhaakte. Zonder argumentatie. "Daar ga ik niet langer in mee." Punt. Ze zeiden dat ik maar naar de Raad van State moest trekken.
- Als finale poging heb ik nog de ombudsman zelf proberen bereiken, Bart Weekers. Dat was nog de meest arrogante en incompetente van heel de hoop. Die raadde me aan om "zelf lessen te trekken uit dit voorval". Wel vreemd dan, dat door mijn klacht de bevoegde overheidsdienst hun procedure enkele dagen later heeft aangepast voor de nieuwe dossiers. Het mooiste bewijs dat ik een terecht punt had. Maar hey, het was wel "mac-bc die er lessen moest uit trekken voor zichzelf". De arrogante zak vanuit zijn ivoren toren.
Dus long story short: Een overheidsbeslissing betwisten? Veel blabla, veel nutteloze tijdsverspilling, ... en op het einde van de rit zeggen ze gewoon dat je maar naar de dure en tijdsrovende Raad van State moet trekken, waarvan ze weten dat geen zinnig mens voor zoiets naar de Raad van State zal gaan natuurlijk. Vooral de illusie creëren dat je zeggenschap hebt als burger, maar intussen wel netjes alle deuren dichtdoen. En daar sta je dan. Mocht ik tijd en geld teveel hebben, en mocht de beslissing teruggedraaid kunnen worden, ik zou een procedure opgestart hebben.
