Willen we nu eens stoppen met dat 19-eeuwse denken zeg?
Als ik de posts hier bij elkaar neem: kinderen van dokters, advocaten, vastgoedmakelaars, CEO's, mensen met dure restaurants...jullie weten dat als je nu rechten of geneeskunde gaat studeren je binnen enkele jaren ook "kinderen van" kan hebben? En dan zwijg ik nog over mensen met een duur restaurant of vastgoedmakelaars, zijn dat dan zo'n elitaire jobs die ontoegankelijk zijn?
Ik ben hier precies posts aan het lezen van gefrustreerde fabrieksarbeiders op HLN die iedereen die wat geld verdient met een bureaujob als verdacht ziet. Het enige dat hier niet toegankelijk is een adelijke titel, iets dat tegenwoordig trouwens zeker niet wil zeggen dat je er financieel goed voorstaat.
Ik heb ook maar een banale bureaujob tegenwoordig hoor, betaalt beter dan gemiddeld, en zeker beter dan kassier(ster) bij de Delhaize... maar nu nog even andere studies gaan doen om mijn eventuele kinderen een topadvocaat te betalen is niet echt een optie. Waren mijn ouders geen eenvoudige arbeiders/bedienden zonder hogere studies geweest, ik had wellicht beter studieadvies en -begeleiding gehad, of via connecties aan betere jobs geraakt (zo ken ik effectief voorbeelden, maar die ga ik hier niet benoemen). Maar neen, in principe zijn zaken als geneeskunde of vastgoedmakelaar niet ontoegankelijk, maar daar gaat het hier ook niet om.
Wat is hier wél de relevantie? Dat deze ouders wél invloedrijke connecties hebben en wél de middelen om topadvocaten in te schakelen. Met het feit dat dit topadvocaten zouden zijn, werd hier weliswaar gelachen door sommigen, misschien zijn het inderdaad gewoon mediageile advocaten. Dat heeft een gewone fabrieksarbeider of zijn ouders doorgaans niet. Daar zit de klassenjustitie. Dat de klassen van iemand op een generatie of twee kan veranderen is een positieve evolutie in onze samenleving (hoewel je dat voor notarissen eigenlijk nog maar nipt kan zeggen, maar soit), maar genoeg mensen zijn nog steeds van bescheiden afkomst hoor (ik ook overigens).
Misschien advocaten ook gewoon eens barema's opleggen, dan kan in zaken als deze alvast geen (EDIT: veel minder) sprake zijn van klassenjustitie?
Ik vraag me ook wel af waarom we in deze richting wel over "klassenjustitie" kunnen spreken, en er zelfs veel zijn die bereid zijn om basisregels overboord te gooien, zodat ze zeker maar streng genoeg gestraft worden, die elite.
Maar in de andere richting, als het gaat over mensen die wéinig kansen gekregen hebben en weinig ruggensteuntjes kunnen verwachten van hun ouders, of nog veel meer problemen kunnen hebben met weinig privileges, dan mag je het weer niét aanhalen of inroepen om lichtere straffen aan te halen, of te vragen om een andere manier om die mensen op het rechte pad te krijgen.
Ik zeg het, voor mij heeft dat héél weinig (tot niks) met rechtvaardigheid te maken. Zeker niet als je moet toegeven dat het overdreven zou zijn in alle andere gevallen, maar hier wel het buikgevoel van klassenjustitie zou kunnen doen verminderen...
Straffen met dezelfde impact, ongeacht afkomst. Ik bepleit niet voor strengere straffen voor de elite, enkel een waarschuwing dat een geldstraf voor deze jongens niets voorstelt als de papa ze eenvoudig kan betalen. Celstraffen kosten voor iedereen, rijk of arm evenveel tijd denk ik dan.
Welke namen worden welk bekendgemaakt van andere rechtszaken? Je doet alsof dat de normaalste zaak is, maar net als KOC heb je het nog nergens laten zien.
Fout, ik heb wel degelijk voorbeelden gegeven. Het is niet omdat ze niet aan jouw criteria voldoen dat ze niet van tel zijn.
Bovendien, je blijft negeren dat het anonimiseren van de voornamen hier verder gaat dan in concrete andere zaken.
Je durft zelfs niet één voornaam voluit te schrijven, en gebruikt een fictief voorbeeld, terwijl een voornaam en initiaal van de achternaam perfect mag, zelfs volgens de geldende regels van de deontologie.
