Als we de populairste driedimensionale Ninja Gaidens onder de microscoop zouden leggen, dan kunnen we klaar en duidelijk hun uitdrukkelijke gameplay-fixaties afbakenen. Ninja Gaiden Black benadrukte bedachtzame meesterschap van zowel de offensieve als defensieve capaciteiten van Ryu Hayabusa, evenals het strategisch benutten van z’n nabije omgeving. De originele Xbox 360-release van Ninja Gaiden II vermorzelde ons daarentegen al vanaf de eerste in-game seconde, deels omdat de verantwoordelijke ontwikkelaars de gemiddelde agressie tussen speler en vijand universeel opvoerden. Ongeacht hun onderlinge verschillen verlangden beide spellen een gedisciplineerde denkwijze als je zo min mogelijk wou sterven, en zelfs zoveel jaren later pompen ze nog steeds adrenaline door m’n aderen! Hoe zouden we deze nieuwste titel dan omschrijven, nu dat ik twee weken op voorhand het volledige gamma aan content mocht beoordelen? Een actievolle rit die continu water over je probeert te gieten, en dit schreef ik niet alleen omdat het futuristische Tokyo van dit universum belaagd wordt door een vervloekte regenbui!
Ninja Gaiden 4
, oftewel de eerste volwaardige sequel sinds 2012, bevat namelijk taaie tegenstanders die geregeld jouw mentale evenwicht trachten te verstoren, net zoals een abrupte emmer water dat zou doen. Het spel aarzelt niet om te testen of jij jezelf überhaupt tegen zo’n druk kunt beschermen, of dat je het op z’n minst kunt vermijden. Lukt dat niet, dan zul je vooral op de Hard- en Master Ninja-moeilijkheidsgraden binnen de kortste keren sterven, en dan zal het spel je uiteraard opnieuw (vanuit eender welke hoek) bekogelen totdat je zo’n ruwe behandeling kunt weerstaan. Word dus niet nat en … goh, weet je, ik ben m’n snertanalogie inmiddels al beu!
Meer snelheid staat echter niet altijd gelijk aan objectieve verbeteringen, want in Ninja Gaiden II zagen we alvast de negatieve consequenties hiervan. Ginds was het haast een val om te blokkeren, op basis van hoe de minste aanraking toen Ryu’s fragiele verdediging kon doorbreken. Ninja Gaiden 4 ter vergelijking herstelt enigszins Ryu’s stabielere postuur uit Ninja Gaiden Black, zodat je nu (binnen de limieten ervan) alweer een tikkeltje geduldiger voor opportuniteiten mag afwachten. Beter zelfs is hoe de ontwikkelaars je defensieve opties hebben uitgebreid, zonder dat ze deze te gemakkelijk of te dominant maakten. Zo kun je hier – idealiter op het laatste nippertje – een gloednieuwe Perfect Block en Perfect Dodge aanwenden, welke à propos iets meer precisie vergen dan dergelijke technieken in PlatinumGames’ vorige projecten. Vanuit een Perfect Block / Dodge kun je zelfs opeenvolgende manoeuvres ontketenen, mits je de manuele activatie ervan perfect timede. De follow-ups van de parry zijn daarentegen lucratiever, zoals het gegarandeerd afhakken van een ledemaat, maar hieraan verbond men dan riskantere criteria à la de Issen van Onimusha. Feitelijk een misleidende term dus ten opzichte van hedendaagse interpretaties van zo’n counter, maar soit …
Doelgericht de oppositie elimineren is al bij al een cruciale bekwaamheid om in Ninja Gaiden 4 te leren, maar het verbreden van je situationeel bewustzijn zodat je (onder meer) de bovenstaande anekdotes stipt kunt toepassen, zal jou nóg vaker redden. De ontwikkelaars snapten ten volle dat hun spel op z’n best is wanneer het op die twee fundamentele begrippen concentreert, en met als gevolg belichaamt de move set van nieuwkomer Yakumo die samengesmolten filosofie. Hij ontving (als de voornaamste protagonist van deze sequel) althans de meeste luxes, aan de hand van vier wapens die op commando in aparte Bloodraven Forms kunnen transformeren. Concreet betekent dit dat je secundaire, drastisch verschillende specialisaties kunt oproepen, zolang je telkens een portie van de Bloodbind Gauge ervoor wilt spenderen. Yakumo’s staf – de Base Form zoals de game het noemt – dekt quasi al z’n zijden met veelvuldige wentelingen bijvoorbeeld, maar diens Bloodraven Form verandert dan in een explosieve doch tragere hamer die hinderende tegenstanders omver kegelt. Voor sommige Bloodraven Form-aanvallen moet je Yakumo echter even stilhouden, wat (als je niet oplet) de nabije vijanden de gelegenheid geeft om hem te omsingelen en prompt af te tuigen.
Zoiets vereenvoudigt helaas de Ninja Gaiden-formule eens je de verwante meter ervoor hebt opgeladen, want het fungeert als een onmiddellijke ik win-conditie die het meeste hersenwerk omtrent de combat tijdelijk begraaft. De Berserk-status verplicht men tenminste niet, tenzij je jouw highscores wilt maximaliseren, maar de huidige implementatie ervan beschouw ik als een té vrijgevige buff. In mijn opinie is de passieve regeneratie van deze meter geheel onnodig, moet de Gauge sneller leeglopen (al dan niet wanneer vijanden jou beschadigen) en zou men best de hoeveelheid technieken die deze opvullen terugschroeven. Onderwerp de Berserk Gauge desnoods aan een afgesplitste keuze; ik zou bijvoorbeeld niet klagen als PlatinumGames deze hypothetisch verbood voor de hoogste moeilijkheidsgraad, zoals hoe de eerste Bayonetta dat destijds deed voor Witch Time.
Het is indrukwekkend wat voor een totaalpakket Team Ninja en PlatinumGames ditmaal uitbroedde; de standaard releases van de oudere Ninja Gaiden-games waren zelden vanaf dag één zo compleet! Toch observeerde ik op een paar plaatsen een misstap, los van de lof die ik tot nu toe uitte. Ooit bood Ninja Gaiden (evenals Dead or Alive) een resem alternatieve outfits aan, soms als bewijs dat je een lastige opdracht succesvol voltooide. Jammer genoeg zijn de dagen van gratis kostuums officieel voorbij, nu weggelegd voor pre-order stimulansen en de Deluxe Edition. Ryu Hayabusa – normaliter het gezicht van de franchise – kreeg tevens bijlange niet evenveel aandacht als Yakumo. In de campagne duikt hij slechts gedurende een handvol semi-gerecycleerde hoofdstukken op, welke men voor mijn part gerust mocht schrappen, en hij strijdt bovendien met louter z’n Dragon Sword. Spijtig vanwege de tiental verschillende wapens die Ryu vroeger bezat en nu dus stof verzamelen, maar ook omdat begin volgend jaar beide tekortkomingen gedeeltelijk worden ‘gecorrigeerd’ met behulp van een betalende DLC-uitbreiding. Niet echt koosjer …
Ten slotte was ik grotendeels tevreden over de presentatie. Toegegeven, de graphics zijn niet zo geavanceerd en sommige ruimtes ogen niet altijd aantrekkelijk, maar dat vergeef ik de ontwikkelaars omdat men voorrang gaf aan iets belangrijkers. Ninja Gaiden 4 is immers een verademing naast de talloze moderne titels die hun algemene performantie met onophoudelijk gestotter of andere technologische kwalen verknalden, want PlatinumGames’ engine draait steevast tegen zestig frames per seconde! Het ondersteunt zelfs honderdtwintig frames per seconde op consoles (hoewel ik dit niet testte) en de laadtijden blijven nooit lang aanslepen. Op praktisch alle vlakken een uiterst responsieve game met andere woorden, en het helpt dat men ook niet-gameplay gerelateerde aspecten zo beknopt mogelijk hield, gaande van het beklimmen van ladders tot het doorbladeren van de propere UI-pagina’s. Ik apprecieer eveneens dat het spel allerlei gameplayinformatie via expliciete audiovisuele tekenen signaleert, zodat de hectische actie vaak overzichtelijk blijft. Enkele van m’n persoonlijke klachten zijn in vergelijking pietluttig, zoals hoe Yakumo’s haar niet wappert tijdens de on-rails secties, hoe de laagste rang niet meer Ninja Dog heet – foei! – of hoe sommige geluiden zeer grof klinken. De geel geverfde hints blijf ik echter voor eeuwig verafschuwen.
Ninja Gaiden 4
Dead or Alive
Mijn eigenlijke punt zijnde: bijna iedere vijand vertegenwoordigt hier een reële bedreiging, in schril contrast met vele andere genregenoten, en op de straffere moeilijkheidsgraden moet je sowieso beslissen welke gevaren je in allerijl wilt ontmantelen of ontwijken. Hun individuele sterktes en zwakheden lopen daarenboven uiteen, waarmee elke tegenstander een specifieke rol in een vooraf geplande formatie gaat vervullen. Dikwijls terwijl ze over verschillende soorten aanvallen beschikken, afhankelijk van factoren zoals de afstand tussen jou en hen, of ze desnoods hun benen missen, enzovoort. Verder kunnen sommige eenheden bijna net zo goed bewegen als de twee speelbare personages (Yakumo plus Ryu), waardoor het spel je weinig momenten gunt om comfortabel op adem te komen. Schermutselingen moet je dus tot het bittere einde uithouden, met consistentie nota bene, aangezien de oppositie volhardend zal doorbijten totdat één van jullie effectief het loodje legt! Die variabele intensiteit bewonderde ik in de vorige games en gelukkig bewaart Ninja Gaiden 4 wat ik een essentiële kern van de 3D-serie vind, ditmaal zelfs tegen een hoger tempo dan diens voorgangers.Ninja Gaiden 4 blinkt uit in het moeiteloos leveren van dopamine ...
Meer snelheid staat echter niet altijd gelijk aan objectieve verbeteringen, want in Ninja Gaiden II zagen we alvast de negatieve consequenties hiervan. Ginds was het haast een val om te blokkeren, op basis van hoe de minste aanraking toen Ryu’s fragiele verdediging kon doorbreken. Ninja Gaiden 4 ter vergelijking herstelt enigszins Ryu’s stabielere postuur uit Ninja Gaiden Black, zodat je nu (binnen de limieten ervan) alweer een tikkeltje geduldiger voor opportuniteiten mag afwachten. Beter zelfs is hoe de ontwikkelaars je defensieve opties hebben uitgebreid, zonder dat ze deze te gemakkelijk of te dominant maakten. Zo kun je hier – idealiter op het laatste nippertje – een gloednieuwe Perfect Block en Perfect Dodge aanwenden, welke à propos iets meer precisie vergen dan dergelijke technieken in PlatinumGames’ vorige projecten. Vanuit een Perfect Block / Dodge kun je zelfs opeenvolgende manoeuvres ontketenen, mits je de manuele activatie ervan perfect timede. De follow-ups van de parry zijn daarentegen lucratiever, zoals het gegarandeerd afhakken van een ledemaat, maar hieraan verbond men dan riskantere criteria à la de Issen van Onimusha. Feitelijk een misleidende term dus ten opzichte van hedendaagse interpretaties van zo’n counter, maar soit …
Way of the new Master Ninja
Ondertussen ligt het misschien voor de hand, maar aan nagenoeg iedere gameplaynuance koppelde men risico’s of micro-overwegingen die je spontaan hoort te jongleren, naarmate je wordt blootgesteld aan chaotische omstandigheden die je niet 100% kunt controleren. Uitdokteren wanneer een bepaald manoeuvre handig zou zijn, vereist langs de ene kant een constante gedachtegang die jouw brein eventueel kan kortsluiten, maar het voelt langs de andere kant enorm belonend aan wanneer je beseft op welke potjes bepaalde dekseltjes passen. Jaagt een hypermobiele vijand je op stang, omdat je hem amper een klap kunt verkopen? Gooi hem dan met een Guillotine Throw tegen een muur om hem voor een aantal seconden kwetsbaar te krijgen, of kieper hem gewoon de afgrond in! Diezelfde worp kun je voortaan ook tijdens een aerial combo gebruiken, wat jou eventueel de kans geeft om met jouw oorspronkelijk slachtoffer één van z’n vliegende collega’s naar de begane grond te brengen. Met Wind Path kun je letterlijk op tegenstanders springen, inclusief (eindelijk!) op eindbazen, en dit laat je dan toe om jezelf preventief te herpositioneren. Afgevuurde raketten kun je overigens met een shuriken vernietigen, en zowel de Izuna Drop als de Flying Swallow genieten nu ook van extra contextuele flexibiliteit. Die-hards zullen ongetwijfeld de ettelijke tactiele lagen opmerken!Aan nagenoeg iedere gameplaynuance koppelde men risico’s of micro-overwegingen die jij spontaan hoort te jongleren ...
Doelgericht de oppositie elimineren is al bij al een cruciale bekwaamheid om in Ninja Gaiden 4 te leren, maar het verbreden van je situationeel bewustzijn zodat je (onder meer) de bovenstaande anekdotes stipt kunt toepassen, zal jou nóg vaker redden. De ontwikkelaars snapten ten volle dat hun spel op z’n best is wanneer het op die twee fundamentele begrippen concentreert, en met als gevolg belichaamt de move set van nieuwkomer Yakumo die samengesmolten filosofie. Hij ontving (als de voornaamste protagonist van deze sequel) althans de meeste luxes, aan de hand van vier wapens die op commando in aparte Bloodraven Forms kunnen transformeren. Concreet betekent dit dat je secundaire, drastisch verschillende specialisaties kunt oproepen, zolang je telkens een portie van de Bloodbind Gauge ervoor wilt spenderen. Yakumo’s staf – de Base Form zoals de game het noemt – dekt quasi al z’n zijden met veelvuldige wentelingen bijvoorbeeld, maar diens Bloodraven Form verandert dan in een explosieve doch tragere hamer die hinderende tegenstanders omver kegelt. Voor sommige Bloodraven Form-aanvallen moet je Yakumo echter even stilhouden, wat (als je niet oplet) de nabije vijanden de gelegenheid geeft om hem te omsingelen en prompt af te tuigen.
Bloodsoaked Fate
Niet ieder stuk ‘ninja gereedschap’ zal dus een gewenste klus even optimaal klaren, maar desondanks uitpluizen hoe je jouw volledig arsenaal moet voorbereiden en kunt combineren? Dat is nu eenmaal de pret van dit type actiegame! Ninja Gaiden 4 blinkt uit in het moeiteloos leveren van dopamine, door middel van de diverse gameplaysystemen plus de ijverige artificiële intelligentie die herhaaldelijk uitdagende ritmes voor confrontaties orkestreren. Daarom betreur ik in zekere mate dat de ontwikkelaars de Berserk Gauge toevoegden: een nieuwe superstatus waarmee je – binnen het bereik van Bloodraven-aanvallen – in een oogwenk elke vijand (uitgezonderd eindbazen) kan executeren.Ryu Hayabusa – normaliter het gezicht van de franchise – kreeg tevens bijlange niet evenveel aandacht als Yakumo.
Zoiets vereenvoudigt helaas de Ninja Gaiden-formule eens je de verwante meter ervoor hebt opgeladen, want het fungeert als een onmiddellijke ik win-conditie die het meeste hersenwerk omtrent de combat tijdelijk begraaft. De Berserk-status verplicht men tenminste niet, tenzij je jouw highscores wilt maximaliseren, maar de huidige implementatie ervan beschouw ik als een té vrijgevige buff. In mijn opinie is de passieve regeneratie van deze meter geheel onnodig, moet de Gauge sneller leeglopen (al dan niet wanneer vijanden jou beschadigen) en zou men best de hoeveelheid technieken die deze opvullen terugschroeven. Onderwerp de Berserk Gauge desnoods aan een afgesplitste keuze; ik zou bijvoorbeeld niet klagen als PlatinumGames deze hypothetisch verbood voor de hoogste moeilijkheidsgraad, zoals hoe de eerste Bayonetta dat destijds deed voor Witch Time.
Fully-featured ninja package?
Raar dat de ontwikkelaars schijnbaar zelf niet tot zo’n conclusie kwamen wat betreft die laatste opmerking, want het assortiment van Ninja Gaiden 4’s features herbergt bijna alles wat het hart van zowel de casual als de hardcore actieliefhebber zou begeren. Een Hero-modus met verdere toegankelijkheidsopties zoals auto-assists, auto-heal enz. Een Death Wish-instelling waarmee je alle statistische uitrusting en HP-upgrades uitschakelt. Een reductie in vertragingen qua combat pacing, dankzij het real-time verwisselen van wapens en het radiale menu voor je inventaris van consumeerbare items. Chapter Select, wat de Team Ninja van het verleden pas in Sigma 2 integreerde. Wellicht de meest diepgaande Training Mode ooit in dit genre. Tientallen configuratie-opties voor onder andere kleurenblindheid, elementen van de User Interface, knoppenschema’s en het gedrag van de camera. Een Trials Mode die alle eindbazen afzondert en daarnaast achttien geïsoleerde gevechtsscenario’s (met unieke regels) herbergt, wat voordien enkel als post-launch DLC arriveerde. Een leuke vervanging van de verloren Tests of Valor in Ninja Gaiden II (met name de Purgatories) die je eerst in een level moet opsporen, en waarvoor je ook je levenspunten kunt opofferen om zo superieure prijzen te verdienen. Een manuele lock-on. Online leaderboards voor alle aanwezige modi, samen met een uitgebouwd score-systeem dat competentie aanmoedigt én alle details keurig via het resultatenscherm communiceert ...Het assortiment van Ninja Gaiden 4’s features herbergt bijna alles wat het hart van zowel de casual als de hardcore actie-liefhebber zou begeren.
Het is indrukwekkend wat voor een totaalpakket Team Ninja en PlatinumGames ditmaal uitbroedde; de standaard releases van de oudere Ninja Gaiden-games waren zelden vanaf dag één zo compleet! Toch observeerde ik op een paar plaatsen een misstap, los van de lof die ik tot nu toe uitte. Ooit bood Ninja Gaiden (evenals Dead or Alive) een resem alternatieve outfits aan, soms als bewijs dat je een lastige opdracht succesvol voltooide. Jammer genoeg zijn de dagen van gratis kostuums officieel voorbij, nu weggelegd voor pre-order stimulansen en de Deluxe Edition. Ryu Hayabusa – normaliter het gezicht van de franchise – kreeg tevens bijlange niet evenveel aandacht als Yakumo. In de campagne duikt hij slechts gedurende een handvol semi-gerecycleerde hoofdstukken op, welke men voor mijn part gerust mocht schrappen, en hij strijdt bovendien met louter z’n Dragon Sword. Spijtig vanwege de tiental verschillende wapens die Ryu vroeger bezat en nu dus stof verzamelen, maar ook omdat begin volgend jaar beide tekortkomingen gedeeltelijk worden ‘gecorrigeerd’ met behulp van een betalende DLC-uitbreiding. Niet echt koosjer …
Peak ninja performance?
Daarnaast resteren er enkel wat relatieve kleinigheden die ik vluchtig wil bespreken. Momenteel kan dit niet, maar ik zou graag het opnieuw centreren van de camera van de lock-on functie scheiden en het magnetisme van Yakumo’s / Ryu’s mêlee-aanvallen bijstellen, om zo extra nauwkeurigheid in de controls te verschaffen. De gimmick-segmenten hebben nood aan meer verfijning; op zichzelf kunnen deze hindernissenparcours (die gadgets hanteren) nog door de beugel, maar als ik dan toch ergens tegen botste, dan gebeurde het wegens een camera die plotseling te sloom bewoog. Exploratie werd niet zo interessant gerealiseerd, laat staan dat de schatkisten in de (voornamelijk) lineaire levels meestal ordinaire items verbergen, met minder inhoudelijke variatie dan in Ninja Gaiden Black of NG II. Regelmatig delen de zijmissies hetzelfde probleem, totdat je de bonusexemplaren na afloop van de campagne vrijspeelt. Eerlijk gezegd is het verhaal niets om over naar huis te schrijven, en niet alleen wegens de onevenredige prioriteiten (tussen de twee speelbare helden) die ik in de vorige alinea vermeldde. Gelukkig is de kille Yakumo eerder humeurig en zwijgzaam in plaats van een emo mopperkont, maar z’n narratief traject (en wie hij doorgaans ontmoet) boeide me nauwelijks. Laten we maar blij zijn dat men geen poging waagde om belachelijke melodrama à la Ninja Gaiden 3 te verzinnen …Ten slotte was ik grotendeels tevreden over de presentatie. Toegegeven, de graphics zijn niet zo geavanceerd en sommige ruimtes ogen niet altijd aantrekkelijk, maar dat vergeef ik de ontwikkelaars omdat men voorrang gaf aan iets belangrijkers. Ninja Gaiden 4 is immers een verademing naast de talloze moderne titels die hun algemene performantie met onophoudelijk gestotter of andere technologische kwalen verknalden, want PlatinumGames’ engine draait steevast tegen zestig frames per seconde! Het ondersteunt zelfs honderdtwintig frames per seconde op consoles (hoewel ik dit niet testte) en de laadtijden blijven nooit lang aanslepen. Op praktisch alle vlakken een uiterst responsieve game met andere woorden, en het helpt dat men ook niet-gameplay gerelateerde aspecten zo beknopt mogelijk hield, gaande van het beklimmen van ladders tot het doorbladeren van de propere UI-pagina’s. Ik apprecieer eveneens dat het spel allerlei gameplayinformatie via expliciete audiovisuele tekenen signaleert, zodat de hectische actie vaak overzichtelijk blijft. Enkele van m’n persoonlijke klachten zijn in vergelijking pietluttig, zoals hoe Yakumo’s haar niet wappert tijdens de on-rails secties, hoe de laagste rang niet meer Ninja Dog heet – foei! – of hoe sommige geluiden zeer grof klinken. De geel geverfde hints blijf ik echter voor eeuwig verafschuwen.
Conclusie
Laat me alle twijfels ophelderen, indien het leek alsof ik vooral wou zeuren. Volgens mij wierp de coalitie tussen Team Ninja en PlatinumGames absoluut z’n vruchten af! Als doorgewinterde fan herkende ik in grote lijnen de kenmerken die voor mij een 3D-Ninja Gaiden symboliseren, en waarvoor ik veel positiviteit koester. Een bloederige sensatie, boordevol coole flair en vloeiende animaties. Een spel waarin jij als bijzonder capabele ninja alle remmen los mag laten eens je een specifieke en genuanceerde leercurve onder de knie hebt, maar toch te allen tijde veeleisende combat moet zien te kloppen. Een game die tegelijk staat popelen om jou duchtig in elkaar te timmeren met tientallen soorten intimiderende vijanden, inclusief denderende eindbazen waarmee ik – voor het eerst in de serie – me kostelijk amuseerde. De controls voelen nu ook scherper dan ooit tevoren, en natuurlijk mogen we niet vergeten dat men ditmaal een geweldige smörgåsbord van features serveerde. Ninja Gaiden 4 doet het dus goed qua gameplay, zolang je kunt aanvaarden dat men her en der de boel nogmaals wijzigde, net zoals dat bij diens voorgangers gebeurde. Enkel jammer dat de campagne weinig ruimte maakte voor noemenswaardige exploratie, dat je soms onbeduidende afleidingen (gimmicks, futloos verhaal, …) moet verdragen en dat de ontwikkelaars vreemd genoeg het potentieel van Ryu Hayabusa verkwistten.
Pro
- Twee speelbare personages doorheen de campagne ...
- Yakumo beschikt over een flexibele en plezante moveset
- Allerlei handige features en gewenste modi
- Snelle combat tegen bedreigende vijanden en eindbazen
- Performantie wijkt zelden af van zestig frames per seconde
Con
- ... maar Ryu Hayabusa heeft helaas niet veel om handen
- Berserk-status is oninteressant en ook te sterk
- De lineaire levels schieten tekort qua exploratie
- Men verbeterde de camera, maar deze is nog steeds wat wild
- De cinematische tussenfilmpjes werden tot dertig frames per seconde beperkt
8
Over
Beschikbaar vanaf
21 oktober 2025
Gespeeld op
- Xbox Series X|S
Beschikbaar op
- PC
- PlayStation 5
- Xbox Series X|S
Genre
- Action
- Hack and slash
Ontwikkelaar
- PlatinumGames Inc
- Team Ninja
Uitgever
- Xbox Game Studios
