In een tijd van opgeblazen productiebudgetten en gameprijzen die steeds meer richting € 100 gaan (zal Rockstar Games het doen of niet?), lijkt er toch een kantelmoment aangebroken. De recente successen van titels zoals Clair Obscur: Expedition 33, Senua's Saga: Hellblade II, Mafia: The Old Country en Wuchang: Fallen Feathers tonen aan dat niet elke game een live-service of AAA-game met een budget van € 200 miljoen dollar moet zijn om de weg te vinden naar de harten van gamers. Er is duidelijk vraag naar AA-games die sterke singleplayer-ervaringen bieden, afwijken van wat vandaag als populair wordt beschouwd en een prijskaartje hebben dat zich bevindt tussen dat van de klassieke mid-budget game en de normale vraagprijs.
Een spel dat een graantje probeert mee te pikken van dit momentum is Echoes of the End, een titel die voor het eerst werd onthuld in 2021 als onderdeel van het intussen opgedoekte Prime Matter-label van PLAION. Andere spellen die op dat moment werden aangekondigd waren bijvoorbeeld Scars Above, Gungrave G.O.R.E., The Chant, Dolmen en The Last Oricru. Niet bepaald succesverhalen, dus niet vreemd dat dit Prime Matter-label opzij werd geschoven en dat de debuuttitel van het Ijslandse Myrkur Games gewoon onder het Deep Silver-label wordt uitgegeven. Het spel past wel mooi binnen de hierboven aangegeven omschrijving: Echoes of the End schotelt je een beknopte en lineaire singleplayer-ervaring voor in de vorm van een tien à vijftien uur durende cinematisch action-adventure game.
Om deze wereld tot leven te brengen, inspireerden de makers zich op het landschap van hun thuisland Ijsland. Dit land staat gekend om zijn ongerepte schoonheid en met dank aan de Unreal Engine 5 is Myrkur Games er alvast in geslaagd om dit naar prachtige in-game omgevingen te vertalen. Het spel neemt ons mee langs indrukwekkende vlaktes, ijzige gebergtes, lang vergeten steden en zelfs het hart van een vulkaan. Wanneer de zonnestralen doorheen de bomen stralen of vlammen de duisternis verlichten, toont Echoes of the End zich als een grafisch sterke en sfeervolle titel. Het grootste minpunt op visueel niveau is dat wanneer we de personages zien praten, we ons net iets teveel in Uncanny Valley bevinden. Op console ben je helaas ook verplicht om te kiezen tussen de gekende Quality- en Performance-modus, maar deze laatste boet gelukkig niet teveel in qua schoonheid en levert een redelijk stabiele zestig frames per seconde - enkele framedrops kunnen merkbaar zijn - waardoor de Performance-modus voor mij duidelijk de voorkeur genoot.
De gevechten bijvoorbeeld, draaien rond de intussen typische elementen van een light en heavy attack, en vijandelijke aanvallen die je kan pareren, of als je een rode indicator ziet, moet ontwijken. Je moveset is in het begin van het spel vrij eenvoudig, maar het spel maakt gebruik van een eenvoudig leveling systeem waarbij je ervaringspunten verdient die je kan investeren in onder andere nieuwe aanvallen. Naarmate je deze nieuwe aanvallen vrijspeelt, wordt de combat gelukkig wat interessanter en gaat het er lekker bloederig aan toe. Alleen is het spijtig dat de bewegingen van je personage vrij clunky aanvoelen. Erger nog, het lijkt wel alsof je personage lichtjes boven de grond lijkt te zweven, waardoor lopen onnatuurlijk overkomt. Dit zorgt er ook voor dat de vele platforming-puzzel secties minder nauwkeurig aanvoelen dan je wenst, waardoor je regelmatig al eens een sprong mist. Het spel schotelt je alvast een grote dosis van deze secties voor, waardoor het voor mij na een tijdje toch wat teveel van het goede werd, maar de puzzels zijn gelukkig niet al te complex en als je de oplossing niet meteen vindt, is er ook een hintsysteem in het spel aanwezig. Op regelmatige basis wordt ook een nieuw mechanisme in deze puzzels geïntroduceerd, maar de overdaad en herhaling waren voor mij toch een afknapper. Graag wat meer actie en verkenning volgende keer.
Wat voor mij gerust ook wat minder mocht, was het aantal momenten dat je door een nauwe doorgang of onder een op te tillen balk kruipt. Misschien zijn dit verdoken laadschermen, maar het werkte echt vervelend. Het verklaart ook niet waarom je bij een wissel van een locatie of soms zelfs bij de start van een cutscene alsnog wordt getrakteerd op een laadscherm. En alsjeblieft uitgevers, geef je ontwikkelaars voldoende tijd en middelen om hun games af te werken en voldoende te testen. Opnieuw is dit een spel dat te kampen heeft met heel wat tekortkomingen. De voetstappen van je personage hebben totaal geen geluid, er is niets van wateranimaties aanwezig, de tekst van de collectibles is in het menu nauwelijks leesbaar, de A.I. gedraagt zich wispelturig en vooral Abram doet bijvoorbeeld graag al eens wat pirouettes of zweeft graag door de lucht. Wat ik ook frappant vond, was dat je de eerste twee hoofdstukken fragmenten vindt voor upgrades voor je levens- en manabar, maar na deze hoofdstukken vond ik werkelijk geen enkel bijkomend fragment, waardoor ik simpelweg op twee van de drie fragmenten, nodig voor een upgrade, bleef hangen. Waren deze veel te goed verstopt of gewoonweg vergeten door de ontwikkelaar? Ik zou het niet kunnen zeggen.
Een spel dat een graantje probeert mee te pikken van dit momentum is Echoes of the End, een titel die voor het eerst werd onthuld in 2021 als onderdeel van het intussen opgedoekte Prime Matter-label van PLAION. Andere spellen die op dat moment werden aangekondigd waren bijvoorbeeld Scars Above, Gungrave G.O.R.E., The Chant, Dolmen en The Last Oricru. Niet bepaald succesverhalen, dus niet vreemd dat dit Prime Matter-label opzij werd geschoven en dat de debuuttitel van het Ijslandse Myrkur Games gewoon onder het Deep Silver-label wordt uitgegeven. Het spel past wel mooi binnen de hierboven aangegeven omschrijving: Echoes of the End schotelt je een beknopte en lineaire singleplayer-ervaring voor in de vorm van een tien à vijftien uur durende cinematisch action-adventure game.
Mystieke schoonheid
Echoes of the End neemt ons mee naar Amea, een in verval geraakte en door oorlog verscheurde wereld waar reusachtige kristallen, de Wards, de wereld in balans houden en bepaalde mensen magische krachten geeft - tiens, waar hebben we dat nog gehoord? Deze personen zijn Vestiges en uiteraard is het hoofdpersonage Ryn zo'n Vestige, al lijkt ze nog niet al haar krachten onder controle te hebben. Het verhaal start wanneer ze samen met haar broer Cor een routinecontrole uitvoert van de Ward die haar land Noi Syrouve beschermen. Hun expeditie brengt hen echter in contact met het leger van de vijandige natie Reigendal, dat een kruistocht is begonnen om deze Ward te vernietigen. Wanneer ze haar broer ontvoeren, start Ryn een zoektocht, niet enkel naar haar broer, maar ook naar antwoorden over het verleden en haar eigen lotsbestemming.Om deze wereld tot leven te brengen, inspireerden de makers zich op het landschap van hun thuisland Ijsland. Dit land staat gekend om zijn ongerepte schoonheid en met dank aan de Unreal Engine 5 is Myrkur Games er alvast in geslaagd om dit naar prachtige in-game omgevingen te vertalen. Het spel neemt ons mee langs indrukwekkende vlaktes, ijzige gebergtes, lang vergeten steden en zelfs het hart van een vulkaan. Wanneer de zonnestralen doorheen de bomen stralen of vlammen de duisternis verlichten, toont Echoes of the End zich als een grafisch sterke en sfeervolle titel. Het grootste minpunt op visueel niveau is dat wanneer we de personages zien praten, we ons net iets teveel in Uncanny Valley bevinden. Op console ben je helaas ook verplicht om te kiezen tussen de gekende Quality- en Performance-modus, maar deze laatste boet gelukkig niet teveel in qua schoonheid en levert een redelijk stabiele zestig frames per seconde - enkele framedrops kunnen merkbaar zijn - waardoor de Performance-modus voor mij duidelijk de voorkeur genoot.
Doordeweekse ervaring
De omgevingen in het spel deden mij, zeker tijdens de eerste uren, trouwens vaak denken aan een ander spel dat net op dezelfde dag van release een Enhanced-versie kreeg en ook voor het eerste speelbaar was op PlayStation 5. Ik heb het hierbij natuurlijk over Senua's Saga: Hellblade II, dat zich net in Ijsland afspeelt en esthetisch redelijk wat gelijkenissen vertoont. Al moet Echoes of the End natuurlijk wel zijn meerdere erkennen in de visuele pracht van Hellblade II. Het gevoel van déjà-vu bij Echoes of the End is redelijk groot trouwens, want het spel voelt vaak aan als een samenraapsel van spellen als God of War, Uncharted, A Plague Tale en zelfs een vleugje Unknown 9: Awakening. Zeker op het vlak van gameplay brengt de game weinig origineels naar de tafel. We hebben het allemaal al elders en beter gezien.De gevechten bijvoorbeeld, draaien rond de intussen typische elementen van een light en heavy attack, en vijandelijke aanvallen die je kan pareren, of als je een rode indicator ziet, moet ontwijken. Je moveset is in het begin van het spel vrij eenvoudig, maar het spel maakt gebruik van een eenvoudig leveling systeem waarbij je ervaringspunten verdient die je kan investeren in onder andere nieuwe aanvallen. Naarmate je deze nieuwe aanvallen vrijspeelt, wordt de combat gelukkig wat interessanter en gaat het er lekker bloederig aan toe. Alleen is het spijtig dat de bewegingen van je personage vrij clunky aanvoelen. Erger nog, het lijkt wel alsof je personage lichtjes boven de grond lijkt te zweven, waardoor lopen onnatuurlijk overkomt. Dit zorgt er ook voor dat de vele platforming-puzzel secties minder nauwkeurig aanvoelen dan je wenst, waardoor je regelmatig al eens een sprong mist. Het spel schotelt je alvast een grote dosis van deze secties voor, waardoor het voor mij na een tijdje toch wat teveel van het goede werd, maar de puzzels zijn gelukkig niet al te complex en als je de oplossing niet meteen vindt, is er ook een hintsysteem in het spel aanwezig. Op regelmatige basis wordt ook een nieuw mechanisme in deze puzzels geïntroduceerd, maar de overdaad en herhaling waren voor mij toch een afknapper. Graag wat meer actie en verkenning volgende keer.
Op het vlak van gameplay brengt de game weinig origineels naar de tafel.
Wat voor mij gerust ook wat minder mocht, was het aantal momenten dat je door een nauwe doorgang of onder een op te tillen balk kruipt. Misschien zijn dit verdoken laadschermen, maar het werkte echt vervelend. Het verklaart ook niet waarom je bij een wissel van een locatie of soms zelfs bij de start van een cutscene alsnog wordt getrakteerd op een laadscherm. En alsjeblieft uitgevers, geef je ontwikkelaars voldoende tijd en middelen om hun games af te werken en voldoende te testen. Opnieuw is dit een spel dat te kampen heeft met heel wat tekortkomingen. De voetstappen van je personage hebben totaal geen geluid, er is niets van wateranimaties aanwezig, de tekst van de collectibles is in het menu nauwelijks leesbaar, de A.I. gedraagt zich wispelturig en vooral Abram doet bijvoorbeeld graag al eens wat pirouettes of zweeft graag door de lucht. Wat ik ook frappant vond, was dat je de eerste twee hoofdstukken fragmenten vindt voor upgrades voor je levens- en manabar, maar na deze hoofdstukken vond ik werkelijk geen enkel bijkomend fragment, waardoor ik simpelweg op twee van de drie fragmenten, nodig voor een upgrade, bleef hangen. Waren deze veel te goed verstopt of gewoonweg vergeten door de ontwikkelaar? Ik zou het niet kunnen zeggen.
Conclusie
Ondanks de tekortkomingen en het gevoel dat je de gameplay van Echoes of the End al tig maal elders en beter hebt gezien, wist het spel mij toch enigszins in zijn wereld te zuigen en was het verhaal van Ryn en Abram boeiend genoeg om mijn aandacht erbij te houden, al is Ryn verre van het meest interessante personage. Voor een kleinschalige debuuttitel is dit al bij al niet slecht en zal ik deze ontwikkelaar zeker in het oog houden, maar het voelt ergens toch aan als een gemiste kans om iets meer uniek voor te schotelen aan de speler.
Pro
- Prachtige omgevingen
- Onderhoudend verhaal met enkele interessangte personages
Con
- Voelt onafgewerkt aan
- Weinig origineel
- Clunky en zweverige controls
- Overdaad aan platforming-puzzelsegmenten
6
Over
Beschikbaar vanaf
12 augustus 2025
Gespeeld op
- PlayStation 5
Beschikbaar op
- PC
- PlayStation 5
- Xbox Series X|S
Ontwikkelaar
- Myrkur Games
Uitgever
- Deep Silver
- PLAION
