To Streamz or not to Streamz: gezien op Streamz in september

Streamz is een Vlaamse streamingdienst die niet alleen Vlaamse, maar ook (inter)nationale series en films bevat. Streamz biedt drie abonnementsvormen aan afhankelijk van je voorkeuren (met of zonder reclame, recente blockbusters, het aantal kijkprofielen, het aantal schermen waarop je tegelijk kan kijken, downloaden, …). Hieronder volgt een overzicht van de films en series die onze redacteurs vorige maand bekeken op Streamz.

Sir. K​

Het Eiland​

Als er weinig inspiratie is en de zoektocht naar breinloos vertier niet direct een uitkomst biedt, keert een mens terug naar bekende klassiekers. Als er nu één Vlaamse serie is waar een mens gelukkig van wordt (en eindeloos gif'kes blijft van gebruiken), dan is het zeker Het Eiland! De alomgekende legendarische VRT-reeks viert ondertussen zijn 21ste verjaardag. Het ideale moment om nog eens ondergedompeld te worden in de werksfeer van Cynalco Medics.

In deze humoristische serie, geregisseerd door Jan Eelen, volgen we een groep vrienden die samenwerken op een bureau-eiland van het Amerikaanse Cynalco Medics. Doordat Guido een promotie krijgt, moet er een nieuw teamlid worden aangenomen. Nieuwkomer Alain Vandam zorgt op z'n zachtst gezegd voor wel wat commotie …

Op vlak van humor hoort Het Eiland, wat mij betreft, toch bij het betere werk van Vlaamse bodem. Bovendien heeft de serie een hele grote herbekijkwaarde, waardoor deze om de 'x' tijd nog eens wordt opgezet. Wie fan is van droge humor is bij Het Eiland alvast aan het juiste adres! Ben je fan, bekijk dan ook zeker de 55 minuten durende documentaire '20 jaar Het Eiland'.

Joeri​

Kassa Kassa​

Vanaf vandaag kun je op VRT wekelijks naar Kassa Kassa kijken, maar wie niet kan wachten, kan zich ook wenden tot het betalende platform Streamz. Ik bekeek op vier dagen tijd alle tien de afleveringen, maar je dient me niet voor gek te verklaren. Elke aflevering duurt nog geen half uur, waardoor de serie heel behapbaar is en je er snel eens een aflevering ergens tussen kunt knallen. Wat ook helpt, is dat je eigenlijk wil weten hoe het nu allemaal afloopt, en dan steek je al eens een tandje bij.

Kassa Kassa gaat over een buurtsuperette van de gebroeders Stans. Samen met hun drie personeelsleden houden ze de boel draaiende, maar het gaat niet zo goed met de financiën. Enkel Stan is hiervan op de hoogte en schakelt zonder medeweten van broer Ivo iemand van de concurrentie in om een acceptabel overnameaanbod voor te bereiden. Dat verloopt uiteraard niet zonder slag of stoot, want het wantrouwen bij het personeel is groot. Dat de winkel uitgebaat wordt door karikaturale personages, helpt natuurlijk ook niet.

Zo is er onder andere Colette (An Miller) die last heeft van haar menopauze en de verstoog bedient, kassierster en wel erg dom blondje Kiyaara (Lucie Plasschaert) en de broers Ivo (Herwig Ilegems) en Stan (Robbie Cleiren). Eerstgenoemde is eeuwig positief, terwijl Stan het wat nuchterder bekijkt. Hij zit echter ook persoonlijk in een crisis, want zijn vrouw (Els Dottermans) wil van hem scheiden. En dan heb je Zara (Serine Ayari) die de boel wil overnemen. Combineer alle elementen en je hebt een serie waarin een beetje drama gecombineerd wordt met humor die mijn inziens wel het bekijken waard is.

Killjoy​

Vlaanderen Paranormaal​

Charlatans. Het is een moniker die door sceptici als onze eigen mentalist Gili vaker wordt toebedeeld aan mensen die zichzelf omschrijven als paranormaal begaafd. Toch blijft het een subcultuur die fascineert, wat ervoor zorgt dat ik me even aan een binge van de driedelige reeks waagde. Wat vooral duidelijk werd na het kijken van de reeks, is dat het contact met het hiernamaals duidelijk een doodsaaie bedoening is. Zo had je zelfverklaard spokenjager Wim, die zichzelf weliswaar omschreef als erg sceptisch, maar tegelijk bij elk koud briesje wind een moeilijk te verklaren kilte waarnam. Uren en uren aan donkere opgenomen beelden afspeuren op zoek naar een schim of onverklaarbare fenomenen, het is een hobby als een ander. Hilarisch was vooral zijn jacht naar het spook van een Duitse soldaat die een passionele moord en zelfmoord had gepleegd in een kasteel. Wim die door de kamers struinde met een commanderend ‘’Laat die deur eens bewegen" of een afkeurend "Heb je spijt?’’. Kan je als spook een contactverbod voor stalking opleggen? In elk geval, een sluitend antwoord kreeg Wim niet. Misschien omdat hij in het Vlaams in discussie wou gaan met een Duits spook.

Hoe grappig ook, er waren ook figuren die minder onschuldig overkwamen. Zoals een medium dat voor een prijskaartje fungeerde als brug tussen overledenen en hun partners, en via cold reading en giswerk een kamer probeerde te overtuigen van haar paranormale gaven, of voormalig Mister Gay Belgium die met een simpel schudden van de kaarten besliste dat er geen toekomst zat in een prille relatie. Misschien ben ik te cynisch, maar ik vind het altijd wat heikel wanneer iemand belangrijke levenskeuzes kan bepalen voor iemand, door gewoon een paar kaarten uit een stapel te trekken. Nee, doe mij dan maar de vrouw die pretendeerde met dieren te kunnen praten. Wat mij betreft verkoopt ze even grote bullshit als het medium en de kaartlegger, maar ze verpakte het wel met een gezonde dosis empathie zodat mensen een moeilijk hoofdstuk konden afsluiten. Als blik op een paar rare figuren kon Paranormaal Vlaanderen dus wel ietwat boeien, maar aan het eind voel je je als kijker toch een tikkeltje in het zak gezet, omdat het ook niet meer is dan een vrijblijvende blik. Op geen moment komt er een kritische vraag, en krijg je vooral de suggestie aangereikt dat het allemaal zo onverklaarbaar is dat het wel waar zou kunnen zijn. Op die manier is Paranormaal Vlaanderen dus niet meer dan een infomercial voor zweefteven.