Zij die het traject van Capcom met regelmaat op de voet volgden, weten dat de hoge omes ginds graag commerciële overeenkomsten sloten met firma’s die zich niet exact in videogames specialiseerden. Hieruit ontstonden een paar samenwerkingen die fans destijds overdonderden, maar achteraf gezien zitten ze nu opgescheept met een portie (van hun catalogus) waar ze niets mee mogen aanvangen zonder uitdrukkelijke toestemming. Tatsunoko vs. Capcom? Toen al een nachtmerrie om überhaupt naar het westen te brengen, vanwege de juridische/legale complicaties waarin al diens licenties verzeild raakten. De terugkeer van iets zoals Cadillacs and Dinosaurs – een beat ‘em up gebaseerd op een stripverhaal – zouden we ook als een mirakel mogen beschouwen, wegens gelijkaardige omstandigheden. Ultimate Marvel vs. Capcom 3 kun je vandaag nog bemachtigen, maar de oudste voorgangers van deze serie? "Kiss those babies goodbye," deels omdat Marvel zich nu in een veel betere positie bevindt om meer royalties of striktere regels te eisen, indien de zakenlui daar zin in hebben.
Daarom dat we bijvoorbeeld Marvel vs. Capcom 2 voor het laatst gedurende de zevende generatie van consoles (circa 2009) zagen, en neen, een gelimiteerd, peperduur Arcade1Up-model telt helemaal niet voor de gewone consument zoals jij en ik. MvC Infinite warmde het publiek ook niet op, dus een revival in eender welk formaat leek voor een lange tijd onwaarschijnlijk. Dat men een relevante verzameling van in totaal zeven titels zou aankondigen – tijdens een Nintendo Direct nota bene! – stond op niemands bingokaart voor dit jaar, en als retroliefhebber voelde ik me dus in m’n nopjes! Hier is trouwens de volledige lijst van de aanwezige games, alvorens ik verdere uitleg geef:
Toch schuilen er enkele imperfecties omtrent dit universeel gamma van opties. In deze Fighting Collection heb je toegang tot save states voor de offline modi, wat betekent dat je eender wanneer de in-game stand van zaken mag opslaan. Dit werkt op zich goed samen met een andere feature, namelijk het terugspoelen van je huidige progressie. Vreemd is echter dat Capcom enkel één save state voor de hele collectie opzij legde, in plaats van dat men meerdere per spel reserveerde. Alweer, want men beging in hun vorige zelfgemaakte verzamelingen exact dezelfde fout. Dat Capcom daarnaast nogmaals weigerde om cross-platform connectiviteit te voorzien, gaf me eveneens een déjà vu-gevoel, terwijl de firma nochtans een relevant netwerk opbouwde voor Street Fighter 6, Exoprimal en de komende Monster Hunter-sequel.
Jammer dat de games hieraan werden blootgesteld want de collectie emuleert ze met quasi geen stoornissen, met nagenoeg identieke input latency tussen alle platformen volgens hardcore fans die zulke getallen reeds examineerden. Ja, Capcom koos vooral de regionale arcade ROM’s (lees: NTSC-JP plus NTSC-USA) en in zeldzame gevallen missen we hierdoor wat content van specifieke ports, maar op het vlak van speelbaarheid zijn dit sowieso de beste versies. Verscheidene visuele filters, border wallpapers en beeldverhoudingen staan nu bovendien ter beschikking, met uiteraard de keuze om ze volledig uit te schakelen, wat vroeger niet altijd gegarandeerd was met zulke re-releases. Macro’s (voor pakweg special moves of supers) behoren ook tot het assortiment van features, net als diverse settings waarmee je gameplaygerichte facetten mag wijzigen. Knoppenconfiguratie vergat men bij uitstek niet, al moet je hier per knop door alle potentiële acties bladeren als je ooit van plan bent om iets aan te passen. Normaliter gebeurt het omgekeerde in zo’n scherm, zodat je na het manueel indrukken van je geprefereerde knoppen snel de hele lijst kan bewerken.
The Punisher was à propos mijn favoriete inclusie: een beat ‘em up met net genoeg pit qua difficulty, met de juiste lengte (van ongeveer een halfuur) en met voldoende complexiteit in de moveset van de twee speelbare personages. Spoedig van de ene naar de andere vijand rollen om ze vervolgens met menige handwapens of een granaat uit te schakelen, of ze prompt overhoop knallen wanneer ze zelf met geweren beginnen aan te vallen, zal mij wellicht nooit vervelen. Al herinner ik me niet dat Frank Castle bekend staat voor zijn Izuna Drop, of een trap die criminelen in blauwe vlammen kan wikkelen! Tegelijkertijd brengt The Punisher onrechtstreeks een gemiste opportuniteit aan het licht, als we even over de rechthebbenden nadenken. De Alien vs. Predator-beat ‘em up zou (hypothetisch) een geweldige aanwinst geweest zijn, aangezien de ‘bazen’ van Marvel (oftewel Disney) ook beide franchises bezitten. Wie weet of deze game in een andere collectie terecht zal komen op basis van de krimpende hoeveelheid overblijvende kandidaten. Het is gewoon zonde dat men die klassieker jaren geleden in de Capcom Home Arcade-hardware opsloot …
Daarom dat we bijvoorbeeld Marvel vs. Capcom 2 voor het laatst gedurende de zevende generatie van consoles (circa 2009) zagen, en neen, een gelimiteerd, peperduur Arcade1Up-model telt helemaal niet voor de gewone consument zoals jij en ik. MvC Infinite warmde het publiek ook niet op, dus een revival in eender welk formaat leek voor een lange tijd onwaarschijnlijk. Dat men een relevante verzameling van in totaal zeven titels zou aankondigen – tijdens een Nintendo Direct nota bene! – stond op niemands bingokaart voor dit jaar, en als retroliefhebber voelde ik me dus in m’n nopjes! Hier is trouwens de volledige lijst van de aanwezige games, alvorens ik verdere uitleg geef:
- X-Men: Children of the Atom
- Marvel Super Heroes
- Marvel vs. Capcom: Clash of Super Heroes
- Marvel vs. Capcom 2: New Age of Heroes
- Marvel Super Heroes vs. Street Fighter
- X-Men vs. Street Fighter
- The Punisher
"Now! Hyper Viper Beam!"
Voor een korte periode werkte Capcom samen met Digital Eclipse voor dergelijke projecten, wat resulteerde in fatsoenlijke verzamelingen waar niet iedere game een gelijke behandeling ontving. Zo’n misstap herhaalde men gelukkig niet in deze bundel: de multiplayer van alle zeven spellen is ditmaal online speelbaar, met bijna alle toeters en bellen die ondertussen een must-have voor het genre zijn. Robuuste rollback netcode, lobbies met spectator slots, zowel Ranked als Casual Matches en geautomatiseerde matchmaking, welke je ook binnenin de Training Mode kunt opstarten. Zes van de zeven games werden overigens met die laatst vermelde feature uitgerust; een objectieve vooruitgang, want vroeger hadden sommigen slechts een rudimentaire of incorrecte implementatie van zo’n modus, of zelfs helemaal niets. Met als gevolg verzekerde Capcom nu dat de Training Mode voldoet aan de hedendaagse normen, via de weergave van hitboxes, attack data, de mogelijkheid om inputs op te nemen en meer van dit soort nuttige instellingen.Een bijna volmaakte verzameling voor zowel de hardcore liefhebber als de meer casual gamer ...
Toch schuilen er enkele imperfecties omtrent dit universeel gamma van opties. In deze Fighting Collection heb je toegang tot save states voor de offline modi, wat betekent dat je eender wanneer de in-game stand van zaken mag opslaan. Dit werkt op zich goed samen met een andere feature, namelijk het terugspoelen van je huidige progressie. Vreemd is echter dat Capcom enkel één save state voor de hele collectie opzij legde, in plaats van dat men meerdere per spel reserveerde. Alweer, want men beging in hun vorige zelfgemaakte verzamelingen exact dezelfde fout. Dat Capcom daarnaast nogmaals weigerde om cross-platform connectiviteit te voorzien, gaf me eveneens een déjà vu-gevoel, terwijl de firma nochtans een relevant netwerk opbouwde voor Street Fighter 6, Exoprimal en de komende Monster Hunter-sequel.
"Behold! Optic Blast!"
Over het punten- en klassementsysteem van Ranked Matches dacht men blijkbaar niet lang na, want je kunt oneindige matches met iemand aangaan, in plaats van een Best of 3-structuur te hanteren. Zoiets zullen de ‘farmers’ in de spelersbasis ongetwijfeld exploiteren en dit bemoeilijkt simultaan het vinden van een tegenstander op hetzelfde niveau als de jouwe. Tot slot ondervond ik dat de matchmaking zich bij momenten wispelturig gedroeg, want het had soms moeite om enige zoekresultaten te tonen, zelfs wanneer ik de exacte criteria of de lobby code van een kennis indiende. Diezelfde kennis via een game invite vervoegen, verliep daarentegen zonder problemen. Capcom confirmeerde ondertussen dat dit laatste punt nader onderzoek vergt, dus met een beetje geluk kunnen ze dit mankement snel herstellen.Toch schuilen er enkele imperfecties omtrent dit universeel gamma van opties.
Jammer dat de games hieraan werden blootgesteld want de collectie emuleert ze met quasi geen stoornissen, met nagenoeg identieke input latency tussen alle platformen volgens hardcore fans die zulke getallen reeds examineerden. Ja, Capcom koos vooral de regionale arcade ROM’s (lees: NTSC-JP plus NTSC-USA) en in zeldzame gevallen missen we hierdoor wat content van specifieke ports, maar op het vlak van speelbaarheid zijn dit sowieso de beste versies. Verscheidene visuele filters, border wallpapers en beeldverhoudingen staan nu bovendien ter beschikking, met uiteraard de keuze om ze volledig uit te schakelen, wat vroeger niet altijd gegarandeerd was met zulke re-releases. Macro’s (voor pakweg special moves of supers) behoren ook tot het assortiment van features, net als diverse settings waarmee je gameplaygerichte facetten mag wijzigen. Knoppenconfiguratie vergat men bij uitstek niet, al moet je hier per knop door alle potentiële acties bladeren als je ooit van plan bent om iets aan te passen. Normaliter gebeurt het omgekeerde in zo’n scherm, zodat je na het manueel indrukken van je geprefereerde knoppen snel de hele lijst kan bewerken.
"Welcome ... to die!"
In tegenstelling tot de bovenstaande opmerkingen omtrent de User Experience, hebben de spellen amper nood aan verfijningen. Beter zelfs, het is makkelijk om ze vandaag de dag nog te appreciëren en om eigenhandig te beseffen waarom ze destijds werden opgehemeld. Capcoms artiesten waren toen in topvorm, want de spritework die ze op het scherm konden toveren, zijn een echt hoogtepunt. De personages evenaren zelfs die van Darkstalkers in hoe expressief ze werden geanimeerd, en de schitterende achtergronden voor bijvoorbeeld Marvel Super Heroes vs. Street Fighter zijn een streling voor het oog. De soundtrack van Marvel vs. Capcom 2 klinkt aanvankelijk wel grappig, maar de hectische jazz past wel bij het losgeslagen tempo van de gevechten. Het wemelt van de overduidelijke en obscure referenties in de fighting games, zowel langs de kant van Capcom als die van Marvel. De onderlinge skill floor ligt meestal ook wel laag, waardoor ze ook wat appeal hebben voor een casual potje multiplayer. Binnen je vriendenkring welteverstaan, om zo te vermijden dat je spontaan willekeurige die-hards tegen het lijf loopt!The Punisher was mijn favoriete inclusie. Al herinner ik me niet dat Frank Castle bekend staat voor zijn Izuna Drop.
The Punisher was à propos mijn favoriete inclusie: een beat ‘em up met net genoeg pit qua difficulty, met de juiste lengte (van ongeveer een halfuur) en met voldoende complexiteit in de moveset van de twee speelbare personages. Spoedig van de ene naar de andere vijand rollen om ze vervolgens met menige handwapens of een granaat uit te schakelen, of ze prompt overhoop knallen wanneer ze zelf met geweren beginnen aan te vallen, zal mij wellicht nooit vervelen. Al herinner ik me niet dat Frank Castle bekend staat voor zijn Izuna Drop, of een trap die criminelen in blauwe vlammen kan wikkelen! Tegelijkertijd brengt The Punisher onrechtstreeks een gemiste opportuniteit aan het licht, als we even over de rechthebbenden nadenken. De Alien vs. Predator-beat ‘em up zou (hypothetisch) een geweldige aanwinst geweest zijn, aangezien de ‘bazen’ van Marvel (oftewel Disney) ook beide franchises bezitten. Wie weet of deze game in een andere collectie terecht zal komen op basis van de krimpende hoeveelheid overblijvende kandidaten. Het is gewoon zonde dat men die klassieker jaren geleden in de Capcom Home Arcade-hardware opsloot …
Conclusie
Marvel vs. Capcom Fighting Collection: Arcade Classics is geen multiplatform heruitgave waarbij de betrokken partijen slabakten, want men preserveerde de retrotitels met een minimum van noemenswaardige tekortkomingen. Qua features (die ze wellicht niet meer zullen integreren) treurde ik enkel over het gebrek van cross-platform multiplayer, maar voor de rest kunnen we over een succesverhaal spreken. Waarom? Dankzij onder andere nauwkeurige emulatie, universele Quality-of-Life-toevoegingen, en modi die men verder uitbreidde tegenover de oudere releases van de aanwezige games. Het bonusmateriaal is ten slotte de kers op de taart. Promotionele tekeningen (die tegen een hoge resolutie werden geïllustreerd), portretten en een toegewijde muzieksectie zijn één ding, maar voor zulke games is het altijd interessant om design-documenten over de levels of de werkwijze betreffende de sprites te bekijken. Een bijna volmaakte verzameling voor zowel de hardcore liefhebber als de meer casual gamer, kort samengevat.
Pro
- Goede emulatie met handige Quality-of-Life aanpassingen
- Online multiplayer met rollback netcode voor alle games ...
- 2D-visuals die nog altijd mooi zijn om te aanschouwen
- Het pick up 'n play-gehalte voor casual speelsessies
Con
- Bepaalde features moet men verder verfijnen
- ... maar er is geen sprake van cross-platform connectiviteit
- De Alien vs. Predator beat 'em up is helaas niet inbegrepen
8
Over
Beschikbaar vanaf
12 september 2024
Gespeeld op
- PC
Beschikbaar op
- Nintendo Switch
- PC
- PlayStation 4
Genre
- Fighting
- Retro
Ontwikkelaar
- Capcom
Uitgever
- Capcom
Website
Laatst bewerkt:
