Ik beken, ik ben een sucker voor detectives. Van Midsomer Murders tot Scandinavische crimi’s, ik wil ze allemaal zien. En natuurlijk staan er verschillende edities van Sherlock Holmes Consulting Detective in mijn boardgamerek. Het hoeft dan ook niet te verbazen dat Shadows of Doubt al een tijdje op mijn radar stond. Een proceduraal gegenereerde wereld met een eindeloze stroom moordzaken om op te lossen? Shut up and take my money! Of toch niet helemaal? Disclaimer: Shadows of Doubt gebruikt voxel graphics, en die stijl doet het écht niet voor mij. Ik ging de game dan ook laten liggen ... tot de kans kwam om hem als gastreviewer te reviewen voor BeyondGaming. Daar kan ik dan natuurlijk geen neen op zeggen. Kan ik wedijveren met Poirot en co? En, misschien nog belangrijker: kan Shadows of Doubt mijn scepsis over voxel graphics wegwerken?
Op mijn politieradio komt een bericht binnen: Manon Young is vermoord in haar appartement in 703 Moller Projects. Kort daarna belt een vervormde stem me op met het voorstel om tegen een flinke som geld het lijk te laten verdwijnen. Ik weiger, en word prompt uitgelachen door de moordenaar. This case just got personal. Eens ik op de crime scene aankom (na wat illegaal inbreekwerk, want als privédetective in een samenleving zonder politie heb ik eigenlijk geen toegang tot woningen) vind ik het bebloede lichaam van Manon. Tijd om aanwijzingen te zoeken. Ze is neergeschoten, dat is duidelijk. Ik neem vingerafdrukken en doorzoek het appartement. Op een verfrommeld papiertje staat de cryptische boodschap “Let’s play. OVLAADTAR. _.________”, met daarop een vingerafdruk die niet van Manon is. Na vruchteloos een paar buren ondervraagd te hebben, trek ik naar het kantoor van Goldbourne Corporation, waar Manon werkte. En bingo! Via het wachtwoord van de secretaresse vind ik een verdachte mail van Teodora Olvarado. T. OLVORADO, dus. Gotcha. Een matchende vingerafdruk bevestigt het: Teodora is de dader. Tijd om haar in te rekenen.
Je kan verdachten volgen van het moment dat ze opstaan (of terwijl ze slapen, /notcreepy) tot ze naar hun werk gaan, gaan lunchen, naar de wasserette gaan, tot het moment waarop ze je zomaar achtervolgen nadat ze je betrapt hebben in hun kleerkast op zoek naar aanwijzingen. Shadows of Doubt is op zijn best wanneer je aanwijzingen en sporen zoekt, die aan elkaar linkt op je crimeboard en probeert te achterhalen wat een echte lead is en wat een red herring. Op dat moment roept het spel herinneringen op van de beste point-and-click en mystery games. Je neemt vingerafdrukken, doorploegt nachtkastjes, ondervraagt getuigen en zet je soms ook eens voor een goeie ouwe stakeout. De mogelijkheden om je case te bouwen zijn enorm en dat zorgt er voor dat je het spel regelmatig terug wil opstarten om een nieuwe te kraken.
En dan zijn er nog de bugs. Het spel heeft anderhalf jaar in early access gezeten, maar ColePowered Games heeft nog veel werk voor de boeg. De eerste weken na het ontvangen van mijn review-copy waren pijnlijk: door een bug kon ik de bewegingstoetsen niet aanpassen. Bij mijn eerste case wist ik wie de moordenaar was én wie het volgende slachtoffer zou zijn, maar omdat de verdachte in een beveiligd deel van hetzelfde appartementsgebouw woonde, kon ik haar niet bereiken. Na dagen wachten besloot ik dan maar via ventilatieschachten en bruut geweld de moordenaar in te rekenen – zoals dat gaat – maar de ervaring was er wel eentje met een wrang randje. Gelukkig zitten de developers niet stil: sinds ik mijn kopie ontving zijn er al twee grote patches uitgebracht. Er is nog werk aan de winkel, maar ik kijk stiekem alweer uit naar mijn volgende case.
Op mijn politieradio komt een bericht binnen: Manon Young is vermoord in haar appartement in 703 Moller Projects. Kort daarna belt een vervormde stem me op met het voorstel om tegen een flinke som geld het lijk te laten verdwijnen. Ik weiger, en word prompt uitgelachen door de moordenaar. This case just got personal. Eens ik op de crime scene aankom (na wat illegaal inbreekwerk, want als privédetective in een samenleving zonder politie heb ik eigenlijk geen toegang tot woningen) vind ik het bebloede lichaam van Manon. Tijd om aanwijzingen te zoeken. Ze is neergeschoten, dat is duidelijk. Ik neem vingerafdrukken en doorzoek het appartement. Op een verfrommeld papiertje staat de cryptische boodschap “Let’s play. OVLAADTAR. _.________”, met daarop een vingerafdruk die niet van Manon is. Na vruchteloos een paar buren ondervraagd te hebben, trek ik naar het kantoor van Goldbourne Corporation, waar Manon werkte. En bingo! Via het wachtwoord van de secretaresse vind ik een verdachte mail van Teodora Olvarado. T. OLVORADO, dus. Gotcha. Een matchende vingerafdruk bevestigt het: Teodora is de dader. Tijd om haar in te rekenen.
Elke zaak uniek
Deze specifieke case – de makkelijkste die Shadows of Doubt me voorschotelde, ze zijn vaak pakken moeilijker – zal geen enkele andere speler meemaken. Van de retrofuturistische, dystopische steden tot de honderden unieke personages met hun eigen routines: alles is proceduraal gegenereerd. Elke speelsessie, elke zaak, elke ontdekking is daardoor anders. Google zal je niet helpen als je vastzit. Shadows of Doubt is hyperambitieus, en op veel vlakken werkt het verrassend goed.Shadows of Doubt is ambitieus, maar er is nog werk aan de winkel.
Je kan verdachten volgen van het moment dat ze opstaan (of terwijl ze slapen, /notcreepy) tot ze naar hun werk gaan, gaan lunchen, naar de wasserette gaan, tot het moment waarop ze je zomaar achtervolgen nadat ze je betrapt hebben in hun kleerkast op zoek naar aanwijzingen. Shadows of Doubt is op zijn best wanneer je aanwijzingen en sporen zoekt, die aan elkaar linkt op je crimeboard en probeert te achterhalen wat een echte lead is en wat een red herring. Op dat moment roept het spel herinneringen op van de beste point-and-click en mystery games. Je neemt vingerafdrukken, doorploegt nachtkastjes, ondervraagt getuigen en zet je soms ook eens voor een goeie ouwe stakeout. De mogelijkheden om je case te bouwen zijn enorm en dat zorgt er voor dat je het spel regelmatig terug wil opstarten om een nieuwe te kraken.
Verdachten ondervragen
Over het ondervragen van getuigen en verdachten: verwacht daar absoluut niet te veel van. De gesprekken zijn zonder twijfel het zwakste punt van het spel. Met een standaardset vragen die voor iedereen gelijk is – zoals ‘ken je deze persoon?’, ‘mag ik binnenkomen?’, en ‘wat is jouw naam?’ – en antwoorden die vaak nog vlakker zijn, voelt elke interactie aan alsof je met robots praat. Het is misschien onrealistisch om van een indiegame met procedurale generatie meer diepgaande dialogen te verwachten, maar het is wel wat dit spel nodig heeft om écht af te zijn. Ook in hun routines zijn de personages soms eerder karikaturen van echte mensen. Zo kreeg ik soms toestemming om een woning te doorzoeken, en deden de bewoners prompt het licht uit om te gaan slapen terwijl ik nog in hun appartement rondneusde. Wij zijn dan gaan slapen zodat de gasten naar huis kunnen, zoals mijn nonkel zou zeggen.Neo-noir sfeer, maar grafisch een gemiste kans
De neo-noir steden zijn sfeervol en hebben bakken karakter, maar – en hier speelt mijn bias tegen voxel art allicht mee – in tegenstelling tot wat veel reviewers beweren, lijken alle steden, appartementen en personages voor mij toch wel sterk op elkaar. De grafische stijl zorgt ervoor dat ik me moeilijker kan inleven. Het spel eist soms dat je uiterlijke kenmerken van personages gebruikt om hints te vinden, maar met voxelpersonages is iedereen nagenoeg inwisselbaar. Bovendien maken de graphics de besturing stroef en houterig. Op dit vlak heeft Shadows of Doubt mijn vooroordelen helaas niet kunnen wegnemen.En dan zijn er nog de bugs. Het spel heeft anderhalf jaar in early access gezeten, maar ColePowered Games heeft nog veel werk voor de boeg. De eerste weken na het ontvangen van mijn review-copy waren pijnlijk: door een bug kon ik de bewegingstoetsen niet aanpassen. Bij mijn eerste case wist ik wie de moordenaar was én wie het volgende slachtoffer zou zijn, maar omdat de verdachte in een beveiligd deel van hetzelfde appartementsgebouw woonde, kon ik haar niet bereiken. Na dagen wachten besloot ik dan maar via ventilatieschachten en bruut geweld de moordenaar in te rekenen – zoals dat gaat – maar de ervaring was er wel eentje met een wrang randje. Gelukkig zitten de developers niet stil: sinds ik mijn kopie ontving zijn er al twee grote patches uitgebracht. Er is nog werk aan de winkel, maar ik kijk stiekem alweer uit naar mijn volgende case.
Conclusie
Shadows of Doubt is een hyperambitieus detectivespel dat een unieke, proceduraal gegenereerde wereld met eindeloze speurtochten aanbiedt. Het uitpluizen van aanwijzingen, het leggen van verbanden, en het zorgvuldig opbouwen van een zaak geven een intense voldoening en laten je echt voelen als een detective in een neo-noir universum. Toch wordt dat gevoel beperkt door de vlakke dialogen en een grafische stijl die het, althans voor mij, moeilijk maakt om volledig in de wereld te duiken. Voeg daarbij enkele vervelende bugs, en je hebt een spel dat veel potentieel toont, maar dat nog verfijning nodig heeft om een echte topper te worden. Los van deze gebreken, en zeker als je wel door de voxelstijl kan kijken, is Shadows of Doubt voor elke fan van moordmysteries een echte aanrader.
Pro
- Eindeloos detectiveplezier
- Elke stad, elk personage, elke case uniek
- Verbanden zoeken en leggen op je crimeboard is ronduit verslavend
- Grote vrijheid om cases te kraken
- Heerlijk neo-noir sfeertje
Con
- De graphics maken het moeilijk om personages te onderscheiden en belemmeren de inleving in de wereld
- Zeer beperkte en oppervlakkige dialogen
- Houterige besturing
- Nog heel wat bugs (die wel actief worden aangepakt)
7
Over
Beschikbaar vanaf
26 september 2024
Gespeeld op
- PC
Beschikbaar op
- PC
- PlayStation 5
Genre
- Adventure
- Stealth
Ontwikkelaar
- ColePowered Games
Uitgever
- Fireshine Games
