To Streamz or not to Streamz: gezien op Streamz in april

Streamz is een Vlaamse streamingdienst die niet alleen Vlaamse, maar ook (inter)nationale series en films bevat. Streamz biedt drie abonnementsvormen aan afhankelijk van je voorkeuren (met of zonder reclame, recente blockbusters, het aantal kijkprofielen, het aantal schermen waarop je tegelijk kan kijken, downloaden, …). Hieronder volgt een overzicht van de films en series die onze redacteurs vorige maand bekeken op Streamz.

Vyxen​

Bad Genius​

Bad Genius (2024) is een Amerikaanse remake van de Thaise film uit 2017 en volgt Lynn, een superintelligente studente met een studiebeurs aan een prestigieuze school. Toch heeft ze het gevoel dat haar leven vooral door anderen wordt bepaald. Ze rebelleert door enkele klasgenoten te helpen met spieken op hun examens en dat groeit langzaam maar zeker uit tot een hele fraude-operatie waarbij steeds grotere risico’s worden genomen.

Ik vond de film eigenlijk best amusant. Het uitgangspunt is origineel en de film weet een hoop examens verrassend spannend te maken, bijna alsof je naar een heistfilm kijkt. Daardoor bleef ik als kijker wel geboeid door het verdere verloop van het verhaal. Tegelijk had ik vaak het gevoel dat Bad Genius zichzelf iets te serieus nam, terwijl veel situaties gewoon niet geloofwaardig waren. Zo zit er bijvoorbeeld een scène in waarin Lynn haar schoen over de grond doorschuift naar iemand naast haar. In die schoen zit een gommetje met daarop de antwoorden van een test. Dat zoiets totaal niet opvalt voor de opzichter, terwijl een klein briefje of de gom zelf doorgeven blijkbaar veel te gevaarlijk zou zijn, vond ik redelijk absurd. Dergelijke bizarre momenten kwamen frequent terug. De film verwacht soms dat je gewoon meegaat in dingen die in het echte leven nooit zouden werken.

Maar eerlijk gezegd stoorde me dat niet constant. Als je de film bekijkt als pure entertainment, werkt hij eigenlijk best goed. Het tempo ligt net hoog genoeg, al mochten bepaalde scènes in het begin van de film iets minder lang zijn. Je moet er alleen niet te hard over nadenken, want dan beginnen de gaten in het plot snel op te vallen. Uiteindelijk vond ik het een luchtige, spannende film met een leuk idee, maar het is zeker geen titel die je al te serieus moet nemen.

FreakyJP​

Terrifier 3​

Wat begon als een personage uit een low-budget kortfilm groeide intussen uit tot een van de bekendste moderne horroriconen. Ik heb het uiteraard over Art the Clown, de lugubere killer uit Terrifier. Art heeft alvast een stevige reputatie opgebouwd, mede door het nieuws dat bioscoopgangers de zaal ontvluchtten door zijn gruweldaden, en het mag dan ook niet verbazen dat dit derde deel ook zal geparodieerd worden in de nieuwste Scary-movie. In dit nieuwste deel, al is hoofdstuk vier intussen ook al in productie, herrijst Art alvast opnieuw uit de doden nadat hij in de tweede film werd onthoofd door Sienna en haar broer Jonathan. Enkele jaren later proberen de twee hun leven opnieuw op te bouwen, maar dat is natuurlijk buiten Art gerekend.

Enerzijds doet Terrifier 3 natuurlijk exact wat je verwacht van de film, en dat is je enkele compleet gestoorde scènes voorschotelen. Ik moet toegeven dat ik toch ook enkele keren mijn maag bijna binnenstebuiten voelde keren. Het grotere budget kwam het bloedvergieten zeker ten goede. Ook de leuke knipogen naar legendes zoals Tom Savini, Clint Howard, Daniel Roebuck en zelfs Chris Jericho wisten een glimlach op mijn gezicht te toveren - ik ben alvast aan het hopen dat Rhea Ripley haar wins in vervulling zal zien gaan met een rolletje in Terrifier 4, nadat ze alvast vakkundig een kopje kleiner werd gemaakt door Art tijdens een concert van Ice Nine Kills. En het hele kerstthema was op zich ook een leuke insteek. Maar al bij al brengt de film weinig nieuws naar de tafel en voelt het wat te veel als een herkauwing aan, zeker gezien de opbouw die het tweede deel met zich meebracht. Gelukkig belooft Leone ons met Terrifier 4 een epische afsluiter voor te schotelen waarin we meer te weten zullen komen over de oorsprong van Art.

Aeyenah​

Zeevonk​

Zeevonk is het regiedebuut van Domien Huyghe. De film trok al mijn aandacht op het Filmfestival van Oostende, waar hij sterk in de kijker stond. Dat is ook niet zo vreemd, aangezien de film opgenomen werd in Oostende, de thuisstad van de regisseur. Zelf zag ik de film toen niet op het festival, maar ontdekte ik hem nu via Streamz. Het is een ontroerende film over Lena, een getalenteerde jonge zeilster die alles wat ze weet over de zee geleerd heeft van haar vader. Dankzij zijn steun wint ze moeiteloos van haar leeftijdsgenoten. Wanneer haar vader tijdens een vistocht op zee overlijdt, samen met twee collega’s, stort haar wereld in. Al snel doen geruchten de ronde dat hij een fout maakte waardoor de drie mannen omkwamen. Lena weigert dat te geloven en raakt ervan overtuigd dat een gigantisch wezen uit de diepte het schip heeft aangevallen.

Hoewel de film speelt met het idee van een monster in de zee, gaat het eigenlijk over iets veel menselijkers: omgaan met verlies en rouw. Het echte monster is niet het wezen uit de oceaan, maar de pijn van het gemis en de drang om een verklaring te vinden. De film zit visueel goed in elkaar, zonder daarbij uitzonderlijk te willen uitpakken. Vooral de indrukwekkende prestatie van Saar Rogiers tilt de film naar een hoger niveau. Zij speelt Lena met een mengeling van hardheid, boosheid, eenzaamheid en wanhoop, waardoor haar verdriet voortdurend voelbaar blijft. Ook het charmante West-Vlaamse accent draagt bij aan de authenticiteit van de film, al maken de dialecten ondertitels voor mij wel noodzakelijk. Het verhaal van Lena is uiteindelijk een klein verhaal met een groot en herkenbaar thema.