Toen ik in 2021 Steel Assault onder de loep nam, was één ding al na een handvol minuten evident. Dat de ontwikkelaars bij Zenovia Interactive aanleg hebben voor arcadey speelplezier en dat ze in grote lijnen begrijpen hoe ze de handelwijze van zulke titels (uit een vorig tijdperk) kunnen emuleren! Hun debuut was weliswaar geen regelrechte kopie van pakweg een Contra of een Metal Slug, want men kwam met een centrale mechanic op de proppen die de actie een meer uitgesproken identiteit gaf. Die grijphaak wuifde Zenovia echter vaarwel in hun nieuwste titel, maar dat betekent niet dat Neon Inferno nu ineens een doodgewone shoot ‘em up is. Waarom komt natuurlijk zo dadelijk in deze recensie aan bod, maar wat kun je er alvast van verwachten? Een heleboel 2D-geweld tegen crimineel gespuis, de bijbehorende explosies en twee speelbare personages met elk – zoals men in het Engels zou zeggen – een itchy trigger finger!
In het dystopische New York City van 2055 gaat het er onstuimig aan toe, om het zacht uit te drukken. Yakuza-syndicaten, de corrupte politie en een organisatie (genaamd Pangaea) met hoogst geavanceerde technologie voeren als het ware oorlog tegen elkaar over delen van de Amerikaanse stad, maar als speler behoor jij niet tot één van die groepen. In plaats daarvan kruip je in de huid van twee huurlingen (met à propos identieke gameplay) die voor The Family werken; een aparte, maffia-achtige factie die eveneens de bovenhand probeert te krijgen. Dit houdt concreet in dat je naar verschillende uithoeken zal reizen om tevens belangrijke of gevaarlijke doelwitten de das om te doen, wat natuurlijk enige spanningen gaat veroorzaken. Voor en na iedere missie krijg je ook wat inzicht over de krachtmetingen tussen de betrokken partijen of wat voor een toestand een naderend gebied zich in verkeert, maar zulke scènes werpen enkel een zeer korte blik op de huidige stand van zaken. Bijna geen filler dus dat het spektakel voor langer dan een ogenblikje onderbreekt.
Ik ga het volgende niet geheel verklappen, maar tijdens mijn favoriete set piece (lees: een scripted sequentie) baseerden de ontwikkelaars het concept van een bepaalde locatie rondom diëgetische muziek. De artiesten die hun expertise aan deze game verleenden, pochten als het ware hoe vaardig ze de algemene presentatie van een spel schminkten, en ik was herhaaldelijk onder de indruk van hun esthetica-georiënteerde talenten. Neon Inferno oogt onmiddellijk als een wondermooi pareltje dankzij diens pixel art, bestaande uit grote sprites met talloze unieke animaties, prachtig getekende achtergronden en een vibrant kleurenpalet. Er is ook geen schaarste aan situationele details, zoals hoe de projecties van de holografische bomen (in de eerste level) vervormen of het water van een breed bad spat zodra je erop knalt. De soundtrack stelt evenmin teleur en schept quasi altijd de perfecte stemming. Het startmenu vertelt (via de sombere synthwave) meteen dat het er hard aan toe gaat in het futuristische New York, het restaurant van de maffia straalt gesofisticeerde klasse uit en confrontaties tegen eindbazen winden je al op alvorens ze volledig op dreef zijn. Audiovisueel materiaal van het hoogste kaliber!
Wat eveneens helpt om te overleven, zijn de verscheidene defensieve opties waartoe je toegang hebt. De rol (i-frames inbegrepen) plus de double jump vereisen geen verdere uitleg, en ik zou ze toch niet bestempelen als jouw voornaamste methoden waarmee je dreigingen hoort te omzeilen. In plaats daarvan ‘leun’ je enigszins op de secundaire functie van jouw mêlee-wapen, want hiermee kun je specifiek de groen gekleurde kogels of granaten van je opponenten deflecteren. Met voldoende Adrenaline, een meter die je moet opvullen, kun je daarna ook een slow-motion Bullet Time activeren, wat je vervolgens de kans geeft om het traject van deze net opgesomde projectielen spontaan te veranderen. Verre van een verplichting om ongedeerd hele levels te voltooien, ter verduidelijking, maar zo kun je wel flink wat schade berokkenen op imposante tegenstanders. Je moet echter nog altijd leren hoe je dit facet correct kunt toepassen, ongeacht de sterkte ervan. Vooral op de hoogste moeilijkheidsgraden krioelt het van de rood-blauw flitsende projectielen die je net niet met een mêlee-aanval kunt manipuleren, dus deze ontwijk je dan liever met getrainde shoot ‘em up reflexen.
Tot nu toe schreef ik uitsluitend complimenten, maar helaas moet ik weer een wederkerende klacht ter attentie brengen. Na Steel Assault hoopte ik dat Zenovia Interactive een stap vooruit zou nemen wat betreft alternatieve modi, maar voor Neon Inferno toonde men alweer weinig interesse in relevante uitbreidingen. Begrijp me niet verkeerd: intussen heb ik meerdere playthroughs achter de rug waarvan ik telkens genoot, en de nieuwe Replay Mode is handig om individuele checkpoints te oefenen. Ik mis echter de aanwezigheid van een Boss Rush-modus – omdat ik me zodanig met de eindbazen amuseerde! – en met behulp van een hypothetische Score Attack Mode kon men ook een traditioneler highscore-systeem smeden. Daarnaast resteren er een aantal kleinigheden die me lichtjes stoorden: het inschakelen van aangeschafte upgrades is bijvoorbeeld een beetje klungelig, vooral op een arcade stick, en één daarvan (de Plasma Shield) maakt ook nog een constant, irriterend geluid. Ten slotte is het benutten van de Fast Crosshair enkel geldig voor je huidige level; zoiets moest men eerder als een universele menu-instelling aanbieden, zodat het spel idealiter die toggle doorheen de lopende campagne en na iedere retry zou onthouden.
In het dystopische New York City van 2055 gaat het er onstuimig aan toe, om het zacht uit te drukken. Yakuza-syndicaten, de corrupte politie en een organisatie (genaamd Pangaea) met hoogst geavanceerde technologie voeren als het ware oorlog tegen elkaar over delen van de Amerikaanse stad, maar als speler behoor jij niet tot één van die groepen. In plaats daarvan kruip je in de huid van twee huurlingen (met à propos identieke gameplay) die voor The Family werken; een aparte, maffia-achtige factie die eveneens de bovenhand probeert te krijgen. Dit houdt concreet in dat je naar verschillende uithoeken zal reizen om tevens belangrijke of gevaarlijke doelwitten de das om te doen, wat natuurlijk enige spanningen gaat veroorzaken. Voor en na iedere missie krijg je ook wat inzicht over de krachtmetingen tussen de betrokken partijen of wat voor een toestand een naderend gebied zich in verkeert, maar zulke scènes werpen enkel een zeer korte blik op de huidige stand van zaken. Bijna geen filler dus dat het spektakel voor langer dan een ogenblikje onderbreekt.
Night of the Hunters
Entertainende en pure run & gun-taferelen zijn ongetwijfeld hetgeen waarop de ontwikkelaars het meeste wilden concentreren gedurende de zes verschillende levels die ze bedachten, vaak met positieve resultaten. De omgevingen die je onveiliger maakt, kun je namelijk onmogelijk met elkaar verwarren, en Neon Inferno smoort bovendien potentiële verveling in de kiem door middel van de diverse gebeurtenissen die hierin gradueel ontplooien. In de brandende sloppenwijken werd nagenoeg alles reeds vernield, maar uiteindelijk beland je in een platgelegd slagveld waar de NYPD-manschappen de yakuza met zwaarder geschut belagen, waaronder heuse artillerie tanks. In een ander level start je daarentegen in een krappe trein, die na verloop van tijd uiteraard aan flarden wordt geschoten, maar vanaf dat moment moet je op allerlei vliegende wagens springen, totdat je de begane grond weer bereikt. Dit terwijl jij jezelf tegen vijanden met jetpacks en dergelijke snufjes moet verdedigen. Elders rijd je dan voor eventjes met een jetski doorheen overstroomde straten, wat dan in confrontatie met een duikboot en een robotische slang eindigt. Neon Inferno is sowieso een bondige game, maar wellicht kon Zenovia Interactive net hierdoor de boel voortdurend met gevarieerde extravaganza opschudden.Audiovisueel materiaal van het hoogste kaliber!
Ik ga het volgende niet geheel verklappen, maar tijdens mijn favoriete set piece (lees: een scripted sequentie) baseerden de ontwikkelaars het concept van een bepaalde locatie rondom diëgetische muziek. De artiesten die hun expertise aan deze game verleenden, pochten als het ware hoe vaardig ze de algemene presentatie van een spel schminkten, en ik was herhaaldelijk onder de indruk van hun esthetica-georiënteerde talenten. Neon Inferno oogt onmiddellijk als een wondermooi pareltje dankzij diens pixel art, bestaande uit grote sprites met talloze unieke animaties, prachtig getekende achtergronden en een vibrant kleurenpalet. Er is ook geen schaarste aan situationele details, zoals hoe de projecties van de holografische bomen (in de eerste level) vervormen of het water van een breed bad spat zodra je erop knalt. De soundtrack stelt evenmin teleur en schept quasi altijd de perfecte stemming. Het startmenu vertelt (via de sombere synthwave) meteen dat het er hard aan toe gaat in het futuristische New York, het restaurant van de maffia straalt gesofisticeerde klasse uit en confrontaties tegen eindbazen winden je al op alvorens ze volledig op dreef zijn. Audiovisueel materiaal van het hoogste kaliber!
Bullet Ballet
Neon Inferno verspilt dus geen seconde om de zintuigen te prikkelen, maar is dit eigenlijk een dekmantel voor ontgoochelende gameplay? Gelukkig niet, want op dit vlak wist Zenovia van wanten. Aanvankelijk lijkt het alsof deze titel een alledaagse shoot ‘em up is waar je alleen je linker of rechter flank hoeft te dekken, maar in werkelijkheid beschikt Neon Inferno over meer diepgang dan dat. Letterlijk, in dit geval, aangezien je ook je trekker moet overhalen richting vijanden die zich op de voor- of achtergrond bevinden, à la het relatief obscure Wild Guns van Natsume. Het feit dat je doorgaans over meerdere kanten bewust moet blijven, maakt een aloud concept noch te ingewikkeld, noch te stresserend, omdat de vuurgevechten ten minste op een overzichtelijke manier werden opgesteld. Je krijgt dikwijls immers net genoeg tijd om te internaliseren van waar de oppositie arriveert vooraleer ze je bestoken, geregeld met auditieve waarschuwingen, en hun kogels zijn ditmaal zeer waarneembaar. Steel Assault worstelde ter vergelijking soms met dat laatst vermelde punt, dus dit kunnen we als een notabele (en in mijn opinie essentiële) verbetering klasseren.Als shoot ‘em up overtuigt het spel in alle aspecten die er toe doen ...
Wat eveneens helpt om te overleven, zijn de verscheidene defensieve opties waartoe je toegang hebt. De rol (i-frames inbegrepen) plus de double jump vereisen geen verdere uitleg, en ik zou ze toch niet bestempelen als jouw voornaamste methoden waarmee je dreigingen hoort te omzeilen. In plaats daarvan ‘leun’ je enigszins op de secundaire functie van jouw mêlee-wapen, want hiermee kun je specifiek de groen gekleurde kogels of granaten van je opponenten deflecteren. Met voldoende Adrenaline, een meter die je moet opvullen, kun je daarna ook een slow-motion Bullet Time activeren, wat je vervolgens de kans geeft om het traject van deze net opgesomde projectielen spontaan te veranderen. Verre van een verplichting om ongedeerd hele levels te voltooien, ter verduidelijking, maar zo kun je wel flink wat schade berokkenen op imposante tegenstanders. Je moet echter nog altijd leren hoe je dit facet correct kunt toepassen, ongeacht de sterkte ervan. Vooral op de hoogste moeilijkheidsgraden krioelt het van de rood-blauw flitsende projectielen die je net niet met een mêlee-aanval kunt manipuleren, dus deze ontwijk je dan liever met getrainde shoot ‘em up reflexen.
Baptised in Flame
Zo blijven Neon Inferno’s uitdagingen gemiddeld lastig, zonder dat de ontwikkelaars in dit opzicht overdreven, zelfs wanneer je de Arcade Mode durft te trotseren. Ja, het klopt dat die modus een relatief strikte proef is vanwege diens One Credit Clear-principe, en hierin mag je pas na een missie een kwart van je verloren HP herstellen, dit tegen betaling! Arcade Mode vergt dus in zekere mate planning voor alle levels als je heelhuids wilt winnen; het ‘dwingt’ je om optimaal de verlangde klussen te klaren, ook al negeer je de optionele criteria die je met meer geld belonen. Desalniettemin bewijst Arcade Mode dat het team bij Zenovia Interactive een zorgvuldige (en allesbehalve onredelijke) balans voor hun nieuwste game creëerde, ten voordele van diens replay value. Molto bene!Ik mis echter de aanwezigheid van een Boss Rush-modus ...
Tot nu toe schreef ik uitsluitend complimenten, maar helaas moet ik weer een wederkerende klacht ter attentie brengen. Na Steel Assault hoopte ik dat Zenovia Interactive een stap vooruit zou nemen wat betreft alternatieve modi, maar voor Neon Inferno toonde men alweer weinig interesse in relevante uitbreidingen. Begrijp me niet verkeerd: intussen heb ik meerdere playthroughs achter de rug waarvan ik telkens genoot, en de nieuwe Replay Mode is handig om individuele checkpoints te oefenen. Ik mis echter de aanwezigheid van een Boss Rush-modus – omdat ik me zodanig met de eindbazen amuseerde! – en met behulp van een hypothetische Score Attack Mode kon men ook een traditioneler highscore-systeem smeden. Daarnaast resteren er een aantal kleinigheden die me lichtjes stoorden: het inschakelen van aangeschafte upgrades is bijvoorbeeld een beetje klungelig, vooral op een arcade stick, en één daarvan (de Plasma Shield) maakt ook nog een constant, irriterend geluid. Ten slotte is het benutten van de Fast Crosshair enkel geldig voor je huidige level; zoiets moest men eerder als een universele menu-instelling aanbieden, zodat het spel idealiter die toggle doorheen de lopende campagne en na iedere retry zou onthouden.
Conclusie
Short & sweet; zo zou ik Neon Inferno omschrijven! Zenovia Interactive demonstreerde met hun debuut dat ze een bekoorlijke en herspeelbare actiebelevenis konden verzinnen, en aan de hand van hun tweede release verkondigden ze nu dat dit geen toevalstreffer was. Als shoot ‘em up overtuigt het spel in alle aspecten die er toe doen; variatie in de levels, epische eindbazen, verfijnde gameplay met net genoeg pit en fantastisch gepresenteerd! Enkel het magere assortiment van modi kan voor sommige liefhebbers van dit genre een domper zijn, hoewel de Arcade Mode en de lokale coöperatieve multiplayer enigermate als troost kunnen dienen. Hoe dan ook, een game die ik in de komende maanden absoluut ga herbezoeken en niet snel beu zal raken!
Pro
- De levels en confrontaties vertonen veel variatie
- Zeer herspeelbaar wegens compacte campagne
- Exuberante pixel art met prima CRT-filter ...
- Een tikkeltje extra diepgang in het schieten
- Uitstekende soundtrack
Con
- Men miste de kans om extra modi te voorzien
- Een paar kleinigheden die hopelijk worden gecorrigeerd
- ... maar de optionele gaussian blur bezoedelt het beeld
8.5
Over
Beschikbaar vanaf
20 november 2025
Gespeeld op
- PC
Beschikbaar op
- Nintendo Switch
- PC
- PlayStation 4
- PlayStation 5
- Xbox One
- Xbox Series X|S
Genre
- Action
- Shooter
Ontwikkelaar
- Zenovia Interactive
Uitgever
- Retroware
