Hades 2 is voor mij een echte ‘Ja, het zal wel’-game. Wat ik daarmee bedoel is dat ik uiteraard in mijn periferie de hoge scores en superlatieven voor de game zag passeren toen het uit early access kwam en torenhoge cijfers wist te scoren op pc en Switch 2. Het blijft echter een roguelike, een genre waar deze guy doorgaans niet graag mee fuckt omdat het zoiets vereist als geduld en toewijding, twee kwaliteiten die ik volgens minstens twee van mijn exen ontbeer. Maar die reputatie die de game heeft, die triggert uiteraard. Met die mindset begon ik dus aan Hades 2. De game wist een resem 10’en te scoren en werd onthaald als het gaming-equivalent van Sydney Sweeney? Ja, het zal wel.
Wat je in elk geval makkelijk kan zeggen, is dat Hades 2 vrij toegankelijk is voor nieuwkomers. Je hebt geen voorkennis van het origineel nodig om je (on)welkom te voelen in de onderwereld, dankzij een gloednieuw verhaal met andere personages en nieuwe gameplaymechanismen die in de vingers moeten gekregen worden. Tegelijk, en dit klinkt vast contradictorisch, maakt de game ook een ontzettend overweldigende eerste indruk. Er zijn twee paden om te nemen, er is een diepgaand combatsysteem om onder de knie te krijgen en er is een moussaka aan laagjes om te doorgronden. Het voelt kortom als iets waar je je in moet vastbijten, maar de game geeft je daar ook, als je geen ervaring met de voorganger of roguelikes hebt, ruim de tijd en middelen voor.
De manier waarop je dat doet is in haar kern uiteraard makkelijk te verklaren. Je knokt je een weg door random kamers vol demonen, fettakaasfetisjisten en ander gespuis om uiteindelijk Chronos aan te pakken. Alleen volgt het uiteraard de geijkte traditie van de roguelike en is de kans dat je het vlotjes tot dat punt redt nihil. Maar zoals bij elke goede roguelike is elke nederlaag een kans om te leren en sterker te worden. Je krijgt door indrukwekkend je heksje te staan namelijk beloningen. Deze voorwerpen of abilities komen rechtstreeks van de goden en helpen je om Melinoë steeds sterker uit te bouwen.
De boons die je krijgt van de goden vormen uiteraard de crux van de gameplay. Het experimenteren met de gebalanceerde mogelijkheden, het uitdokteren welke combinaties het beste voor je werken, daar draait het om. Wanneer je wat krachten combineert zodat de schade die ze aanrichten stapelt en je de tegenstand even heel erg ‘auwie’ doet, wordt Hades 2 erg bevredigend. Daar schuilt de verslavingsfactor van Hades 2. Niks van wat je doet voelt als tijdverspilling, omdat de game erg goed is in het voorhouden van die wortel. Alles wat je vrijspeelt heeft het potentieel om de manier waarop het spel gespeeld wordt op zijn kop te zetten, waardoor je graag blijft meegaan in de gameplayloop. Hades 2 is uiteraard in de verste verte niet de enige die dit beproefde recept serveert, maar weinigen doen het beter.
Dat je al die tools tijdens het spelen krijgt aangereikt, is uiteraard nodig om alles dat de game op je pad gooit aan te kunnen. Hades 2 is het soort game waarin standaardvijanden een serieuze bedreiging kunnen vormen wanneer ze als een soort mythologische flashmob je leven in een Griekse tragedie proberen te veranderen. En dan zijn er natuurlijk ook de bosses, wonderlijk ontworpen creaturen die je echt wel het vuur aan de schenen leggen. Het hoort allebei bij de uitdagende rush die gepaard gaat met een genre als dit. Dat het echter nooit oneerlijk voelt, is een vrij goed toonbeeld van waarom Hades 2 zo goed ontworpen is. Het is geen game die je casual wat kan gaan bashen, het vergt wat focus, maar het beloont je ook door je steeds krachtiger stukjes van je eigen puzzel te geven. Voor wie het allemaal echt te veel wordt, is er trouwens ook een God Mode die je vlotjes kan inschakelen. Die reduceert de schade die je oploopt sterk tot op het punt dat je effectief in God Mode zit, maar dit ondermijnt uiteraard de fundamenten waar de game op gebouwd is. Maar hey, als je vooral het verhaal wil volgen en als een badass door de onderwereld wil hakken, houdt niks je tegen. Het is jouw pad om te volgen.
Je komt door dialogen en flashbacks behoorlijk wat te weten over de dochter van Hades, wat ervoor zorgt dat je een goed beeld krijgt van haar beweegredenen en de tol van de taak die op haar rust. Je merkt dat de wereld van Melinoë door elkaar geschud is, maar de hoop en volharding waarmee ze terug de orde probeert te herstellen, terwijl ze uit alle macht probeert haar woede en verdriet onder controle te houden, maakt haar een boeiend personage. Constante dialoog met goden zorgt eveneens voor behoorlijk wat verhalend momentum. Tijdens elke run kom je dingen te weten over de wereld om haar heen en de excentrieke snuiters die haar bevolken. Ook dat draagt uiteraard bij aan de wil om verder te spelen.
De kers op de taart is uiteraard de audiovisuele kant van de game. Het ziet er allemaal kleurrijk en scherp uit, met die erg knappe artstyle die aan oogwaterende 120 frames per seconde op je grote scherm tot leven komt. Dat alles terwijl de betoverend knappe muziek van Darren Korb uit je speakers knalt. Ik kan uiteraard niet vergelijken met de originele release op pc en Switch 2, maar je krijgt tijdens het spelen op PlayStation 5 het gevoel dat je na maanden van patches en updates de quasi perfecte versie van de game te spelen krijgt. Het culmineert allemaal in een game die echt wel de ‘ja, het zal wel’-verwachtingen van tafel veegt.
Wat je in elk geval makkelijk kan zeggen, is dat Hades 2 vrij toegankelijk is voor nieuwkomers. Je hebt geen voorkennis van het origineel nodig om je (on)welkom te voelen in de onderwereld, dankzij een gloednieuw verhaal met andere personages en nieuwe gameplaymechanismen die in de vingers moeten gekregen worden. Tegelijk, en dit klinkt vast contradictorisch, maakt de game ook een ontzettend overweldigende eerste indruk. Er zijn twee paden om te nemen, er is een diepgaand combatsysteem om onder de knie te krijgen en er is een moussaka aan laagjes om te doorgronden. Het voelt kortom als iets waar je je in moet vastbijten, maar de game geeft je daar ook, als je geen ervaring met de voorganger of roguelikes hebt, ruim de tijd en middelen voor.
Leef, sterf, herhaal...op sandalen
Het opstapje is simpele Griekse mythologie. Je speelt als Melinoë, de dochter van Hades, en als gevolg van die bloedlijn niet bepaald een doetje. Opgevoed door Hecate is de dochter van de onderwereld tot bloei gekomen als een indrukwekkende heks en krijger. Er is het kleine akkefietje met grootvader Chronos, die besloten heeft oorlog te voeren met de goden en te gaan resideren in de hel terwijl zijn titanen Mount Olympus bestoken. Dat soort geintjes kunnen uiteraard niet door de beugel, waardoor het op de schouders van Melinoë komt te liggen om die irritante kraker met zijn klikken en klakken uit de onderwereld te zwieren.De manier waarop je dat doet is in haar kern uiteraard makkelijk te verklaren. Je knokt je een weg door random kamers vol demonen, fettakaasfetisjisten en ander gespuis om uiteindelijk Chronos aan te pakken. Alleen volgt het uiteraard de geijkte traditie van de roguelike en is de kans dat je het vlotjes tot dat punt redt nihil. Maar zoals bij elke goede roguelike is elke nederlaag een kans om te leren en sterker te worden. Je krijgt door indrukwekkend je heksje te staan namelijk beloningen. Deze voorwerpen of abilities komen rechtstreeks van de goden en helpen je om Melinoë steeds sterker uit te bouwen.
De boons die je krijgt van de goden vormen uiteraard de crux van de gameplay. Het experimenteren met de gebalanceerde mogelijkheden, het uitdokteren welke combinaties het beste voor je werken, daar draait het om. Wanneer je wat krachten combineert zodat de schade die ze aanrichten stapelt en je de tegenstand even heel erg ‘auwie’ doet, wordt Hades 2 erg bevredigend. Daar schuilt de verslavingsfactor van Hades 2. Niks van wat je doet voelt als tijdverspilling, omdat de game erg goed is in het voorhouden van die wortel. Alles wat je vrijspeelt heeft het potentieel om de manier waarop het spel gespeeld wordt op zijn kop te zetten, waardoor je graag blijft meegaan in de gameplayloop. Hades 2 is uiteraard in de verste verte niet de enige die dit beproefde recept serveert, maar weinigen doen het beter.
Laagjes in de mousakka
Een reden waarom Hades 2 zo goed werkt, is door de combat die zo ontzettend vloeiend voelt. Het tempo ligt niet frenetisch hoog, maar de dash die transformeert in een sprint van Melinoë geeft gevechten toch een niet te weerstaan tempo. Ook de toevoeging van magick is een bepalende factor. Je speelt als een heks uit de onderwereld en daar hoort uiteraard een flinke dosis magie bij. Uiteraard is ook hier een groot deel van de pret het verkrijgen van nieuwe spreuken en ontdekken welke van die magische Omega-aanvallen het beste werken voor je build. Dat je magickmeter na elke kamer ook netjes weer aangevuld wordt, indiceert dat de game je echt wel aanmoedigt om uitgebreid te stoeien met de speciale krachten van je personage.Hades 2 volgt het geijkte pad van de roguelike, maar doet dat met zo veel finesse en bravoure dat het een uitgeblust genre terug fris laat voelen.
Dat je al die tools tijdens het spelen krijgt aangereikt, is uiteraard nodig om alles dat de game op je pad gooit aan te kunnen. Hades 2 is het soort game waarin standaardvijanden een serieuze bedreiging kunnen vormen wanneer ze als een soort mythologische flashmob je leven in een Griekse tragedie proberen te veranderen. En dan zijn er natuurlijk ook de bosses, wonderlijk ontworpen creaturen die je echt wel het vuur aan de schenen leggen. Het hoort allebei bij de uitdagende rush die gepaard gaat met een genre als dit. Dat het echter nooit oneerlijk voelt, is een vrij goed toonbeeld van waarom Hades 2 zo goed ontworpen is. Het is geen game die je casual wat kan gaan bashen, het vergt wat focus, maar het beloont je ook door je steeds krachtiger stukjes van je eigen puzzel te geven. Voor wie het allemaal echt te veel wordt, is er trouwens ook een God Mode die je vlotjes kan inschakelen. Die reduceert de schade die je oploopt sterk tot op het punt dat je effectief in God Mode zit, maar dit ondermijnt uiteraard de fundamenten waar de game op gebouwd is. Maar hey, als je vooral het verhaal wil volgen en als een badass door de onderwereld wil hakken, houdt niks je tegen. Het is jouw pad om te volgen.
Omkadering ankert de ervaring
Hades 2 vereist dat je tussen je runs in de moeite neemt om je perks en tarotkaarten vast te leggen in de veiligheid van je thuisbasis. Je moet kiezen, experimenteren, proberen en op je bek gaan en dan wederom kiezen. Het klinkt rechttoe rechtaan voor het genre, maar Hades 2 stelt er diepgang en een constante stroom van beloning tegenover. Zeker wanneer je na een tijd spelen niet enkel meer naar Tartarus kan trekken, maar ook koers kan zetten richting Mount Olympus. Een ander aspect dat Hades 2 weet te onderscheiden, is dat het voor een roguelike verrassend verhalend uit de hoek komt.Je komt door dialogen en flashbacks behoorlijk wat te weten over de dochter van Hades, wat ervoor zorgt dat je een goed beeld krijgt van haar beweegredenen en de tol van de taak die op haar rust. Je merkt dat de wereld van Melinoë door elkaar geschud is, maar de hoop en volharding waarmee ze terug de orde probeert te herstellen, terwijl ze uit alle macht probeert haar woede en verdriet onder controle te houden, maakt haar een boeiend personage. Constante dialoog met goden zorgt eveneens voor behoorlijk wat verhalend momentum. Tijdens elke run kom je dingen te weten over de wereld om haar heen en de excentrieke snuiters die haar bevolken. Ook dat draagt uiteraard bij aan de wil om verder te spelen.
De kers op de taart is uiteraard de audiovisuele kant van de game. Het ziet er allemaal kleurrijk en scherp uit, met die erg knappe artstyle die aan oogwaterende 120 frames per seconde op je grote scherm tot leven komt. Dat alles terwijl de betoverend knappe muziek van Darren Korb uit je speakers knalt. Ik kan uiteraard niet vergelijken met de originele release op pc en Switch 2, maar je krijgt tijdens het spelen op PlayStation 5 het gevoel dat je na maanden van patches en updates de quasi perfecte versie van de game te spelen krijgt. Het culmineert allemaal in een game die echt wel de ‘ja, het zal wel’-verwachtingen van tafel veegt.
Conclusie
Hades 2 voelt als de definiëring van een genre. Je merkt dan ook aan alles dat ontwikkelaar Supergiant Games de lange tijd in early access heeft benut om van hun opvolger een sequel te maken die de lat nog hoger legt. Het is een game van overweldigende excessen en verslavende loops, die alles drenkt in een narratief rijke setting. Het resultaat daarvan is een game die al die superlatieven weet te bevestigen. Het is een game die fans van roguelikes van de zevende hemel naar de hel gaat voeren en voor nieuwkomers de absolute top biedt om het genre mee te ontdekken.
Pro
- Ontzettend diepgaand
- Verslavende loop
- De narratieve omkadering werkt stimulerend
- Audiovisueel indrukwekkend
Con
- Initieel wat te overweldigend
- Je voelt tijdens het spelen op console, dat dit nog leuker zou zijn 'on the go'
9
Over
Beschikbaar vanaf
14 april 2026
Gespeeld op
- PlayStation 5
Beschikbaar op
- Nintendo Switch 2
- PC
- PlayStation 5
- Xbox Series X|S
Genre
- Roguelike
Ontwikkelaar
- Supergiant Games
Uitgever
- Supergiant Games
