Alweer een ruimtespel op het programma! Grappig hoe het thema me blijft achtervolgen, maar mij hoor je niet klagen. Straks word ik nog een grote fan van de hemellichamen en kosmische pracht die ons omringen. Ok, genoeg over sterretjes kijken, ditmaal gaan we de opvolger van het welbekende Point Salad en de sequel, Point City, onder de loep nemen. Het concept - bouw je eigen sterrenstelsels - klinkt alvast veelbelovend.
Het begon allemaal met Point Salad, een heel luchtige filler waarbij je twee keuzes had: ofwel nam je twee open groentenkaarten uit de markt ofwel koos je een puntenkaart die dezelfde groentenkaarten liet scoren. Dat was het, simpeler kon het niet worden. Van dezelfde makers kwam vervolgens het spel Point City. Ditmaal werd het gezonde groetenthema ingeruild voor stadspracht. Ook werd de gameplay iets complexer waardoor planning en vooruitdenken nog belangrijker waren geworden. Point Galaxy, gemaakt door dezelfde ontwikkelaars, Molly Johnson, Robert Melvin en Shawn Stankewich, is met zijn complexiteitsscore van 1.89/5 op BoardGameGeek de meest thinky, maar nog steeds toegankelijke game van de trilogie.
Elke kaart scoort op zijn eigen manier. Om planeten te scoren, moet je ze in een op- of aflopende sequentie neerleggen, waarbij je enkel unieke cijfers in een reeks mag hebben liggen. Hoe meer kaarten je zo onder of boven elkaar kunt neerleggen, hoe beter. Manen vereisen dan weer dat er een bepaald kleur planeet boven of onder de kaart wordt gelegd. Zonnen hebben hun eigen scorevoorwaarden in het midden van de kaart staan. Je legt ze bovenop je sterrenstelsel en de scorevoorwaarden tellen dan ook enkel voor de reeks kaarten direct onder de zon. Je mag ook maximaal één zon per reeks hebben liggen, dus je moet strategisch nadenken waar die kaart het meeste punten oplevert. Wormgaten zorgen ervoor dat je de sequentie bij planeten kan omkeren, wat handig is als je net een getal tekort zou komen. Asteroïden zijn heel simpel: diegene die er de meeste verzamelt tijdens een ronde, krijgt de meeste punten.
Bovendien heb je nog raketten of wetenschapssymbolen die afgebeeld staan op sommige kaarten. Wanneer je een veelvoud van vijf raketsymbolen verzamelt, mag je een raket uit het algemene aanbod kiezen. Die zorgen ervoor dat je nog wat extra punten scoort op het einde van een ronde. Ook de symbolen kunnen je extra punten opleveren indien je de juiste zon/raket uitkiest.
Het kaartspelletje voelt daardoor minder als een snelle filler en meer als een compacte denkpuzzel die je volle aandacht vraagt tot de laatste kaart wordt gespeeld. Waar je bij Point Salad soms bijna op automatische piloot kon spelen, moet je bij Point Galaxy echt elke beurt even stoppen en nadenken wat nu de beste keuze is. Dat maakt het spel leuk en uitdagend, maar tegelijk ook wat zwaarder als je meerdere rondes na elkaar wil spelen. Langs de andere kant loont die extra moeite wel: wanneer je combinaties slagen in hun opzet en het de nodige punten oplevert, geeft dat meer voldoening dan bij zijn voorganger.
De kaarten zelf vond ik wat minder. Niet omdat ze er lelijk uitzien, dat zeker niet. Ze zien er wel wat druk en chaotisch uit. Aan de ene kant vind je een planeet in een bepaalde kleur met een cijfer en al dan niet rakets- of wetenschapssymbolen vergezeld van een letter. Aan de andere kant van de kaart kan je er een maan, zon, asteroïde of wormgat terugvinden. Bij de planeten heb je ook nog eens een zwarte planeet met een X als cijfer. Deze fungeert als een joker waardoor je het cijfer mag kiezen, maar de kaart telt niet mee voor kleurbonussen. In het begin vond ik het al moeilijk om te weten wat nu de voor- of achterkant van de kaart is. Het is op die manier ook niet handig om de kaarten te schudden, want al te vaak bleek er nog een kaart naar de 'verkeerde' kant gedraaid te zijn. Ik vind het er allemaal niet echt intuïtief uitzien. Gelukkig went het best snel en stoort het de gameplay niet echt, maar het had er toch allemaal net iets eleganter mogen uitzien.
Het begon allemaal met Point Salad, een heel luchtige filler waarbij je twee keuzes had: ofwel nam je twee open groentenkaarten uit de markt ofwel koos je een puntenkaart die dezelfde groentenkaarten liet scoren. Dat was het, simpeler kon het niet worden. Van dezelfde makers kwam vervolgens het spel Point City. Ditmaal werd het gezonde groetenthema ingeruild voor stadspracht. Ook werd de gameplay iets complexer waardoor planning en vooruitdenken nog belangrijker waren geworden. Point Galaxy, gemaakt door dezelfde ontwikkelaars, Molly Johnson, Robert Melvin en Shawn Stankewich, is met zijn complexiteitsscore van 1.89/5 op BoardGameGeek de meest thinky, maar nog steeds toegankelijke game van de trilogie.
Punten sprokkelen in de ruimte
In Point Galaxy ga je te werk zoals in de vorige spellen: je legt een aanbod van zes kaarten open op tafel neer en legt hiernaast de trekstapel. Op de voorkant vind je planeten in verschillende kleuren, genummerd van één tot zeven. Op de achterzijde van de kaarten vind je manen, zonnen met scorevoorwaarden, asteroïden en wormgaten.Elke kaart scoort op zijn eigen manier. Om planeten te scoren, moet je ze in een op- of aflopende sequentie neerleggen, waarbij je enkel unieke cijfers in een reeks mag hebben liggen. Hoe meer kaarten je zo onder of boven elkaar kunt neerleggen, hoe beter. Manen vereisen dan weer dat er een bepaald kleur planeet boven of onder de kaart wordt gelegd. Zonnen hebben hun eigen scorevoorwaarden in het midden van de kaart staan. Je legt ze bovenop je sterrenstelsel en de scorevoorwaarden tellen dan ook enkel voor de reeks kaarten direct onder de zon. Je mag ook maximaal één zon per reeks hebben liggen, dus je moet strategisch nadenken waar die kaart het meeste punten oplevert. Wormgaten zorgen ervoor dat je de sequentie bij planeten kan omkeren, wat handig is als je net een getal tekort zou komen. Asteroïden zijn heel simpel: diegene die er de meeste verzamelt tijdens een ronde, krijgt de meeste punten.
Bovendien heb je nog raketten of wetenschapssymbolen die afgebeeld staan op sommige kaarten. Wanneer je een veelvoud van vijf raketsymbolen verzamelt, mag je een raket uit het algemene aanbod kiezen. Die zorgen ervoor dat je nog wat extra punten scoort op het einde van een ronde. Ook de symbolen kunnen je extra punten opleveren indien je de juiste zon/raket uitkiest.
Meer denkwerk zorgt voor iets minder vlotheid
Je merkte het waarschijnlijk al aan de vorige alinea: er zijn heel wat keuzes te maken in Point Galaxy. Voor een spel met een dergelijke lage complexiteitsrating, blijkt het in de praktijk nog redelijk pittig te zijn. Ik vond het leuk om over elke kaart diep te moeten nadenken maar tegelijk mistte ik ook wel de simpliciteit van Point Salad. Een ronde spelen was op een tiental minuten geklaard en de drang om er een paar na elkaar te spelen was altijd aanwezig. Point Galaxy ruilt de vlotheid van Point Salad in voor meer tactische keuzes en een diepgaandere gameplay.Point Galaxy ruilt de vlotheid van Point Salad in voor meer tactische keuzes en een diepgaandere gameplay.
Het kaartspelletje voelt daardoor minder als een snelle filler en meer als een compacte denkpuzzel die je volle aandacht vraagt tot de laatste kaart wordt gespeeld. Waar je bij Point Salad soms bijna op automatische piloot kon spelen, moet je bij Point Galaxy echt elke beurt even stoppen en nadenken wat nu de beste keuze is. Dat maakt het spel leuk en uitdagend, maar tegelijk ook wat zwaarder als je meerdere rondes na elkaar wil spelen. Langs de andere kant loont die extra moeite wel: wanneer je combinaties slagen in hun opzet en het de nodige punten oplevert, geeft dat meer voldoening dan bij zijn voorganger.
De artwork is strak, maar laat alles een beetje rommelig lijken
Qua looks van het spel zit ik een beetje in dubio. Enerzijds vind ik het doosje echt een mooie vormgeving hebben. De zachte, roze achtergrond, vergezeld van kleurrijke planeten, zorgt voor een vrolijke noot en het nodigt uit om de speldoos uit de kast te halen en op tafel te leggen.De kaarten zelf vond ik wat minder. Niet omdat ze er lelijk uitzien, dat zeker niet. Ze zien er wel wat druk en chaotisch uit. Aan de ene kant vind je een planeet in een bepaalde kleur met een cijfer en al dan niet rakets- of wetenschapssymbolen vergezeld van een letter. Aan de andere kant van de kaart kan je er een maan, zon, asteroïde of wormgat terugvinden. Bij de planeten heb je ook nog eens een zwarte planeet met een X als cijfer. Deze fungeert als een joker waardoor je het cijfer mag kiezen, maar de kaart telt niet mee voor kleurbonussen. In het begin vond ik het al moeilijk om te weten wat nu de voor- of achterkant van de kaart is. Het is op die manier ook niet handig om de kaarten te schudden, want al te vaak bleek er nog een kaart naar de 'verkeerde' kant gedraaid te zijn. Ik vind het er allemaal niet echt intuïtief uitzien. Gelukkig went het best snel en stoort het de gameplay niet echt, maar het had er toch allemaal net iets eleganter mogen uitzien.
Conclusie
Point Galaxy is een sterke opvolger binnen de Point-reeks die meer tactiek en denkwerk biedt dan zijn voorgangers. De verschillende manieren om punten te scoren maken het boeiend, maar daardoor speelt het spel ook iets minder vlot en vraagt het meer concentratie. De drang om meerdere ronden na elkaar te spelen is minder aanwezig dan bij de vorige edities. Toch is Point Galaxy een aanrader voor liefhebbers van de vorige spellen die toch dat extra laagje diepgang zoeken. De kaarten zien er mooi uit, maar zijn tegelijk wat te rommelig wat de afgebeelde informatie betreft. Voor wie van korte, maar uitdagende kaartspellen houdt is het een aanrader, al verloopt het spel iets minder vlot dan zijn voorgangers.
Pro
- Meer tactische diepgang dan de vorige spellen in de Point-reeks
- Veel manieren om te scoren
- Mooie speldoos
Con
- Minder vlotte gameplay dan zijn voorgangers
- Kaarten ogen wat te chaotisch
- Minder geschikt voor meerdere potjes na elkaar
7
Over
Uitgever
- White Goblin Games
Designer
Molly Johnson, Robert Melvin, Shawn Stankewich
Aantal spelers
1 - 5
Tijdsduur
15 - 30
