The last time I saw you ... Ik ga eerlijk zijn, Nicki Minaj zegt mij helemaal niets. Gelukkig heeft deze game van Maboroshi Artworks in de verste verte geen link met het nummer van de betreffende “artiest”. The Last Time I Saw You belooft volgens de website een opbeurend avontuur te worden met complexe personages, over adolescentie, acceptatie en eerste liefdes en dat verpakt in een wikkel van handgetekende karakters en achtergronden.
Vanaf het eerste moment dat de openingsscène van het spel startte, was ik onder de indruk van de visuele stijl, de muziek en de algemene sfeer. Prachtig artwork vulde het scherm en liet me wegdromen in een fantasievolle intrigerende wereld. Aan het einde van een korte wandeling door een zeer sfeervol landschap vertraagt het beeld en stapt je personage richting een mysterieus wegkijkende jonge vrouw … Dat na enkele ogenblikken blijkt dat dit effectief een droomwereld was, blijkt als de protagonist Ayumi wakker wordt in zijn slaapkamer. Je zit als speler meteen met veel vragen. Het moge duidelijk zijn, het spel grijpt je meteen beet en maakt je benieuwd om verder te spelen.
Ik kan snappen dat het wellicht de bedoeling is geweest om te laten zien dat Ayumi maar een heel normale jongen is. Een jongen die, net als alle kinderen uit Japan in de jaren '80, af en toe een boodschap moet doen voor hun ouders. Maar iets origineler had toch gemogen. In de proloog van het spel word je geïntroduceerd met een groot deel van de omgeving van het spel waar je nog uitentreuren terug zult komen. Hier ontmoet je ook een aantal weinig inspirerende NPC’s met de diepgang van een platbodem, maar gelukkig ook enkele die wel interessant zijn en waar je wel meer van gaat mogen verwachten in het spel.
Het verdere verloop van het spel is zeer lineair, maar biedt een aangenaam verhaal dat voldoende vragen opwerpt om je verder te willen verdiepen in de afloop. Een aantal plotwendingen zijn van mijlenver te voorspellen, terwijl andere je toch verrassen of je met een licht wrang gevoel of teleurstelling achterlaten. Het verhaal brengt je relatief snel naar de ware betekenis van de droom van Ayumi en dan begint het spel pas echt. Het verhaal ontpopt zich naar een heuse queeste om de wereld (of toch Ayumi’s dorp) te redden van de wraak van de godin van de regen. Deze queeste is verdeeld over verschillende dagen en is zoals gezegd zeer lineair en je komt hier eigenlijk geen echte uitdagingen tegen.
Maar ook het hoofdverhaal zelf zit niet overal even lekker in elkaar. Veel quests hebben daarnaast duidelijk leentjebuur gespeeld bij klassiekers als Simon the Sorcerer. Tussendoor krijg je ook nog tijd om enkele sidequests te doen. Waar de ene sidequest je effectief kan beroeren met het interessant verhaal of een leuke plottwist, voelen andere zijmissies puur als opvulling van het spel. Waar de algemene sfeer en de context van het verhaal vrij serieus zijn, probeert de ontwikkelaar er een soort humor in te verwerken, die zelfs voor een doorgewinterde vader van bedenkelijk niveau is.
Vanaf het eerste moment dat de openingsscène van het spel startte, was ik onder de indruk van de visuele stijl, de muziek en de algemene sfeer. Prachtig artwork vulde het scherm en liet me wegdromen in een fantasievolle intrigerende wereld. Aan het einde van een korte wandeling door een zeer sfeervol landschap vertraagt het beeld en stapt je personage richting een mysterieus wegkijkende jonge vrouw … Dat na enkele ogenblikken blijkt dat dit effectief een droomwereld was, blijkt als de protagonist Ayumi wakker wordt in zijn slaapkamer. Je zit als speler meteen met veel vragen. Het moge duidelijk zijn, het spel grijpt je meteen beet en maakt je benieuwd om verder te spelen.
Een eerste gevoel ...
De eerste momenten zijn uiteraard zeer belangrijk in een spel, maar het is wel de bedoeling dat het gevoel de rest van het spel vastgehouden wordt. Deze greep verslapte bij mij zeer snel. Het contrast met de droomwereld en de (hoewel prachtig getekende) ‘echte wereld’ was zeer groot en de eerste stappen in deze wereld voelden heel triviaal. De eerste queeste die je als speler op je pad tegenkomt, is de vraag van de moeder van Ayumi om wortelen te gaan kopen in het dorp …Ik kan snappen dat het wellicht de bedoeling is geweest om te laten zien dat Ayumi maar een heel normale jongen is. Een jongen die, net als alle kinderen uit Japan in de jaren '80, af en toe een boodschap moet doen voor hun ouders. Maar iets origineler had toch gemogen. In de proloog van het spel word je geïntroduceerd met een groot deel van de omgeving van het spel waar je nog uitentreuren terug zult komen. Hier ontmoet je ook een aantal weinig inspirerende NPC’s met de diepgang van een platbodem, maar gelukkig ook enkele die wel interessant zijn en waar je wel meer van gaat mogen verwachten in het spel.
Dag in dag uit
Na een twintigtal minuten had ik het eigenlijk wel gehad met het flinterdunne verhaal en was ik bereid het spel aan de kant te leggen, ook al zou dit betekenen dat dit wellicht het laatste spel zou zijn geweest dat ik zou mogen reviewen als gastreviewer. Gelukkig weet het spel zich op een bepaald moment toch te herpakken en wordt het verhaal interessanter. Maar, zoals gezegd, voordat je zover bent, heb je wel even moeten doorbijten en ik betwijfel of alle spelers dit kunnen of willen opbrengen. Wat ik ook niet bepaald handig vond, was dat de tekstgrootte durfde variëren. Op het moment dat er uitgezoomd wordt om meer van de omgeving te laten zien, wordt de soms behoorlijk klein (of toch voor mijn oude ogen).Veel quests hebben duidelijk leentjebuur gespeeld bij klassiekers als Simon the Sorcerer.
Het verdere verloop van het spel is zeer lineair, maar biedt een aangenaam verhaal dat voldoende vragen opwerpt om je verder te willen verdiepen in de afloop. Een aantal plotwendingen zijn van mijlenver te voorspellen, terwijl andere je toch verrassen of je met een licht wrang gevoel of teleurstelling achterlaten. Het verhaal brengt je relatief snel naar de ware betekenis van de droom van Ayumi en dan begint het spel pas echt. Het verhaal ontpopt zich naar een heuse queeste om de wereld (of toch Ayumi’s dorp) te redden van de wraak van de godin van de regen. Deze queeste is verdeeld over verschillende dagen en is zoals gezegd zeer lineair en je komt hier eigenlijk geen echte uitdagingen tegen.
Men lene een ei…
The Last Time I Saw You is in mijn ogen niet het verhaal dat de ontwikkelaar pretendeert het te zijn. Maar ondanks al mijn kritiek, blijft het absoluut zeker een leuk spel. Het verhaal is boeiend genoeg om je verder te doen spelen en biedt een aantal leuke spelelementen. Daarnaast is de handgetekende wereld een lust voor het oog. De opdeling van de verschillende hoofdstukken maakt dat je het spel vrij chill doorloopt en duidelijke markers hebt om een pauze in te lassen. Deze opbouw in tien zeer afgekaderde dagen, betekent helaas wel enkele vaste patronen die je als speler moet doorlopen welke niet echt bijdragen tot een aangename spelervaring.Maar ook het hoofdverhaal zelf zit niet overal even lekker in elkaar. Veel quests hebben daarnaast duidelijk leentjebuur gespeeld bij klassiekers als Simon the Sorcerer. Tussendoor krijg je ook nog tijd om enkele sidequests te doen. Waar de ene sidequest je effectief kan beroeren met het interessant verhaal of een leuke plottwist, voelen andere zijmissies puur als opvulling van het spel. Waar de algemene sfeer en de context van het verhaal vrij serieus zijn, probeert de ontwikkelaar er een soort humor in te verwerken, die zelfs voor een doorgewinterde vader van bedenkelijk niveau is.
Conclusie
Hoewel de bovenstaande tekst misschien anders doet vermoeden, is The Last Time I Saw You wel gewoon een leuk spel om tussendoor op regenachtige dagen te spelen. Als je daarbij geen epische avonturen verwacht maar een casual spel verpakt in een zeer mooie visuele stijl, begeleid door sfeervolle muziek, gaat The Last Time I Saw You je zeker kunnen bekoren. Ik hoop vooral dat het talentvolle Maboroshi Artworks voor het volgende spel een betere scenarist onder de arm gaat nemen en met een langer en diepgaander verhaal op de proppen gaat komen.
Pro
- Visueel zeer aangenaam
- Sfeervolle muziek
- Enkele leuke plottwists
- Had ik al gezegd dat het er gewoon heel mooi uitziet?
Con
- Niet consequent even boeiend
- Verdere soundboard zeer beperkt
- Repetitief
- Flinterdun verhaal
6.5
Over
Beschikbaar vanaf
10 oktober 2024
Gespeeld op
- Nintendo Switch
Beschikbaar op
- Nintendo Switch
- PlayStation 5
- Xbox One
- Xbox Series X|S
Genre
- Adventure
Ontwikkelaar
- Maboroshi Artworks
Uitgever
- Chorus Worldwide Games
