Review: The Mortuary Assistant

We hebben allemaal wel eens een baan gehad die ons mentaal welzijn leek weg te vreten. Het soort baan waar je elke dag met lood in je schoenen heen trok, en het enige wat je belette om niet met je hoofd tegen de muur aan te rammen of een kindje te bijten, waren die twee dagen respijt in het weekend en het loon dat uiteindelijk je weg op kwam. We hebben allemaal zo een baan gehad, maar die verbleekt tot zonnestraaltjes en regenbogen in vergelijking met die van Rebecca Owens, die na het afronden van haar stage nu werkt bij het mortuarium van River Fields.

The Mortuary Assistant is een klein horrorspelletje dat vorig jaar wat buzz wist te genereren toen er beelden van op TikTok werden gedeeld, en nu dus de overstap naar console weet te maken in de vorm van een zogeheten Definitive Edition. Nu vereist een kleine hype op TikTok niet meer dan een ‘Hawk tuah’ tegenwoordig, maar er moet één belangrijk iets gezegd worden over The Mortuary Assistant. Het is oprecht eng. Niet gewoon o la la enge geluidjes in het donker eng, nee. The Mortuary Assistant is zeven kleuren stront eng.

Graduaties van mentale pijniging​

Het voelt ergens ook gewoon makkelijk scoren alleen al door de setting, nietwaar? Een mortuarium is, tenzij je een soort Dahmer met een potje glijmiddel bent, niet bepaald een plek waar de meesten van ons willen vertoeven. Voor Rebecca is het echter haar werkplek, dus wanneer ze opgeroepen wordt om een nachtshift te draaien, gaat ze er gewoon heen om in te klokken. Alleen, in een met lijken gevuld mortuarium, in de duisternis van de nacht. Voor de meesten van ons zou het, net als bij het zien van Michel Van den Brande in een Speedo, genoeg zijn om een luide NOPE te ontlokken. Maar wacht, het wordt nog erger, Guy D'haeseleer is er ook bij, en hij draagt een string. Het kan altijd erger, is gewoon het punt dat ik probeer te maken, wat dus betekent dat er in het mortuarium ook een demonische entiteit zit die het op Rebecca gemunt heeft. Plots lijkt die job achter de kassa bij de McDo op je zestiende een stuk minder kut, nietwaar?

Worstelen met je demonen​

Het uitgangspunt en de daaruit voortvloeiende gameplayloop is eigenlijk een erg simpele. Je blijft gewoon je job doen en balsemt de lijken, terwijl je met een ritueel de demon probeert weg te drijven en je eigen sterfelijke ziel probeert te redden van een voortbestaan als satanistische skippybal, Het komt er dus op neer dat je drie lijken moet balsemen volgens de stappen die je geleerd hebt, het lijk waarin de demon schuilt moet detecteren en vervolgens de demon verbranden met een talisman die zijn naam in de inscripties heeft staan. Demonen, ze zijn net zoals onze eigenste Squidward erg gesteld op hun anonimiteit.

De game weet een simpel gegeven op doeltreffende wijze angstaanjagend te maken.

De game heeft dan ook iets van Five Nights at Freddy’s in de zin dat je simpele taken moet uitvoeren in een creepy setting, terwijl er een wezen constant met je zit te fucken. En geloof me, fucken doet die stoute wannabe Pazuzu sowieso met je. Uiteraard krijg je zo de nodige jump scares op je dak. De game is daar zelfs vrij slim in, omdat het er relatief spaarzaam mee om gaat. Je hebt je taken om uit te voeren en je gereedschappen die verspreid liggen over de operatiezaal en net wanneer je even in een routine komt … BAM! Als je om twee uur 's nachts in je zetel zit te gillen als een pubermeisje tijdens de Eras-tour, dan heb je wat uit te leggen aan je wederhelft.

De Mimic van Melle​

De horror komt echter niet enkel uitsluitend uit die jump scares, gelukkig maar. De makers weten maar al te goed hoe ze de sfeer kunnen opdrijven en sommige elementen zijn best subtiel. Zo kom je gaandeweg meer te weten over het traumatische verleden van Rebecca en de reden waarom ze een doelwit is voor een demon, of over het vorige slachtoffer van de pestkop in kwestie en dat helpt allemaal om bij te dragen aan het sinistere sfeertje. En dan is er uiteraard ook nog de Mimic. Een enge figuur die je stalkt, is geen nieuwigheid in games, Resident Evil 2 deed het een kwarteeuw geleden al zelfs, maar Jezus Christus op een skateboard … ik haat The Mimic. Uiteraard ziet die gast eruit als het rottende lijk van Fever Ray na het tweede weekend van Coachella, maar het is de manier waarop hij er soms gewoon is, die effectief onder mijn huid begon te kruipen. Plots draai je je om en zit hij in een hoekje te grijnzen, alvorens zich op een onnatuurlijke manier uit de voeten te maken, of zie je zijn hoofd vanachter een tafel tevoorschijn komen. Wederom is het iets dat, wanneer je in de routine van je taken zit, je plots kan overvallen. Het is op dat soort momenten dat The Mortuary Assistent enorm eng kan zijn. De game geeft je echt het gevoel dat een kwaadaardig iets stevig met je aan het sollen is en zijn uiterste best doet om het je zo ongemakkelijk mogelijk te maken.

Worstelen met je controller​

Het enige waar de game ietwat de bal laat vallen wat mij betreft, is dat het dezelfde tactiek durft te herhalen. De eerste keer dat je een vrouw in je oor hoort schreeuwen is bijzonder effectief, de derde keer verliest de prik zijn effect. Begrijp me niet verkeerd, het is een verdomd sterk spookhuis met sterke trucjes, alleen doorzie je het dus voor wat het is wanneer het die trucjes gaat herhalen. Visueel is de game ook meer dan degelijk. Het heeft wat ruwe ongepolijste kantjes die gepaard gaan met een kleinere titel als dit, maar je kan haast de formaldehyde van de operatiekamer ruiken en er zitten zo veel donkere hoekjes in dat gebouw dat je constant op je hoede bent. Je weet gewoon dat je niet alleen bent in dat gebouw, wat die lange gangen en duistere plekken des te intimiderend maakt.

The Mortuary Assistant is dus een angstaanjagend goede dosis griezelen, die helaas niet zo goed uit de verf komt op PlayStation 5 als ik had gehoopt. De verhaalvertelling en scares blijven weliswaar allemaal intact, maar je voelt al meteen bij het begin dat dit spel niet bedoeld was voor de console. Het navigeren tussen menu’s met je controller is al de eerste weggever, de onbeholpen omslachtige manier waarop je items vastpakt de tweede. Dat is wat mij betreft het grote minpunt dat de game belet om een echt hoge score te krijgen. Het is overduidelijk een game die bedoeld is om te spelen met een toetsenbord en muis en is gewoon niet geoptimaliseerd voor een controller. Dat maakt de simpelste taken zoals het invoeren van dossiers een nog grotere strijd dan die tegen je demon. Dat is dan ook het grootste pijnpunt van deze Definitive Edition van The Mortuary Assistent. Het is overduidelijk een erg effectieve enge game, maar de PlayStation 5 is gewoon niet de beste plek om het op te ervaren.

Conclusie

The Mortuary Assistant is niet bepaald optimaal richting console geport, en dat zorgt helaas voor struikelblokken. Je merkt dan ook aan alles dat dit bedoeld was om met een controller te spelen, wat afbreuk doet aan een ervaring die oprecht erg eng in elkaar zit. The Mortuary Assistent is een erg goed spookhuis, maar op PlayStation 5 rijdt het met gammele karretjes.

Pro

• Enger dan een herhaling van Love Island
• Weet diverse soorten horror verhalend aardig te combineren

Con

• De besturing is rommelig overgezet van pc naar console

6

Over

Beschikbaar vanaf

2 augustus 2024

Gespeeld op

1. PlayStation 5

Beschikbaar op

1. Nintendo Switch
2. PC
3. PlayStation 4
4. PlayStation 5
5. Xbox One
6. Xbox Series X|S

Genre

1. Horror

Ontwikkelaar

1. DarkStone Digital

Uitgever

1. DreadXP

Website

Officiële website

 

1. Ik denk dat mijn kinderen jou erg tof zouden vinden.
2. Ben jij toevallig één van mijn kinderen?
3. Waar kan ik solliciteren voor die baan?