Hoewel de verzamelwoede nooit toesloeg, durf ik gerust toe te geven dat ook ik indertijd een paar Pop!’s op mijn schap heb gezet. Een Elizabeth uit BioShock Infinite? Check. De Hulkbuster van Iron Man, Jack Skellington en Wall-E in groot formaat? Triple check. Kevin de Minion die mee mocht op reis door Europa en nu een eigen ludieke fotomap heeft met snapshots bij de Eiffeltoren, het Colosseum en het kasteel van Neuschwanstein? Zeker weten wel. Alleen heb je het uiteindelijk toch echt wel gezien met de grote hoofden en zielloze lege blikken die de markt van collectables overspoelen. Nagenoeg elke licentie in de popcultuur heeft wel een generiek stukje vinyl om op laagdrempelige wijze je ‘fan zijn’’ mee in de verf te zetten. Dat er van die alomtegenwoordige Funko’s nu ook een game op de markt is, doet dus niet eens de wenkbrauwen fronsen. De uitwerking ervan daarentegen ...
De grote vraag die je jezelf namelijk al snel gaat stellen tijdens het spelen is: 'Hoe konden ze dit nu verneuken?’. Op papier heeft Funko Fusion namelijk alle elementen om een amusante game voor het hele gezin op te leveren. De studio erachter bijvoorbeeld, het debuterende 10:10 Games, bestaat hoofdzakelijk uit leden die hun sporen verdiend hebben bij Traveller’s Tales. Deze developer bestaat dus uit knakkers die aan games als LEGO Dimensions hebben gewerkt, een titel die verdacht veel aan de opzet van deze Funko Fusion doet denken. Ook hier heb je dus de spelwerelden van populaire licenties waar je met iconische personages doorheen kan rennen en keet schoppen terwijl een dun verhaaltje het als het netje van een handvol Babybel samen probeert te houden. Op papier is het een schot voor open doel dus, alleen trapt Funko Fusion de bal los tegen de deklat.
Er zijn effectieve momenten waarop de fanservice voor opflakkeringen zorgt. De haarkleur van Ramona die steeds verandert in de Scott Pilgrim-wereld of de trippy sfeer van The Umbrella Academy. Er zitten amusante easter eggs en verwijzingen naar alom geliefde stukjes popcultuur in de game, alleen is de game zelf gewoon bagger. Neem nu de cameo-levels. Het is een tof idee om unieke levels in het teken van bijvoorbeeld Jaws vrij te spelen door met specifieke personages taken te verrichten in andere levels. Alleen moet je daarvoor dus door enkele hoepels springen in een game waar dat springen een verdomde sleur is. Funko Fusion is een viering van de dingen waar we allemaal van houden op de meest liefdeloze cynische manier voorstelbaar. Ik heb na het spelen van Funko Fusion dan ook nog steeds geen flauw idee wie hier nu de doelgroep van is. Het speelt als een rommelig en ongeïnspireerd schietspel bedoeld voor de allerkleinsten en doet dat in werelden die mikken op late dertigers. Kinderen hebben nog nooit van The Thing of He-Man gehoord en volwassenen zijn na vijf minuten kapot verveeld met de rudimentaire gameplay van dit malle onding.
De grote vraag die je jezelf namelijk al snel gaat stellen tijdens het spelen is: 'Hoe konden ze dit nu verneuken?’. Op papier heeft Funko Fusion namelijk alle elementen om een amusante game voor het hele gezin op te leveren. De studio erachter bijvoorbeeld, het debuterende 10:10 Games, bestaat hoofdzakelijk uit leden die hun sporen verdiend hebben bij Traveller’s Tales. Deze developer bestaat dus uit knakkers die aan games als LEGO Dimensions hebben gewerkt, een titel die verdacht veel aan de opzet van deze Funko Fusion doet denken. Ook hier heb je dus de spelwerelden van populaire licenties waar je met iconische personages doorheen kan rennen en keet schoppen terwijl een dun verhaaltje het als het netje van een handvol Babybel samen probeert te houden. Op papier is het een schot voor open doel dus, alleen trapt Funko Fusion de bal los tegen de deklat.
Een pijnlijke split
Het netje van de Babybel, want ik vertik het echt om dit een verhaal te noemen, gaat dus om de boosaardige tweelingbroer of nemesis of wat hij ook is van mascotte Freddy Funko. Die gast heet, lekker creatief, Eddy Funko en probeert de Wonder World's over te nemen. Aan jou als speler om hem een halt toe te roepen door naar minstens zeven werelden te reizen en daar kronen te verzamelen. Of iets in die aard. Het is, net zoals de game zelf, allemaal wat vaag. Het is in feite gewoon net als de domme stiefzus die vast zit in de trommel van de wasmachine, een excuus voor oppervlakkige gameplay en goedkope fanservice. Het is oprecht fucking raar hoe de gedachtegang van deze game werkt. Aan de ene kant weet het maar al te goed dat het grote succes van de Funko Pop! bij nostalgische dertigplussers ligt. Op die manier krijg je dus speelwerelden in het teken van de oude Battlestar Galactica, Hot Fuzz, The Thing en Masters of the Universe. Het is een game die tsjokvol knipogen zit naar mature films en tv shows en dus constant aan je volwassen mouw zit te trekken. En het koppelt dat allemaal aan gameplay die ronduit infantiel is en in alles ‘kinderspel’ uitschreeuwt. De juxtapositie werkt langs geen kanten.Imitatie zonder inspiratie
Het opzet is namelijk die van een erg rudimentaire simpele third person shooter vermengd met het residu van de LEGO-games die aan de makers is blijven plakken. Dat wil zeggen dat het gegeven van een handvol levels die in elke wereld het verhaal van de IP losjes volgen netjes behouden blijft, net als de mogelijkheid om levels te herspelen met andere personages om geheimen te unlocken. So far, so LEGO. Alleen is de gameplay dus de meest ongeïnspireerde zooi in tijden. Nagenoeg elk level speelt hetzelfde. Je komt in een omgeving terecht die vaag lijkt op een franchise die je tof vindt en moet daar wat items verzamelen terwijl je constant belaagd wordt door tevoorschijn spawnende vijanden. De eerste vijf minuten is headshots plaatsen op de grote koppen van die stroom aan vijanden nog wat geinig, na vijftig minuten is het al een stuk minder, na vijf uur wil je gewoon blootvoets op een rondslingerende Funko trappen om nog iets te voelen in een zee van monotonie.Fan zijn is soms hard werken
Het leveldesign zou de zaak nog wat kunnen opfleuren, maar het voelt simpelweg te amateuristisch aan met doodlopende paden die geen enkel nut hebben of kamer na kamer met dezelfde decorelementen. Dat een keycard die je nodigt hebt om de deur te openen vlak gewoon naast de deur ligt is maar een staaltje van de luie manier waarop de game is samengesteld. Als de makers duidelijk geen zin hadden er veel moeite in te stoppen, waarom zou je dat als speler dan wel doen? Veertig levels aan luie, ongeïnspireerde drab simpelweg omdat er af en toe een leuke hommage aan een film in zit waar we van hielden?De game is net als het gros van de Pops! die je op de winkelrekken ziet staan, een zielloze viering van fancultuur.
Er zijn effectieve momenten waarop de fanservice voor opflakkeringen zorgt. De haarkleur van Ramona die steeds verandert in de Scott Pilgrim-wereld of de trippy sfeer van The Umbrella Academy. Er zitten amusante easter eggs en verwijzingen naar alom geliefde stukjes popcultuur in de game, alleen is de game zelf gewoon bagger. Neem nu de cameo-levels. Het is een tof idee om unieke levels in het teken van bijvoorbeeld Jaws vrij te spelen door met specifieke personages taken te verrichten in andere levels. Alleen moet je daarvoor dus door enkele hoepels springen in een game waar dat springen een verdomde sleur is. Funko Fusion is een viering van de dingen waar we allemaal van houden op de meest liefdeloze cynische manier voorstelbaar. Ik heb na het spelen van Funko Fusion dan ook nog steeds geen flauw idee wie hier nu de doelgroep van is. Het speelt als een rommelig en ongeïnspireerd schietspel bedoeld voor de allerkleinsten en doet dat in werelden die mikken op late dertigers. Kinderen hebben nog nooit van The Thing of He-Man gehoord en volwassenen zijn na vijf minuten kapot verveeld met de rudimentaire gameplay van dit malle onding.
Conclusie
Funko Fusion voelt als een cynische cashgrab waarbij de makers na het verkrijgen van alle licenties plots ontdekten dat er nog wat budget losgepeuterd moest worden om een effectieve game te maken. De eindboodschap is dan ook passend voor een game waar Funko Pops! centraal staan. Gewoon in het doosje op het rek laten staan, waar het stof kan happen en vergeten worden.
Pro
- De werelden kietelen de nostalgie van dertigplussers
- Sommige werelden bevatten een hint aan inspiratie
Con
- De actie is rudimentair en kinds
- Het opnieuw spelen van levels om geheimen vrij te spelen is een sleur
- De saaie levels slepen te lang aan
- Voelt alsof de makers nauwelijks snappen waar de charme lag bij de LEGO-games
3.5
Over
Beschikbaar vanaf
13 september 2024
Gespeeld op
- PlayStation 5
Beschikbaar op
- Nintendo Switch
- PC
- PlayStation 5
- Xbox Series X|S
Genre
- Action
- Adventure
- Shooter
Ontwikkelaar
- 10:10 Games
Uitgever
- 10:10 Games
