In zijn nieuwe show zien we Wim Helsen op z’n best. Meteen zet hij de relatie met zijn publiek op scherp, meteen zien we zijn kleinste kantjes die hij zelf niet wil inzien. En al even snel wordt duidelijk dat dat slechts een laagje vernis is.
Wim Helsen heeft een nieuwe voorstelling, met een boodschap. Die luidt zo:
Pijn is uw vriend.
Verveling is uw vriend.
Ongemak is uw vriend.
Wim Helsen is uw vriend.
Dat wordt lachen!
Dag hoor!
© Facebook
De twijfel slaat al een beetje toe. Je zou haast kunnen zeggen dat het ongemakkelijk voelt. Zelfs het minimale decor draagt daartoe bij, want hoe vaak hij de blokken ook herschuift, welke positie hij er ook op aanneemt, nooit ziet het er comfortabel uit.
En dan duiken we plots écht het Helsen-universum in, dat zich voor een groot deel in zijn eigen hoofd afspeelt. Daarin staat deze keer zijn 'flapdrang' centraal. Die leidt ons doorheen de -soms duizelingwekkend kronkelende, maar altijd hilarische- situaties waarin iedereen zich meteen herkent, maar waarvan niemand dat wil toegeven. Ook niet aan zichzelf. Oneindig veel zijsprongen en Wim flapt er dingen uit, zowel in zijn anekdotes als op het podium zelf. De redenen daarvoor ontdekken we doorheen de voorstelling. Waar de anekdote ophoudt en de fantasie het overneemt, is van geen belang.
Wij moeten niet zomaar op ons ongemak zijn, hij heeft ons nodig om uit een diep dal te klimmen. Zo hard nodig dat hij nog meer gaat stuntelen en de innerlijke strijd nog heviger woedt. En dan gaat het knagen dat de verwachtingen niet worden ingelost. En dan gaat het knagen dat het knaagt.
Het is grappig, heel grappig, het is ontroerend, het is vertrouwd absurd en zoals altijd vormen de eeuwige zijpaden het echte pad. Wim Helsen kan als geen ander een vreselijke man erg aandoenlijk neerzetten, en doet dat hier ook weer. Maar hij kan vooral een fantastische en hilarische zaalshow neerzetten die meesterlijk in elkaar zit.
Wim Helsen heeft een nieuwe voorstelling, met een boodschap. Die luidt zo:
Pijn is uw vriend.
Verveling is uw vriend.
Ongemak is uw vriend.
Wim Helsen is uw vriend.
Dat wordt lachen!
Dag hoor!
Zeven keer de verwachtingen omzeilen
Het is de zevende zaalshow van Helsen, en ik geef toe: ik ben fan. Maar dan opent hij met bijna een karikatuur van zichzelf, een grap uit een vorige show. O-oh, wordt dit de show te veel, met wat goedkoop scoren? Of hoort het bij het plan van de avond, om zijn publiek te kijk te zetten?De twijfel slaat al een beetje toe. Je zou haast kunnen zeggen dat het ongemakkelijk voelt. Zelfs het minimale decor draagt daartoe bij, want hoe vaak hij de blokken ook herschuift, welke positie hij er ook op aanneemt, nooit ziet het er comfortabel uit.
En dan duiken we plots écht het Helsen-universum in, dat zich voor een groot deel in zijn eigen hoofd afspeelt. Daarin staat deze keer zijn 'flapdrang' centraal. Die leidt ons doorheen de -soms duizelingwekkend kronkelende, maar altijd hilarische- situaties waarin iedereen zich meteen herkent, maar waarvan niemand dat wil toegeven. Ook niet aan zichzelf. Oneindig veel zijsprongen en Wim flapt er dingen uit, zowel in zijn anekdotes als op het podium zelf. De redenen daarvoor ontdekken we doorheen de voorstelling. Waar de anekdote ophoudt en de fantasie het overneemt, is van geen belang.
Onderhuids zit er een groot verdriet
De kleine koning van het tekortgedaan-worden wil ons op ons ongemak, en hoe hij daarvoor onder andere de herneming van sommige grappen aanwendt, is geniaal. Je voelt je slim, en wordt metéén weer op je plaats gezet, net wat hij wil. Maar telkens met een onderstroom die toch zelfinzicht verraadt en ook een groot verdriet om zijn broer. Dat wordt niet zwaar, maar je merkt wel snel dat het allesbepalend is.Wij moeten niet zomaar op ons ongemak zijn, hij heeft ons nodig om uit een diep dal te klimmen. Zo hard nodig dat hij nog meer gaat stuntelen en de innerlijke strijd nog heviger woedt. En dan gaat het knagen dat de verwachtingen niet worden ingelost. En dan gaat het knagen dat het knaagt.
Het is grappig, heel grappig, het is ontroerend, het is vertrouwd absurd en zoals altijd vormen de eeuwige zijpaden het echte pad. Wim Helsen kan als geen ander een vreselijke man erg aandoenlijk neerzetten, en doet dat hier ook weer. Maar hij kan vooral een fantastische en hilarische zaalshow neerzetten die meesterlijk in elkaar zit.
Conclusie
Een Wim Helsen als vanouds. Zelfs een verkoudheid kon hem niet stoppen tijdens deze première. Het was absurd, het was hilarisch, het was ontroerend en het was leuk. Ik ben nog aan het nagenieten.
9
Over deze voorstelling
Beschikbaar vanaf
13 maart 2026
Genre
- Comedy
- Theater
Speelduur
90 minuten
Script
Wim Helsen
Cast
Wim Helsen
